Είναι κάποιες μέρες της ζωής μας που όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν πρόκειται να ξεχαστούν -ειδικά δε όταν μπροστά στα μάτια μας συμβαίνει και εξελίσσεται ένα γεγονός που ο νους κανενός ανθρώπου δεν μπορεί, όχι μόνο να περιγράψει, ούτε καν να διανοηθεί ότι μπορεί να συμβεί στο κέντρο της Αθήνας με χιλιάδες μάλιστα ανθρώπους να το παρακολουθούν άβουλοι χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν και να σώσουν τη ζωή αυτών που κινδύνευαν μέσα σε ένα κτίριο που πυρπόλησε μια ομάδα εγκληματιών.

Πέρασαν 11 χρόνια από το μεσημέρι της 5ης Μαΐου 2010 όταν μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έγιναν στην περίοδο του λεγόμενου «αντιμνημονιακού» αγώνα έκλεισε με τρεις νεκρούς, στο υποκατάστημα της τράπεζας MARFIN - ΕΓΝΑΤΙΑ στην οδό Σταδίου 24. Τα γεγονότα στους δρόμους και το Σύνταγμα βοήθησαν να γίνει εύκολος στόχος το ακάλυπτο παράθυρο της τράπεζας, το οποίο, αφού οι δράστες έσπασαν με σφυριά έριξαν μέσα κάποιο εύφλεκτο υλικό και αμέσως λαμπάδιασε το εσωτερικό του διατηρητέου κτιρίου, όπου μέσα βρίσκονταν αρκετοί εργαζόμενοι. Κάποιοι πρόλαβαν να βγουν στα μπαλκόνια και σώθηκαν χάρη στην επέμβαση της πυροσβεστικής, κάποιοι πήδηξαν στα διπλανά κτίρια, άλλο βγήκαν στην ταράτσα αλλά τρεις, η εγκυμονούσα Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 ετών, ο Επαμεινώντας Τσάκαλης 36 ετών και η Παρασκευή Ζούλια, 32 ετών βρήκαν τραγικό θάνατο από τους καπνούς και τις αναθυμιάσεις.   

Το τραγικό γεγονός έγινε αφορμή να εκτονωθεί το εκρηκτικό κλίμα εκείνης της περιόδου με τις διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας καθώς ένα τεράστιο «γιατί» απλώθηκε σε όλη την πόλη. ‘Ένα «γιατί» που έντεκα χρόνια μετά δεν έχει ακόμη απαντηθεί, καθώς οι δράστες οι οποίοι διέφυγαν μέσα στο πλήθος παραμένουν ακόμη ασύλληπτοι και κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Ακούγεται πως οι Αρχές βρίσκονται κοντά στην αποκάλυψη των εγκληματιών και την παράδοσή τους στην Δικαιοσύνη, πράγμα που ασφαλώς δεν θα φέρει πίσω στη ζωή τους νεκρούς, αλλά θα τους δικαιώσει και επί πλέον, για την κοινή γνώμη ένα τραύμα, το μεγαλύτερο από την Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα θα αρχίσει να επουλώνεται. 

Αυτόπτης μάρτυς

Ο Ηλίας Γ. Προβόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας. Έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε επί πολλά χρόνια και αποκλειστικά στις εφημερίδες, κυρίως στην «Ελευθεροτυπία» από τις στήλες της οποίας οργάνωσε και προέβαλλε μια ειδική αρθρογραφία με τον τίτλο «Μικρές Πατρίδες» για την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της καθώς και για την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να γράφει και να δημοσιεύει φωτογραφίες με την ίδια θεματογραφία στο actimon.blogspot.com ενώ εκδίδει και βιβλία που έχουν σχέση με την τοπική ιστορία.

*Αραρίσκω = Συνάπτω, συνδέω, προσαρμόζω