Την Αμοργό την γνώρισα πριν από 20 χρόνια, χάρη στο Φεστιβάλ «Υπέρεια» που διοργανώνεται κάθε χρόνο στο ξενοδοχείο Amorgos Aegialis Hotel & Spa και όχι μόνο έμεινε στην καρδιά μου αλλά έγινε η δεύτερη, η νησιωτική πατρίδα μου. Έτσι, μέσα σε αυτά τα χρόνια δεν ήταν λίγες οι φορές που έζησα το Πάσχα στην Αμοργό και περπάτησα. σαν σήμερα, Κυριακή του Θωμά, μαζί με τους Αμοργιανούς και τους φίλους της Αμοργού την Μεγάλη Στράτα συνοδεύοντας τις εικόνες από την Αιγιάλη στο Μοναστήρι της Παναγίας της Χοζοβιώτισας.

Φέτος όμως με τα μέτρα για τον περιορισμό της πανδημίας, ούτε και στην Αμοργό ένιωσαν Πάσχα αλλά ούτε και οι εικόνες βγήκαν από το Μοναστήρι, κάτι που στενοχώρησε πολύ κόσμο γιατί είχαν συνδέσει αυτό το περπάτημα με προσκύνημα στην Παναγία της Αμοργού αλλά παράλληλα γνώριζαν τις ομορφιές αυτού του μοναδικού νησιού των Κυκλάδων. 

Προς τιμήν αυτής της μεγάλης μέρας για την Αμοργό, τραβάω από το αρχείο ένα σύντομο κείμενο και κάποιες φωτογραφίες από το 2005 κυρίως και το 2008 που ήμουν εκεί για να θυμηθούμε την Μεγάλη Στράτα και να υποσχεθούμε στον εαυτό μας και στους φίλους στην Αμοργό ό

Η πλέον ενδιαφέρουσα εποχή να γνωρίσει την Αμοργιανή ύπαιθρο, είναι σίγουρα η εβδομάδα που ακολουθεί το Πάσχα, καθώς ούτε ο ήλιος δεν έχει κάψει αρκετά το τοπίο και ακόμη, γιατί ολόκληρο το νησί ευωδιάζει σαν κήπος γεμάτος λουλούδια που πλέει στο πιο φωτεινό πέλαγος του κόσμου.

Είναι μάλιστα η περίοδος που κανένας δεν πρόκειται να βαδίσει μόνος του, κανένας δεν θα αισθανθεί τη μοναξιά που περιπατητή ή δεν θα κυριευθεί από την απορία του επισκέπτη καθώς θα είναι ανάμεσα στους Αμοργίνους που συνοδεύουν εκείνες τις ημέρες τις εικόνες στον ετήσιο εορταστικό περίπατό τους σε όλα τα πλάτη και τα ύψη του νησιού.

Επί πλέον είναι και μια θαυμάσια ευκαιρία να γνωρίσετε τους λίγους ανθρώπους που ζωντανεύουν ολοχρονίς το νησί και είναι αυτοί που ζουν με ευλαβική ειλικρίνεια το μεγάλο γεγονός για κάθε μικρό κομμάτι του τόπου τους. Κάποιους λίγους νέους και περισσότερους ηλικιωμένους που δεν ξέκοψαν ακόμα από το χωράφι, το αμπέλι, το μαντρί και τα δίχτυα τους και είναι αυτοί, οι λίγοι άνθρωποι, το πιο ακριβό στολίδι της Αμοργού.

Είναι έθιμο, όπως και σε πολλά άλλα νησιά των Κυκλάδων, αυτές τις ημέρες οι μοναδικές εικόνες από το μοναστήρι της Χοζοβιώτισας να λιτανεύονται σε όλα ανεξαιρέτως τα σημεία της Αμοργού. Ακολουθώντας ένα παμπάλαιο τυπικό, οι εικόνες «περπατούν» στα χέρια των ιερέων και των ευλαβικών Αμοργίνων και λειτουργούνται όλα τα σημαδιακά σημεία του νησιού, όπως ο ναός του Προφήτη Ηλία στην κορυφή του ομώνυμου βουνού, στις εκκλησίες του  Αγίου Γεωργίου του Βαλσαμίτη, του Φωτοδότη, του Αγίου Γεωργίου στο Τερλάκι καθώς και σε πολλές άλλες μεγάλες εκκλησίες καθώς και στο λιμάνι, στους γκρεμούς και στις εξοχές.

Χάρη του εθίμου λοιπόν ζωντανεύουν για μερικές ημέρες και όλα τα παλιά μονοπάτια του νησιού, από το λιμάνι των Καταπόλων μέχρι την Παναγία την Επανωχωριανή την προστάτιδα της Αιγιάλης και είναι μοναδική ευκαιρία για τη γνωριμία με την Αμοργό χωρίς την ανάγκη χάρτη και οδηγού!

Το κείμενο και οι φωτογραφίες δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό "Γεωτρόπιο" τον Απρίλιο του 2007.

Ο Ηλίας Γ. Προβόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας. Έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε επί πολλά χρόνια και αποκλειστικά στις εφημερίδες, κυρίως στην «Ελευθεροτυπία» από τις στήλες της οποίας οργάνωσε και προέβαλλε μια ειδική αρθρογραφία με τον τίτλο «Μικρές Πατρίδες» για την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της καθώς και για την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να γράφει και να δημοσιεύει φωτογραφίες με την ίδια θεματογραφία στο actimon.blogspot.com ενώ εκδίδει και βιβλία που έχουν σχέση με την τοπική ιστορία.

*Αραρίσκω = Συνάπτω, συνδέω, προσαρμόζω