Στην προεκλογική περίοδο έχουμε συνηθίσει να ακούμε και να διαβάζουμε για ένα σωρό εξυπηρετήσεις που γίνονται για τη άγρα ψήφων από διάφορες ομάδες του πληθυσμού των οποίων ζητήματα εκκρεμούν και ζητούν λύση ή έχουν αφεθεί έτσι ώστε να αποτελούν σίγουρη δεξαμενή ψηφοφόρων, ανεξάρτητα ποιο κόμμα θα κερδίσει την εξουσία. Ορισμένες απ’ αυτές τις εξυπηρετήσεις (ρουσφέτια τα λένε αλλά ας όψεται η πολιτική ορθότητα) έχουν κάποια βάση ενώ άλλες είναι επιεικώς απαράδεκτες και προκλητικές αλλά έτσι όπως έχουν στήσει διαχρονικά το παιχνίδι οι πολιτικοί, καταλήγει να φαίνεται σαν φροντίδα απ’ αυτούς και συγχωρούνται μάλιστα αν με αυτό τον τρόπο παραβαίνουν τους κανόνες - όποιους κανόνες έχουν απομείνει να στηρίζουν τους κοινωνικούς θεσμούς.

Κατά κανόνα τα ρουσφέτια αυτά έχουν να κάνουν με το δημόσιο ταμείο, ήτοι την εξασφάλιση μιας μερίδας πολιτών εργασίας και την σίτισή τους από το Δημόσιο, πράγμα που σημαίνει την μονιμοποίησή τους. Αυτό δε γίνεται γιατί, μια ατέλειωτη σειρά εργαζομένων πριν ζητήσει την ένταξή τους στο Δημόσιο, δοκιμάζονται σε ένα σωρό εργασιακά μοντέλα που όλα έχουν ως παρονομαστή την «σύμβαση» ή εργάζονται σε νεοφυείς ή άλλων μορφών υβριδικές επιχειρήσεις που ναι μεν χρηματοδοτούνται από το Κράτος αλλά ο τρόπος λειτουργίας τους είναι καθαρά ιδιωτικός. Ένας θεός ξέρει γιατί γίνονται όλα αυτά αλλά εκείνο που είναι σίγουρο είναι ότι έτσι γελοιοποιείται κάθε μορφή φιλελευθερισμού που τάχα προάγουν και υπηρετούν στην άμοιρη χώρα μας.

Μακρύς ο πρόλογος αλλά απαραίτητος να καταλάβουμε ένα απαράδεκτο γεγονός που συμβαίνει αυτές τις ημέρες με μια αμφιβόλου μάλιστα αποτελέσματος υπηρεσία που εδώ και κάποια χρόνια έχει εμφανιστεί στην ελληνική κοινωνία και αλλού όντως προσφέρει έργο ενώ σε άλλα μέρη λειτουργεί σαν τακτοποίηση ψηφοφόρων από την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τους εγχώριους βουλευτές. Πρόκειται για την περιλάλητη «Βοήθεια στο Σπίτι», βοήθεια που απευθύνεται σε άτομα που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας, αναπηρίας, μοναξιάς κι ένα σωρό άλλα που τα υποχρεώνουν (και για λόγους οικονομίας) να έχουν την ανάγκη των άλλων και είναι πιο έντονα στα έρημα ορεινά χωριά όπου επιμένουν να ζουν πολλοί ακόμη ηλικιωμένοι και μειονεκτικά, ευπαθή άτομα.

Γι’ αυτά τα άτομα λοιπόν, είτε στις πόλεις, είτε στην ύπαιθρο χώρα, δημιουργήθηκε η υπηρεσία «Βοήθεια στο Σπίτι» η οποία σε πολλές περιπτώσεις και αυτό οφείλεται στη συνείδηση όσων έχουν αναλάβει έργο - γυναίκες από την περιοχή κυρίως που συμπληρώνουν έτσι και το οικογενειακό τους εισόδημα- επιτελούν ένα σπουδαίο έργο ειδικά στα ξεχασμένα χωριά όπου υπάρχουν ακόμη άτομα που μόνο και το άνοιγμα της πόρτας του σπιτιού τους και μια «καλημέρα», είναι ακτίνα ζωής. Σε ορισμένες περιπτώσεις σε αυτές της ομάδες φροντίδας, κινούνται και άτομα που προσβάλουν αισχρά και τον θεσμό αλλά και όσους τους προστατεύουν αφού η παιδεία για την συμμετοχή σε τέτοια προγράμματα δυστυχώς δεν αποτελεί απαραίτητο στοιχείο πρόσληψης.

Οι εργαζόμενοι στη «Βοήθεια στο Σπίτι» ήταν αυτό που χοντρικά λέμε «συμβασιούχοι», και από την αρχή της λειτουργίας τους έβαλαν στόχο να περάσουν στο Δημόσιο. Να εξασφαλίσουν δηλαδή μονιμότητα και όλα τα καλά που προσφέρει μια τέτοια θέση. Το πάλεψαν χρόνια και να που ήρθε η ώρα να ικανοποιηθεί το δίκαιο αυτό αίτημά τους. Με μια πρόσφατη τροπολογία του Υπουργείου Εσωτερικών διορίζονται επιτέλους στους οικείους Δήμους κι έτσι παύει γι’ αυτούς η εκκρεμότητα της ανασφάλειας. Πρόκειται ασφαλώς για μια νίκη εργαζομένων την οποία πολλοί άλλοι συμπολίτες μας θα ήθελαν να απολαύσουν και όλοι ευχόμαστε να είναι πιο αποτελεσματικοί στο έργο τους.

Το να αποδοθούν εύσημα και στο Υπουργείο είναι μάλλον περιττό, αντιθέτως αυτό αποδεικνύει πόσο πονηρά σκέφτονται εν όψει των εκλογών. Στη βιασύνη τους αυτοί και στη χαρά τους οι εργαζόμενοι, ξέχασαν κάτι πολύ σημαντικό, το αντικείμενο του έργο τους. Τους ανήμπορους που μέχρι να αναλάβουν εργασία στο καινούργιο τους αφεντικό, το Δημόσιο δεν θα δουν ούτε τη σκιά τους να περνάει από το σπίτι. Οι άνθρωποι δηλαδή που εξυπηρετούσε η «Βοήθεια στο Σπίτι» θα τους ξαναδούν πάλι σε ένα μήνα. Γιατί αυτό; Επειδή λένε πρέπει να πάρουν την άδειά τους από τον προηγούμενο εργοδότη, ο οποίος φυσικά και δεν είναι διατεθειμένος να την πληρώσει, αφήνουν στη μοίρα τους τους ανθρώπους. Ο καλόψυχος υπουργός και τα ευαίσθητα επιτελεία που χειρίστηκαν το ζήτημα των συμβασιούχων τους έδωσαν λύση αλλά τους ανθρώπους που τους έχουν ανάγκη τους σκέφτηκαν; Με την κουτοπονηριά τους δε, υποχρεώνουν τους υπαλλήλους της «Βοήθειας στο Σπίτι» να δεχτούν μια κριτική που σε πολλούς ειλικρινά δεν αρμόζει και επί πλέον και να μην ήθελαν οι άνθρωποι, πήραν έτσι το «βάπτισμα» που χαρακτηρίζει το Δημόσιο.

ΥΓ. Στο Δήμο Μακρακώμης που γνωρίζω καλά και από πρώτο χέρι το θέμα έτσι έχουν τα πράγματα με την «Βοήθεια στο σπίτι» και νομίζω πως έτσι έχει γίνει σε όλη την Ελλάδα. Οι ψήφοι εξάλλου των αναγκεμένων παντού είναι σίγουροι και οι άλλοι που κέρδισαν μια θέση στο Δημόσιο είναι που πρέπει να δείξουν εμπράκτως στις κάλπες την ανταπόδοση.