Του Αθαν. Γ.Κρητικού , Αντιπροέδρου του Α.Π. , ε.τ.
Δημοσιεύεται στην Επιθεώρηση Συγκοινωνιακού Δικαίου τεύχος Ιανουάριος 2017

Μία από τις σημαντικές διατάξεις του Π.Δ. 237/1986 είναι και η διάταξη του εδαφίου γ′ της παρ. 1 του άρθ. 19 του Π.Δ. 237/1986. Η διάταξη αυτή καθιερώνει την υποχρέωση του Επικ. Κεφαλαίου να καταβάλει αποζημίωση στα παθόντα πρόσωπα σε περίπτωση, μεταξύ άλλων , που ο ασφαλιστής πτώχευσε ή η σε βάρος του εκτέλεση απέβη άκαρπη ή ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας ασφαλιστικής επιχείρησης ένεκα παραβάσεως νόμου. Η διάταξη αυτή συμπληρώνεται από τη διάταξη της παρ. 4 του άρθ. 25 του ιδίου άνω Π.Δ. Ορίζει η τελευταία αυτή διάταξη τα ακόλουθα: «Από την ημερομηνία που η ασφαλιστική επιχείρηση κηρύσσεται σε κατάσταση πτώχευσης ή ανακαλείται η άδεια λειτουργίας της για παράβαση νόμου, το Επικουρικό Κεφάλαιο υπεισέρχεται αυτοδίκαια στο σύνολο των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων της ασφαλιστικής επιχείρησης που πηγάζουν από ασφαλιστικές συμβάσεις του κλάδου αστικής ευθύνης από χερσαία αυτοκίνητα οχήματα. Εκκρεμείς δίκες συνεχίζονται χωρίς άλλο από το Επικουρικό Κεφάλαιο».

Από τις παραπάνω διατάξεις βασική διάταξη είναι η πρώτη, αφού αυτή δημιουργεί την υποχρέωση του Επικ. Κεφ. Η δεύτερη διάταξη αποτελεί το έρεισμα για την υπεισέλευση του Ε.Κ. στα δικαιώματα και στις υποχρεώσεις της ασφαλιστικής επιχείρησης που πηγάζουν από ασφαλιστικές συμβάσεις του κλάδου αστικής ευθύνης από χερσαία αυτοκίνητα οχήματα. Ειδικότερα από τη στιγμή που ο νόμος με την πρώτη άνω διάταξη καθιερώνει την υποχρέωση του Επικ. Κεφ. για αποζημίωση του παθόντος, αμέσως ανακύπτει το ερώτημα καθορισμού του τρόπου με τον οποίο αυτό θα αναλάβει την υποχρέωση αποζημιώσεως του παθόντος. Κατά το πνεύμα της πρώτης άνω διατάξεως ο νομοθέτης αντί της συμβατικής ειδικής διαδοχής στην υποχρέωση [αναδοχή χρέους], καθιερώνει την οιονεί καθολική διαδοχή , δηλαδή την εκ του νόμου υπεισέλευση του Επικ. Κεφ. στο σύνολο των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων του ασφαλιστή που πηγάζουν από ασφαλιστικές συμβάσεις του κλάδου αστικής ευθύνης από χερσαία αυτοκίνητα οχήματα. Το τελευταίο εδάφιο είναι διάταξη δικονομική. Ο νόμος αντί της βιαίας διακοπής της δίκης [βλ. ΚΠολΔ 286 επ.] επιλέγει την εκ του νόμου αυτόματη υπεισέλευση του Επικ. Κεφ. στη δικονομική θέση του ασφαλιστή [ως ενάγοντος, εναγομένου, προσεπικαλούμενου].

Σημειώνεται ότι η παραπάνω διάταξη του άρθ. 25 παρ. 4 του Π.Δ. 237/1986 καταργήθηκε εξολοκλήρου με τη λιτή διάταξη του άρθ. 53 του πρόσφατου ν. 4438/2016 [ ΦΕΚ αρ. 220 τ.Α′ της 28-11-2016]. H Αιτιολογική Έκθεση [βλ. στον ΚΝοΒ 2016, σ. 2896] επί του τελευταίου αυτού νόμου στο άρθρο αυτής 55 [που ακολούθως έλαβε τον αριθμό 53] ορίζει τα ακόλουθα: ″ Η εν λόγω παρ. 4 του άρθρου 24 του ν. 489/1976 , όπως κωδικοποιήθηκε ως παρ. 4 του άρθρου 25 του π.δ. 237/1986, έρχεται σε αντίθεση με το ν. 4364/2016, καθώς σκοπός της θέσπισης του άρθρου 242 του ν. 4364/2016 ήταν η συμπερίληψη των εργασιών σε περιπτώσεις ανάκλησης της άδειας λειτουργίας και εκ παραδρομής δεν καταργήθηκε η ως άνω διάταξη″. Ειδικότερα θα μπορούσε κανείς να σκεφθεί ότι δεν εδικαιολογείτο η διατήρηση της διατάξεως της παρ. 4 του άρθ. 25 του π.δ. 237/1986 μετά την παρ. 3 του άρθ. 242 του ν. 4364/2016 που όριζε ότι ″Ο ασφαλιστικός εκκαθαριστής γνωστοποιεί στο Επικουρικό Κεφάλαιο την αναλυτική κατάσταση με τις βεβαιωμένες απαιτήσεις από ασφαλίσεις αστικής ευθύνης αυτοκινήτων, καθώς και κάθε επικαιροποίηση αυτής.Το Επικουρικό Κεφάλαιο καταβάλει αποζημίωση σε κάθε δικαιούχο με βάση την κατάσταση του προηγούμενου εδαφίου και σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στον κ.ν. 489/1976″. Βέβαια μετά την κατάργηση της παρ. 4 του άρθ. 25 του π.δ. 237/1986 κατά τα ανωτέρω προκαλεί προβληματισμούς η διατήρηση της παρ. 9 του άρθ. 248 του ν. 4364/2016 που ορίζει για τις υφιστάμενες κατά την 31-12-2015 ασφαλιστικές εκκαθαρίσεις ότι το Επικουρικό Κεφάλαιο υπεισέρχεται αυτοδικαίως στις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα της υπό ασφαλιστική εκκαθάριση ασφαλιστικής επιχείρησης, διαχειρίζεται από κοινού με τον ασφαλιστικό εκκαθαριστή το χαρτοφυλάκιο κλάδου αστικής ευθύνης αυτοκινήτων και υποχρεούται να καταβάλει στον ασφαλιστικό εκκαθαριστή το ποσό που αντιστοιχεί... Βλ. επισήμανση του θέματος και στην ΕπΣυγκΔ 2016, 432. Εδώ πρέπει να τονισθεί ότι δεν εθίγη η διάταξη του άρθ. 19 παρ. 1 εδάφιο γ′ του Π.Δ. 237/1986 που καθιερώνει την υποχρέωση του Επικ. Κεφ. προς αποζημίωση του θύματος τροχαίου ατυχήματος. Δηλαδή καταργήθηκε η διάταξη που ρυθμίζει τον τρόπο αναλήψεως της υποχρεώσεως από το Επικ. Κεφ.

Δεν υπάρχει στον τελευταίο αυτόν νόμο καμία σαφής ένδειξη για το τι ευθέως θα ισχύσει στις περιπτώσεις που ρύθμιζε η καταργηθείσα διάταξη. Κατά την ορθότερη άποψη η κάλυψη του κενού θα γίνει

Διαβάστε περισσότερα στην Επιθεώρηση Συγκοινωνιακού Δικαίου Τεύχος Ιανουάριος 2017