Γράφει ο Ευάγ. Γ. Σπύρου (*),

Διαβάζοντας σήμερα όσα λέει η Ένωση Επαγγελματιών Ασφαλιστών Ελλάδος θυμήθηκα τις πρώτες μέρες μου στο επάγγελμα. Πριν 37 χρόνια στις 29.10.1973 υπέγραψα «συμφωνητικό παραγωγικής συνεργασίας» με την INTERAMERICAN τότε που για λογότυπό της είχε ένα πορτοκαλί τετραφύλλι. «Η ισχύς της παρούσης άρχεται από της 29.10.1973» έγραφε η σύμβαση και αριστερά στο τέλος υπέγραψα εγώ, στη μέση ο Διευθυντής ο Ι. Δουρδουνάς και δεξιά δια την INTERAMERICAN ο Παύλος Ψωμιάδης. Μεταξύ των άλλων στα καθήκοντα ευθύνες και αρμοδιότητες μου έγραφε ότι «Ο ασφαλειομεσίτης… οφείλει και εξουσιοδοτείται όπως εισπράττη ΜΕΤΡΗΤΟΙΣ προκαταβολή έναντι του πρώτου ασφαλίστρου…». «Παράδοση ασφαλιστηρίου άνευ ολοσχερούς εξοφλήσεως τοις μετρητοίς του πρώτου ασφαλίστρου ρητώς απαγορεύεται». «Εξαιρέσει αυτών των περιπτώσεων ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ εις τον Ασφαλειομεσίτην να εισπράττει ασφάλιστρα ή άλλως οφειλόμενα εις την εταιρείαν χρήματα…». «Εν παραβάσει τούτων… εκπίπτει παντός δικαιώματος εκ της παρούσης…». «Δια τας πρόσθετους καλύψεις… η προμήθεια καθορίζεται εις ποσοστόν 22% επί των καθαρών ασφαλίστρων… καθ’ όλη την διάρκειαν ισχύος των…».

Βέβαια όλα αυτά στην πράξη είχαν διαφορετικές εφαρμογές και σε όλα τα υπ/τα γινόταν «εθιμικά» διάφορες παραβάσεις και παρεκκλίσεις πάνω στο «ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΟ» που ουδείς «τολμούσε» να αμφισβητήσει… Σε όλα τα γραφεία AGENCY όλων των εταιρειών ακολουθήθηκαν σχεδόν ίδιες πρακτικές. Οι ασφαλειομεσίτες εισέπρατταν κατά κύριο λόγο παλαιά και νέα ασφάλιστρα παρανόμως και χωρίς αμοιβή προς όφελος των εταιρειών. «Βόλευε» τότε αυτή η συνήθεια. Εκείνο όμως που γινότανε και ποτέ ΔΕΝ ΕΚΤΙΜΗΘΗΚΕ είναι το γεγονός ότι η παλαιά γενιά ασφαλιστών και Διευθυντών που έφτιαξε τις όποιες εταιρείες υπάρχουν σήμερα ΕΚΒΙΑΣΤΗΚΕ με έξυπνο τρόπο για την είσπραξη ασφαλίστρων μέσω κανονισμών, bonus, συνεδρίων, ταξιδιών. Για να πάει κάποιος ένα ταξίδι ή να πάρει ένα bonus αντιμετώπιζε προβλήματα στην είσπραξη ασφαλίστρων κάτω από πιεστικές ημερομηνίες και όρους και κατέφευγε στο να βάλει τα ασφάλιστρα από την τσέπη του (που συνήθως δεν είχε) ή με το να πάρει Δάνειο από τοκογλύφους ή την εταιρεία ή τον Δ/ντή ή να κάνει χρέωση έναντι προμηθειών του ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ πριν παραδώσει το συμβόλαιο κάτι που πολλές φορές δεν είχε αίσιο τέλος σε άρνηση του πελάτη και έτσι η εταιρεία εισέπραττε συμβόλαια στα σίγουρα… ενώ ο ασφαλιστής έχανε και απ’ αυτά που έβγαζε…

Τραγικές περιπτώσεις αντιμετώπισα αργότερα ως Δ/ντής υπ/τος όπου έκανα κι εγώ τα ίδια ως Δ/ντής. Άγχη, πίκρα, απογοήτευση, αρρώστιες, γκρίνιες, θυμοί φορτωνόμασταν σε κάθε «κλείσιμο» του μήνα. Έβγαζα συχνά «άφτρες» στο στόμα και μου έλεγε η οδοντίατρος ότι ήταν στρες. Πάχυνα, φούσκωσα, έγινα σαν «γκαστρωμένος» κι έβλεπα ότι τα ίδια είχαν κι άλλοι συνάδελφοί μου. Έβλεπα στον καθρέπτη και στα πρόσωπα συναδέλφων «κοκκινάδια» και «πιτυρίδα» στα μαλλιά… Έπαιρναν οι συνάδελφοί μου κι εγώ «κοντές» μισές ανάσες. Στρες για παραγωγή, στρες για το συνέδριο, στρες για τα ταξίδια, στρες για το Δελτίο παραγωγής. Όλα ήταν έτσι φτιαγμένα σε μια «ψεύτικη» επιτυχία. Οι πιο πολλοί μου ζητούσαν δάνεια και προκαταβολές το Πάσχα και τα Χριστούγεννα… Όλοι σ’ ένα μαγγανοπήγαδο «νοθευμένης καταξίωσης» με την ενάτη του Μπετόβεν μουσική υπόκρουση για κάποιες παραγωγές που ήταν σ’ ένα ποσοστό διάτρητες… Δεν ήταν γνήσιες όλες οι παραγωγές στην αγορά… Παίζονταν παιγνίδια σ’ ένα κλίμα που η εφευρετικότητα κάποιων ήταν για συγχαρητήρια και για γέλια αλλά και για κλάματα…

Τώρα που το ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΟ μπαίνει σε κάποιους κανόνες όπως λένε οι ειδικοί θυμήθηκα έναν ασφαλιστή εκεί στα μέσα του 1970 που μπήκε στο υπ/μα της οδού ΣΤΑΔΙΟΥ 10 με δυο σακούλες κρέατα. Τα αφήνει πάνω στο γραφείο της γραμματείας και ζητά από τον Δ/ντή που μιλούσε σε συγκέντρωση υπ/τος να μοιράσει το κρέας από ένα κιλό σε μερικούς οικογενειάρχες-ασφαλιστές να πάρει χρήματα για να εξοφληθεί το τρίμηνο ασφάλιστρο ζωής… «Κύριε Τσαμπούκο, οικογένειες έχετε κρέας θα αγοράσετε. Αϊ πάρτε αυτά τα κιλά γιατί πήγα δέκα φορές να εισπράξω και ο χασάπης δεν είχε… του λέω και εγώ δώστε τα σε κρέας…!!!».
Αυτοί οι παλαίμαχοι ασφαλιστές και Δ/ντές που βαθιές ρυτίδες αυλάκωσαν τα πρόσωπά τους, που άσπρα χιόνια σκέπασαν τα μαλλιά τους και εμφράγματα –σεισμοί αλλαγών ράγισαν τις καρδιές τους πέρασαν δύσκολα χρόνια για να φτιαχθούν οι εταιρείες. Έφαγαν ποδαρόδρομο που οι λεκάνες με χλιαρό νερό τα βράδια δεν μαλάκωσαν ποτέ…
Ένοιωσαν στα μούτρα τους κλειστές πόρτες και πόρτες μέχρι να εισπράξουν. Δέκα όχι κι ένα ναι την ημέρα πλήγωναν την αξιοπρέπειά τους. Τα έδωσαν «όλα» και κάπου εκεί και τους είπαν «γραφικούς» και «θύματα» και «ψώνια» καθώς χαμήλωνε ο ήλιος της ζωής προσέφεραν τα παιδιά τους στις εταιρείες να συνεχίσουν…

Αρκετοί πήγαν στον άλλο κόσμο αδικαίωτοι… περισσότεροι παραμερίστηκαν από τους νέους διαχειριστές του ιδρώτα τους στο Φοίνικα (πού είναι η METROLIFE;) στην ΕΘΝΙΚΗ, στην ING, στην INTERAMERICAN, στην ΑΣΠΙΔΑ, στον ΑΣΤΕΡΑ, στον ΚΟΣΜΟ, στην ΙΟΝΙΚΗ κλπ, κλπ…
Νέα «σαΐνια μπήκαν στα πόστα και αντί να δουλέψουν να μεγαλώσουν τα δίκτυα ανέλαβαν εργολαβία την «σμίκρυνσή» τους… Άνθρωποι-επενδυτές, άνθρωποι χαρτογιακάδες, άνθρωποι ασυγκίνητοι με τις ασφάλειες μετέτρεψαν τον ασφαλιστικό θεσμό σε επενδυτικά παραμάγαζα… Κάποιοι «νεόκοποι» έπεσαν με τα μούτρα στο Bancassurance, στα δάνεια, στις συντάξεις… Ρώτησα μια υπεύθυνη μεγάλου οργανισμού που πουλάει «συνταξιοδοτικά» το εξής απλό. «Πουλάτε σύνταξη δηλαδή εξασφάλιση για μετά τα 60-65. Και δάνεια για τις τράπεζες. Τι θα γίνει η οικογένεια να αύριο πεθάνει; Τι θα σπουδάσουν τα παιδιά; Τι θα φάει η οικογένεια; Ποιος θα πληρώνει ενοίκια, ΔΕΗ, έξοδα; Θα περιμένουν τη σύνταξη; Μπήκαν τα σαΐνια να πάρουν τα λεφτά του κοσμάκη για δάνεια, για αμοιβαία, για συντάξεις… Ρήμαξαν την έννοια της ασφάλισης και… τους φταίνε δήθεν και τα δίκτυα και πρέπει να τα «εκκαθαρίσουν». Ποιους αυτούς που τα χαρτοφυλάκιά τους τα κρατάνε με προσωπική ευθύνη και άγχος. Θα τα πάνε στα κεντρικά, στους φίλους, στους υπαλλήλους τους (;) όπως και παλιότερα…

Οι εποχές δυσκόλεψαν και όσοι δεν είχαν ασφαλειοκεντρική πολιτική είναι επιζήμιοι. Μαύρες πωλήσεις θα έχουν και ανεμοσκορπίσματα χαρτοφυλακίων εδώ κι εκεί με τις αδοκίμαστες επενδυτικού κεντρικού χαρακτήρα επιλογές τους. Η αγορά θα επανέλθει αλλά η ζημιά θα στοιχίσει στους Έλληνες καταναλωτές. Οι νέες αξιόλογες πολιτικές με τις πιστωτικές κάρτες και τα νέα μέτρα είναι άριστες αλλά δε φέρνουν λεφτά… Χρειάζεται να παντρευτεί το νέο με το παλιό και σ’ αυτό το γάμο είναι χρήσιμοι όλοι… Δεν χρειάζεται να γυρίσουμε πίσω όπου τα ασφάλιστρα πληρώνονταν σε είδος… Οι εποχές είναι δύσκολες για πρίγκιπες και αυτοσχεδιασμούς. Τιμήστε τους ανθρώπους που σας έφτιαξαν…

*Ο Ευάγγελος Γ. Σπύρου είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών και του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών. Από το 1989 έως σήμερα εκδίδει το περιοδικό Ασφαλιστικό ΝΑΙ και  από το 2000 έως σήμερα  την εφημερίδα NEXTDEAL.