Δεν είναι καινούργιο φαινόμενο: ότι περισσεύει να μην καταλήγει στα σκουπίδια αλλά να παίρνει το δρόμο για εκεί όπου θα καλύψει μια ανάγκη ή τουλάχιστον να εκτιμηθεί ως κίνηση αλληλεγγύης αλλά σε κάθε εποχή έχει και την διαφορετική σημασία του όπως άλλωστε και για κάθε τόπο. Παντού όμως είναι κάτι που πηγάζει από την κοινότητα των ανθρώπων και η επανάληψή του ενισχύει τους δεσμούς της και την εξελίσσει.

Παλιότερα που τα σκουπίδια ήταν λιγότερα ή είχαν άλλη έννοια, αυτό λέγονταν «δόσιμο» και δεν είχε να κάνει με το μεμψίμοιρο όρο «περίσσευμα» που ακούγεται κατά κόρον δημιουργώντας εσφαλμένες εντυπώσεις. Ποτέ δεν δίνονταν κάτι που θα δημιουργούσε προβλήματα, κάτι χαλασμένο, κάτι που ήταν πραγματικά για πέταμα. Μπορεί να μην ήταν καινούργιο, να είχε κάποιες φθορές ή να ήταν θαμπωμένο από το χρόνο αλλά πάντα αντιπροσώπευε μια αξία τόσο για αυτόν που το πρόσφερε, όσο και για εκείνον που το λάβαινε. Τις περισσότερες δε φορές αυτή η δοσοληψία δεν γίνονταν φανερά, αλλά στα κρυφά ή σε συνθήκες μακριά από τα μάτια του κόσμου γιατί έτσι διαφύλαττε και τις δυο πλευρές από κριτικές και σχόλια που δεν θα ήθελαν να ακούσουν. Η πραγματική φιλανθρωπία σε τέτοιες συνθήκες άνθιζε και έφερνε αποτελέσματα.

Μπορεί στις ημέρες μας η φιλανθρωπία να προβάλλεται και να εκδηλώνεται με άλλους τρόπους, επηρεασμένη και συνεπικουρούμενη από το «θέαμα» αλλά στον πυρήνα της διατηρεί εν μέρει την παλιά στοιχεία που την καθιστούσαν ένα από τα θεμέλια της κοινωνίας. Στην μακρά δε πορεία του ανθρώπινου γένους, η φιλανθρωπία γνώρισε διάφορες φάσεις, πολλές φορές έγινε εργαλείο στα χέρια των λογής αρχόντων ή της εκκλησίας, εξυπηρετώντας άλλους σκοπούς αλλά για τον πολύ κόσμο, το «δόσιμο» ήταν ενταγμένο στην καθημερινότητα κάθε ομάδας και κάθε κοινότητας ανθρώπων.

Στα τελευταία χρόνια, χρόνια των απανωτών κρίσεων της κοινωνίας το «δόσιμο» έγινε και πολιτικό εργαλείο χάνοντας έτσι την αρχέγονη έννοιά του και η προβολή έγινε σκανδαλώδης καθώς οι υπερβολές και για τις δυο πλευρές επισκίασαν πολλές φορές την πραγματικότητα. Επί πλέον, κέρδισε έδαφος και σχεδόν καθιερώθηκε το «δόσιμο» να μην γίνεται από το προσωπικό κόστος αλλά από ειδικούς λογαριασμούς κράτους και φορέων και φυσικά οι επωφελούμενοι, αληθινοί ή προσποιούμενοι σε αυτή την περίπτωση μπήκαν σε ένα κύκλο που καθώς εξυπηρετεί και τις δυο πλευρές, δεν λέει να κλείσει..

Από την εποχή εκείνη όμως έμειναν και κάποιες συνήθειες ή μάλλον υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν από άλλη γωνία τα πράγματα, θέλουν να προσφέρουν κάτι στους συνανθρώπους τους και το κάνουν μέσα στους κανόνες της αγοράς αλλά διακριτικά. Όπως ένα κατάστημα στην οδό Ακαδημίας, καφενείο από τα καινούργια που διαθέτει κι ένα σωρό αρτοσκευάσματα και γλυκά. Φυσικά και ένα τέτοιο κατάστημα δεν μπορεί να προσφέρει σε όποιον πάει σε ώρα δουλειάς δωρεάν προϊόντα αλλά δεν του είναι δύσκολο, όταν κλείνει το απόγευμα, να κρεμάει σε καθαρές σακούλες διάφορα πράγματα που δεν καταναλώθηκαν και όποιος περαστικός θέλει να παίρνει κάτι χωρίς υποχρέωση.

Με τον τρόπο αυτό το κατάστημα διαβεβαιώνει ότι το επόμενο πρωί ότι αυτά που θα διαθέτει είναι φρέσκα και από την άλλη, αντί να βρεθούν τα προϊόντα της προηγούμενης ημέρας στα σκουπίδια, καλύπτουν τις ανάγκες κάποιων που δεν έχουν την δυνατότητα να τα αγοράσουν. Είναι μια κίνηση που τιμά αυτούς που την κάνουν και δεν υποβιβάζει εκείνους που την αποδέχονται, καθώς οι σακούλες μοιάζουν σαν να τις κρέμασαν στα κάγκελα εκείνα τα στοιχειά της πόλης που δεν ξεχωρίζουν κανέναν από τους πολίτες…