Οι "φυτοφράχτες" και οι περιφρονημένοι φυτοφράχτες της Ελληνικής υπαίθρου

Του Σταμάτη Σεκλιζιώτη

Ένα σημαντικό κομμάτι της Αγροδασοπονίας όπου συναντώνται οι Γεωπονικές & Δασολογικές Επιστήμες και η Αρχιτεκτονική του Τοπίου ως κλάδοι Μελέτης και υλοποίησης... και στο οποίο δεν έχουμε ρίξει τα απαραίτητο βάρος, είναι η "βιοποικιλότητα" που θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε. Θα μπορούσαμε κυριολεκτικά να "εμβολιάσουμε" τα αγροτοπία μας με τις αποκλειστικά αγροτικές χρήσεις γης της χώρας, από τις εντατικές μέχρι και τις πιο εκτατικές καλλιέργειες.

Μία από τις κοινές πρακτικές που εφαρμόζουν οι χώρες της Ευρώπης αλλά και πλέον στις ΗΠΑ, παρά την μαζική εκχέρσωση εκατομμυρίων στρεμμάτων για λογαριασμό της παραγωγής τροφίμων και βιοκαυσίμων, είναι η ανάπτυξη "φυτοφραχτών" με θαμνώδεις και δενδρώδεις γραμμικές διαχωριστικές φυτεύσεις, στα όρια των εκμεταλλεύσεων, στην περίμετρο χρήσεων γης, εκατέρωθεν αγροτικών και επαρχιακών δρόμων, ακόμα και μεταξύ διαφορετικών καλλιεργειών ως προς την χρήση γης της ίδιας ιδιοκτησίας ή γεωργικής εκμετάλλευσης. Στην Ευρώπη το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Βρετανική παράδοση φυτοφραχτών, γνωστοί και ως Hedgerows, με πολλούς από αυτούς να διατηρούνται και να ανανεώνονται μέχρι και σήμερα από το 1700.

Διαβάστε περισσότερα στο dasarxeio.com - πατήσετε εδώ.