Στον κλάδο αυτοκινήτου, η πρόληψη συχνά αντιμετωπίζεται ως μια “ήπια” έννοια, σχεδόν επικοινωνιακή. Στην πράξη όμως, για μια ασφαλιστική εταιρεία δεν είναι θέμα εικόνας αλλά καθαρής οικονομίας.

Κάθε τροχαίο που δεν συμβαίνει, κάθε μικρή ζημιά που δεν εξελίσσεται σε μεγάλη αποζημίωση, κάθε οδηγός που διορθώνει εγκαίρως μια επικίνδυνη συνήθεια, μεταφράζεται σε μικρότερη πίεση στο χαρτοφυλάκιο, καλύτερο loss ratio και ελεγχόμενο κόστος ζημιών. Και αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία σε μια περίοδο όπου ο ευρωπαϊκός ασφαλιστικός κλάδος συνεχίζει να επηρεάζεται από τον πληθωρισμό αποζημιώσεων και εξόδων, κάτι που η EIOPA έχει επισημάνει ρητά ως αρνητικό παράγοντα για την κερδοφορία.

Ο ασφαλιστής κερδίζει όταν αποφεύγεται η ζημιά

Η λογική είναι απλή: ο ασφαλιστής δεν κερδίζει μόνο όταν τιμολογεί σωστά τον κίνδυνο, αλλά και όταν συμβάλλει ώστε αυτός ο κίνδυνος να περιορίζεται πριν γεννήσει απαίτηση. Στο αυτοκίνητο, η πρόληψη δεν αφορά αφηρημένες καμπάνιες ευαισθητοποίησης, αλλά πραγματικές παρεμβάσεις που μειώνουν τη συχνότητα των ατυχημάτων, περιορίζουν τη σοβαρότητα των συγκρούσεων και βελτιώνουν τη συμπεριφορά του οδηγού. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξακολουθεί να τονίζει ότι, παρότι οι θάνατοι στους ευρωπαϊκούς δρόμους υποχωρούν, η συνολική πρόοδος παραμένει αργή και οι περισσότερες χώρες δεν κινούνται με τον απαιτούμενο ρυθμό προς τον στόχο του 2030.

Λιγότερα ατυχήματα, μικρότερη πίεση στο χαρτοφυλάκιο

Εδώ ακριβώς αρχίζει το ουσιαστικό όφελος της πρόληψης. Για τον ασφαλιστή αυτοκινήτου, το πρώτο ζητούμενο δεν είναι να “πληρώσει σωστά” μια ζημιά, αλλά να έχει λιγότερες ζημιές να διαχειριστεί. Όσο μειώνεται η συχνότητα, τόσο περιορίζονται όχι μόνο οι αποζημιώσεις, αλλά και τα διοικητικά κόστη, οι πραγματογνωμοσύνες, οι καθυστερήσεις, οι τριβές με τα συνεργεία, η πίεση στα αποθεματικά και τελικά η ανάγκη για πιο επιθετική ανατιμολόγηση. Με άλλα λόγια, η πρόληψη λειτουργεί σαν εργαλείο σταθεροποίησης ολόκληρου του χαρτοφυλακίου. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η συζήτηση γύρω από την οδική ασφάλεια και τα συστήματα πρόληψης ατυχημάτων συνδέεται πλέον άμεσα με την ασφαλιστική ζημία και όχι μόνο με τη δημόσια πολιτική.

Η τεχνολογία πρόληψης μειώνει τη συχνότητα ζημιών

Το πιο απτό παράδειγμα είναι τα συστήματα υποβοήθησης οδήγησης. Τα στοιχεία του IIHS δείχνουν ότι το σύστημα πέδησης έκτακτης ανάγκης συνδέεται με μείωση των οπίσθιων συγκρούσεων κατά 50% και των αντίστοιχων συγκρούσεων με τραυματισμό κατά 56%, ενώ σχετίζεται και με χαμηλότερες συχνότητες αποζημιώσεων για υλικές ζημιές και σωματικές βλάβες σε τρίτους. Νεότερα στοιχεία του ίδιου φορέα δείχνουν επίσης ότι όσο πιο ολοκληρωμένο είναι το “πακέτο” τεχνολογιών αποφυγής ατυχήματος, τόσο μεγαλύτερη μπορεί να είναι η πτώση στη συχνότητα ορισμένων ασφαλιστικών απαιτήσεων. Η τεχνολογία πρόληψης δεν είναι απλώς ένα ακόμη χαρακτηριστικό του οχήματος, αλλά ένας μηχανισμός που επηρεάζει άμεσα τη ροή των ζημιών.

Η συντήρηση του οχήματος είναι επίσης πρόληψη

Η πρόληψη όμως δεν περιορίζεται στα ADAS. Υπάρχει και η “σιωπηλή” πρόληψη, εκείνη που δεν εντυπωσιάζει επικοινωνιακά αλλά σώζει χρήματα. Η σωστή συντήρηση του οχήματος είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει επισημάνει ότι η χαμηλή πίεση ελαστικών για παράδειγμα συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο ατυχήματος, ενώ συνολικά η κατάσταση των ελαστικών αποτελεί κρίσιμο παράγοντα οδικής ασφάλειας. Για μια ασφαλιστική εταιρεία, αυτό μεταφράζεται σε ένα απλό συμπέρασμα: η ενθάρρυνση βασικών προληπτικών ελέγχων δεν είναι “service advice”, αλλά εργαλείο συγκράτησης ζημιών. Όταν ο ασφαλιστής εκπαιδεύει τον πελάτη να ελέγχει εγκαίρως ελαστικά, φρένα, μπαταρία, φωτισμό και ορατότητα, δεν επενδύει σε μια ευγενική υπενθύμιση, αλλά στη μείωση της πιθανότητας να πληρώσει αργότερα.

Η τηλεματική κάνει την πρόληψη μετρήσιμη

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η περίπτωση της τηλεματικής. Η λογική της είναι εξαιρετικά ελκυστική για τον ασφαλιστή, επειδή συνδέει την πρόληψη με πραγματικά δεδομένα οδήγησης. Η σχετική μελέτη της NAIC είχε ήδη καταγράψει ότι ένα από τα βασικά οφέλη που αποδίδονται στη χρήση τηλεματικής στην ασφάλιση αυτοκινήτου είναι η μείωση τόσο της συχνότητας όσο και της βαρύτητας των απαιτήσεων, ακριβώς επειδή ο οδηγός τείνει να προσαρμόζει τη συμπεριφορά του όταν γνωρίζει ότι αυτή καταγράφεται. Με άλλα λόγια, η πρόληψη εδώ παύει να είναι γενική σύσταση και γίνεται μετρήσιμη παρέμβαση: λιγότερες απότομες επιταχύνσεις, πιο ομαλό φρενάρισμα, χαμηλότερες ταχύτητες, ασφαλέστερες ώρες οδήγησης. Για τον ασφαλιστή, αυτό σημαίνει καλύτερη επιλογή κινδύνου, πιο ακριβή τιμολόγηση και, δυνητικά, λιγότερες και φθηνότερες ζημιές.

Το πραγματικό κέρδος φαίνεται πριν συμβεί η ζημιά

Το συμπέρασμα είναι σαφές. Στον κλάδο αυτοκινήτου, η πρόληψη δεν είναι απλώς κοινωνικά ωφέλιμη. Είναι επιχειρηματικά αποδοτική. Γλιτώνει λεφτά στην ασφαλιστική εταιρεία επειδή χτυπά τη ζημία πριν αυτή εμφανιστεί στον φάκελο αποζημίωσης. Και σε μια εποχή που κάθε ευρώ κόστους μετράει περισσότερο από ποτέ, αυτό μπορεί να αποδειχθεί ένα από τα πιο υποτιμημένα εργαλεία κερδοφορίας του κλάδου.