Επειδή κοντεύει τα αποκριάτικα έθιμα να είναι σχεδόν ίδια παντού στην Ελλάδα με φωτεινές όμως εξαιρέσεις σε κάποιους τόπους, να θυμήσουμε πως ήταν κάποτε στην Καρδίτσα και στα χωριά του κάμπου…

Οι τρεις εβδομάδες πριν την Καθαρή Δευτέρα ονομάζονται Αποκριές και ταυτίζονται με την περίοδο του Τριωδίου, το οποίο οι Καραγκούνηδες υποδέχονταν με ντουφεκιές, για να διώξουν τα κακά πνεύματα, εξασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο τη χαρά και την υγειά τους. Η πρώτη εβδομάδα των Αποκριών ονομάζεται απολυτή, γιατί επιτρέπονταν τα πάντα. Η δεύτερη, με την Τσικνοπέμπτη μέσα, λέγεται της Κρεατινής, γιατί έτρωγαν κρέας ακόμη και την Τετάρτη και την Παρασκευή χωρίς κανέναν θρησκευτικό περιορισμό. Η Τρίτη εβδομάδα ονομάζεται Τυρινή ή της Τυροφάγου, γιατί έτρωγαν τυριά και διάφορα άλλα γαλακτερά προϊόντα. Στην ουσία αυτή η εβδομάδα ήταν το ενδιάμεσο στάδιο προετοιμασίας για τη Σαρακοστή της νηστείας. Οι μέρες του Τριωδίου περιελάμβαναν τραγούδια, χορούς, πειράγματα, αστειολογήματα, μεταμφιεσμένους, κουδουνοφόρους και πολλά έθιμα, που οι ρίζες τους ακουμπούν στην αρχαιότητα και στις οργιαστικές τελετές και πομπές των Διονυσιακών γιορτών. Όλα είχαν ένα στόχο: να χαρούν και να διασκεδάσουν, αφού μέχρι το Πάσχα δεν επιτρέπονταν ούτε οι γάμοι ούτε τα γλέντια και άρχιζε η Σαρακοστή με τη νηστεία και πολλές άλλες απαγορεύσεις. Σε πολλά καραγκουνοχώρια τα Σαββατοκύριακα ή στις γιορτές, μόλις άρχιζε να νυχτώνει, έβγαιναν στα σταυροδρόμια ή σε άλλους ανοιχτούς χώρους της γειτονιάς τους για να χορέψουν και να τραγουδήσουν. Παρατηρητές έξω από τον κύκλο ήταν τα αγόρια τα οποία γλυκοκοίταζαν τα κορίτσια και έβαζαν στο μάτι την υποψήφια γυναίκα τους. Τα αγόρια φρόντιζαν να ανάβουν και να συντηρούν τη φωτιά. Τις μέρες από τα Φώτα μέχρι τη Μεγάλη Αποκριά, της Τυρινής οι γυναίκες και ιδιαίτερα τα κορίτσια τις περίμεναν με μεγάλη αγωνία. Η Γαριφαλιά Καραμπέκου, μια από τις γυναίκες- θεματοφύλακες της παράδοσης του τόπου μας, η οποία γεννήθηκε το 1935 στην Κρανιά Καρδίτσας, σε μια από τις συναντήσεις μας μου είπε: «Ποτέ δεν χάναμε αυτά τα σεργιάνια. Μια φορά χιόνισε πολύ, αλλά εμείς δεν το βάλαμε κάτω. Πήραμε τα φτιάρια, ξεχιονίσαμε το μέρος, ανάψαμε τη φωτιά και χορέψαμε και τραγουδήσαμε με την ψυχή μας». Αυτές οι αποκριάτικες συναντήσεις, που ήταν μέσα στο ελεύθερο πνεύμα της Αποκριάς, ήταν μια πολύ καλή διέξοδος για τους νέους εκείνης της εποχής και ιδιαίτερα για τα καταπιεσμένα κορίτσια.

Στη φωτογραφία πολλοί νέοι Κρανιώτες θα δουν τους προγόνους τους και άλλοι θα ταξιδέψουν πολλά χρόνια πίσω.