Η χαρά όχι μόνο δεν είναι ντροπή, ούτε απλά είναι δικαίωμα. Η χαρά είναι υποχρέωση! Η χαρά είναι το ζητούμενο! Μας δόθηκε μια ευκαιρία να ζήσουμε και αυτή την ευκαιρία οφείλουμε να την αξιοποιήσουμε προσφέροντας χαρά σε εμάς και στους γύρω μας.

Γιατί πρέπει να κρύβω τη χαρά μου, ρωτάει η Μαρία που εργάζεται σε ένα λογιστήριο με συναδέλφους που είναι σκυμμένοι πάνω στα χαρτιά τους και τους υπολογιστές τους. Η Μαρία δεν έχει λόγο να μην είναι χαρούμενη. Είναι υγιής, έχει φίλους, έχει ενδιαφέροντα, έχει δουλειά, ζει σε μια χώρα που δεν είναι σε πόλεμο, και νιώθει ευγνωμοσύνη για όλα αυτά. Σαν τη Μαρία, πολλοί άνθρωποι διστάζουν να εκφράσουν τη χαρά τους.

Τα παλιά τα χρόνια, υπήρχε σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας έντονο το στοιχείο της ντροπής. Ειδικά για τις γυναίκες δεν ήταν «σωστό» να δείχνουν τα θετικά τους συναισθήματα. Όταν γελούσαν, δεν ήταν επιτρεπτό να ξεκαρδίζονται και γι’ αυτό σπάνια θα δούμε φωτογραφίες με γυναίκες σε κατάσταση ευθυμίας στις αρχές του 20ού αιώνα. Οι γυναίκες έπρεπε να «προσέχουν» τη γλωσσοφαγιά και γι’ αυτό δεν ήταν φρόνιμο να εκφράζουν τη χαρά τους.

Τα απομεινάρια αυτής της παλιάς κοινωνικής πρακτικής μπορούμε να τα διακρίνουμε στον πολιτισμό μας από το γεγονός πως είμαστε ένας λαός που περισσότερο εστιάζει στα κακώς κείμενα και επιλέγει συχνά την κριτική, παρά τον καλό λόγο και την ενθάρρυνση. Ως αποτέλεσμα έχουμε τις εντάσεις που δημιουργούνται πολύ συχνά σε κάθε ομάδα που προσπαθεί να συνεργαστεί και να συντονιστεί προκειμένου να παραγάγει ένα ομαδικό έργο. Αλλά και οι γονείς και οι δάσκαλοι και οι προϊστάμενοι και οι διευθυντές στα γραφεία πιο εύκολο έχουν το να κάνουν την παρατήρηση παρά το να πουν τον καλό λόγο.

Από μικροί έχουμε μάθει όλοι να μας διορθώνουν. Οι γονείς με τις παρατηρήσεις τους, οι δάσκαλοι υπογραμμίζοντας τα λάθη μας με κόκκινο και αργότερα η κοινωνία ολόκληρη κάθε φορά που είναι έτοιμη να μας επικρίνει και να μας κατακρίνει. Εκφράσεις όπως να σου κοπεί το γέλιο, τι γελάς σα χαζό, χαζό παιδί χαρά γεμάτο, μόνο οι βλάκες γελάνε, ασ’ τον χαζό να χαίρεται, και άλλες τέτοιες «μπούρδες», έχουν ενσταλαχθεί μέσα μας και λειτουργούν στο υποσυνείδητό μας.

Είναι καιρός να αντιδράσουμε!

Η χαρά όχι μόνο δεν είναι ντροπή, ούτε απλά είναι δικαίωμα. Η χαρά είναι υποχρέωση! Η χαρά είναι το ζητούμενο! Μας δόθηκε μια ευκαιρία να ζήσουμε και αυτή την ευκαιρία οφείλουμε να την αξιοποιήσουμε προσφέροντας χαρά σε εμάς και στους γύρω μας.

Όπως γράφει και ο Πάολο Κοέλιο, θα έρθει κάποια στιγμή που ο Θεός θα σε καλέσει κοντά του και τότε θα σε ρωτήσει αν χάρηκες το δώρο της ζωής που σου έδωσε, κι εσύ τι θα πεις;

Οι έρευνες έχουν δείξει πως το χαμόγελο μεταδίδεται πιο γρήγορα και από τον ιό της γρίπης. Εμπρός λοιπόν, ας αρχίσουμε να εκφράζουμε τη χαρά μας, ας προσπαθήσουμε να κρατήσουμε κοντά μας χαρούμενους ανθρώπους, χαρούμενους φίλους, χαρούμενους συναδέλφους, χαρούμενους συντρόφους με τους οποίους θα μεγαλώσουμε χαρούμενα παιδιά. Ας φύγουμε από συζητήσεις που ανακυκλώνουν τη μιζέρια και ας γίνουμε εμείς οι ίδιοι πόλος έλξης για περισσότερη χαρά.

Η λύπη είναι ένα αναπόφευκτο συναίσθημα που όλοι θα βιώνουμε κάθε τόσο. Δεν μπορούν τα πράγματα να πηγαίνουν συνεχώς καλά! Αυτό είναι βέβαιο. Σιγά το μεγάλο νέο! Ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο λοιπόν είναι βαθιά και σοβαρή η υποχρέωσή μας να ζούμε τη χαρά σε όλο της το μεγαλείο κάθε φορά που είναι παρούσα στη ζωή μας. Ναι! Να γιορτάζουμε, όχι να γκρινιάζουμε!

Ναι! Να χαιρόμαστε, όχι να φοβόμαστε! Ναι! Να γελάμε με την καρδιά μας και όχι να κλαίμε για τα χαμένα όνειρά μας!

Κάποια από τα όνειρά μας δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν. Αυτό είναι σίγουρο. Ας κοιτάξουμε λοιπόν όλα εκείνα που έχουμε καταφέρει. Ας γιορτάσουμε τις μικρές καθημερινές μας επιτυχίες. Ας αναστοχαστούμε εστιάζοντας στα δώρα της ζωής που είναι πολλά κι εμείς τα υποβαθμίζουμε διαρκώς προς χάριν ενός μεγάλου ονείρου!

Η Ιθάκη είναι ο προορισμός, αλλά το ταξίδι έχει πολλά δώρα για εμάς. Ας τα πάρουμε, ας τα χαρούμε, ας τα τιμήσουμε και ας μοιραστούμε τη χαρά μας! Χαρά που τη μοιράζεσαι είναι διπλή χαρά!

Τώρα που έρχονται οι γιορτές δεν είστε υποχρεωμένοι να χαίρεστε από το πρωί ως το βράδυ! Όχι! Όμως επιτρέψτε στον εαυτό σας να πάρει και να δώσει αγκαλιές, να γιορτάσει με τον συνάνθρωπο, να πει έναν καλό λόγο, να δώσει ένα ζεστό χαμόγελο!

Όσο περισσότερο επιτρέπουμε στη χαρά να μας πλησιάσει τόσο περισσότερο θα μας επιλέγει ως προορισμό! Σκεφτείτε το και Καλές Γιορτές!

Διαβάστε παρακάτω το ενδιαφέρον άρθρο της Σμαρούλας Παντελή που δημοσιεύθηκε στο Ασφαλιστικό ΝΑΙ, τεύχος 181, Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2019 (πατήστε πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση):