Τα όσα διαδραματίζονται τις τελευταίες ημέρες στη Μέση Ανατολή, αφενός καταδεικνύουν την αποφασιστικότητα του Ισραήλ να το «πάει μέχρι τέλους», ώστε να εγγυηθεί με κάθε τρόπο την ασφάλεια των πολιτών του, αφετέρου προκαλούν μεγάλη ανησυχία στη Δύση και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για την τροπή που μπορούν να πάρουν τα πράγματα και τις επιπτώσεις που μπορεί η κλιμάκωση αυτή να επιφέρει στην Ενωμένη Ευρώπη και κατ’ επέκταση στην Ελλάδα. Η χερσαία εισβολή των επίλεκτων ανδρών του ισραηλινού στρατού στο νότιο Λίβανο αλλάζει σε μεγάλο βαθμό τα δεδομένα, αφού οι μάχες θα γίνουν σώμα με σώμα, ενώ οι πολίτες σπεύδουν να εγκαταλείψουν κατά δεκάδες χιλιάδες τις πόλεις και τα χωριά τους, για να μην βρεθούν σε διασταυρούμενα πυρά. Η μετακίνηση πληθυσμών από μία περιοχή που βράζει εδώ και πολλές δεκαετίες, σε συνδυασμό με το πιθανό ενδεχόμενο στις συγκρούσεις να αναλάβει ενεργότερο ρόλο το ισχυρό κατά πολλούς Ιράν (θέμα που εκκρεμεί εδώ και κάποιες εβδομάδες), δημιουργούν τις προϋποθέσεις για αύξηση των μεταναστευτικών ροών προς ασφαλείς περιοχές, κυρίως προς την Ε.Ε μέσω Τουρκίας και Ελλάδας. Στην εξίσωση αυτή, αξίζει κανείς να προσθέσει και τον παράγοντα που ακούει στο όνομα "Ερντογάν", αφού έχει λάβει ξεκάθαρη θέση κατά της Κυβέρνησης του Τελ Αβίβ, επιχειρώντας να εμφανιστεί ως ο προστάτης των απανταχού Μουσουλμάνων.  Το ζήτημα αυτό προκαλεί εύλογα έντονο προβληματισμό στα υψηλότερα κλιμάκια των Βρυξελλών, καθώς το μεταναστευτικό τείνει να εξελιχθεί στο μεγαλύτερο πρόβλημα για την Ε.Ε, το οποίο έχει προεκτάσεις πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές, αναμφίβολα και ανθρωπιστικές. Σε σχέση με τον περασμένο Δεκέμβριο, οπότε και υπογράφηκε το νέο Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου από τους ευρωπαίους ηγέτες, έχει περάσει ήδη πυκνός πολιτικός χρόνος, ενώ τα δεδομένα αλλάζουν διαρκώς και με κινηματογραφική ταχύτητα.  Υπενθυμίζεται η αυστηροποίηση των κανόνων από τη γερμανική κυβέρνηση, η οποία, υπό το βάρος της ραγδαίας ανόδου της ακροδεξιάς, αλλά και της ακροαριστεράς στη χώρα,  έτρεξε προσφάτως να αλλάξει ρότα και να υιοθετήσει πολιτικές που δεν συνάδουν με το κοινοτικό κεκτημένο και το ευρωπαϊκό πνεύμα συνεργασίας και αλληλεγγύης. Λίγο νοτιότερα, οι συνέπειες της έλλειψης μιας ανθεκτικής, κοινής μεταναστευτικής πολιτικής φωτίστηκαν από το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα και τη νίκη του FPÖ στην Αυστρία, το οποίο κέρδισε την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας, υποσχόμενο μια χώρα-οχυρό απέναντι στους μετανάστες. Θα ζήσουμε άραγε ένα νέο 2015 και στα ελληνικά σύνορα; Κανείς δεν μπορεί να το αποκλείσει, από τη στιγμή που οι συγκρούσεις στο Λίβανο και την ευρύτερη περιοχή συνεχίζονται ακατάπαυστα και ένα κομμάτι του πληθυσμού θα επιλέξει εκ των συνθηκών να μετακινηθεί, θέλοντας να προστατέψει τη ζωή και την αξιοπρέπεια του. Την ίδια στιγμή, τα πυκνά πλέον επεισόδια στα γεωγραφικά όρια που δρουν οι Χούθι αυξάνουν τους δείκτες συναγερμού, καθώς εκεί έχουν αναπτυχθεί και δυτικές δυνάμεις, με στόχο την προστασία και την ασφαλή διέλευση των πλοίων στην περιοχή. Με άλλα λόγια, το ναρκοπέδιο της Μέσης Ανατολής έχει αρνητικό αντίκτυπο και σε άλλα επίπεδα, όπως η οικονομία, η ενέργεια, το διεθνές εμπόριο, η ναυτιλία κλπ. Βρισκόμαστε πλέον στην κορύφωση μιας σύρραξης και ενός "ξεκαθαρίσματος λογαριασμών", που ξεκίνησε πριν από ένα χρόνο. Οι μεγάλοι χαμένοι στην υπόθεση αυτή είναι οι άμαχοι, γυναίκες και παιδιά που χάνονται καθημερινά, λόγω της σκληρότητας και πολλές φορές της βαρβαρότητας των επιχειρησιακών επιλογών. Εξαφανίζεται ένα σημαντικό ανθρώπινο κεφάλαιο, αυξάνεται διαρκώς η βία, γιγαντώνεται το μίσος και όπως συνέβη και στο παρελθόν, τροφοδοτείται έτσι η ριζοσπαστικοποίηση των νέων, ενώ η ιστορία θα επαναλαμβάνεται, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ως φάρσα.