Στο πλαίσιο της σταθερής ενημέρωσής σας για θέματα που άπτονται της εφαρμογής του Solvency II, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι στις 4 Φεβρουαρίου 2026, η EIOPA έθεσε σε δημόσια διαβούλευση (εδώ) έγγραφό της σχετικά με την προληπτική μεταχείριση των μέτρων προσαρμογής στο πλαίσιο του Solvency II. Η διαβούλευση λήγει στις 17.4.2026.

Στόχος της διαβούλευσης:

Στόχος της ΕΙΟPΑ είναι η αξιολόγηση της αλληλεπίδρασης μεταξύ των μέτρων προσαρμογής και των κεφαλαιακών απαιτήσεων που προβλέπονται σήμερα για την ασφάλιση έναντι των φυσικών καταστροφών (NatCat). Ειδικότερα, η EIOPA εξετάζει κατά πόσον δικαιολογείται η εισαγωγή ειδικής μεταχείρισης στο πλαίσιο του Solvency II, προκειμένου τα μέτρα προσαρμογής να αποτυπώνονται με τρόπο πιο συστηματικό και διακριτό στην τυποποιημένη φόρμουλα του κινδύνου φυσικών καταστροφών.

Τι ισχύει σήμερα:

Η εν λόγω εξέταση κρίθηκε αναγκαία, καθώς στο ισχύον πλαίσιο δεν προβλέπεται ειδική ή διακριτή κεφαλαιακή μείωση που να αναγνωρίζει ρητά την επίδραση των μέτρων προσαρμογής ή ενίσχυσης της ανθεκτικότητας. Η επίδραση των μέτρων αυτών λαμβάνεται σήμερα υπόψη μόνο έμμεσα και σε στατιστικό επίπεδο, μέσω της βαθμονόμησης των παραμέτρων και του τρόπου λειτουργίας των καταστροφικών μοντέλων που χρησιμοποιούνται για τον υπολογισμό της Κεφαλαιακής Απαίτησης Φερεγγυότητας (SCR).

Τι είναι τα adaptation measures;

Σε γενικές γραμμές, είναι μέτρα μειώσεως κινδύνου που μειώνουν την έκθεση, ευαισθησία και ζημία από φυσικές καταστροφές. H EIOPA διακρίνει δύο κατηγορίες:

• Micro measures (προστασία ατομικών περιουσιακών στοιχείων),
• Macro measures (ευρύτερα δημόσια/περιφερειακά συστήματα προστασίας).

Σε ποιους τομείς εστιάζει η ΕΙΟΡΑ;

Η EIOPA προσεγγίζει την αξιολόγησή της υπό το πρίσμα των εξής τριών βασικών αξόνων: α. Ευαισθησία στον κίνδυνο/ Risk sensitivity

Η ΕΙΟΡΑ αξιολογεί κατά πόσον το ισχύον πλαίσιο λειτουργεί ως εμπόδιο στην “impact underwriting”, δηλαδή στην ασφάλιση που ενσωματώνει ενεργά τη μείωση φυσικού κινδύνου.

β. Σημαντικότητα/ Materiality

Η ΕΙΟΡΑ αξιολογεί κατά πόσον η επίδραση των adaptation measures είναι επαρκώς σημαντική (material) ώστε να δικαιολογεί ειδική κεφαλαιακή μεταχείριση και μάλιστα με αξιόπιστο και επαληθεύσιμο τρόπο.

γ. Αναλογικότητα/ Proportionality

Η ΕΙΟΡΑ αξιολογεί, τέλος, τον τρόπο επίτευξης ισορροπίας μεταξύ της ενσωμάτωσης μεγαλύτερης ευαισθησίας στον κίνδυνο και της ανάγκης να μη δημιουργηθεί υπερβολική πολυπλοκότητα ή διοικητικό βάρος.

Ποιες επιλογές πολιτικής εξετάζει η EIOPA;

Επιλογή 1: Εκτίμηση των μέτρων προσαρμογής στο πλαίσιο της περιοδικής αξιολόγησης της τυποποιημένης φόρμουλας

Η επιλογή 1 συνεπάγεται την ένταξη της αξιολόγησης στο πλαίσιο της τακτικής εκτίμησης και ελέγχου της τυποποιημένης φόρμουλας. Η επιλογή αυτή θα ενσωματώσει την προσαρμογή για όλες τις επιχειρήσεις, δεν «ανταμείβει» άμεσα τα micro-measures σε επίπεδο ασφαλισμένου.

Επιλογή 2: Χρήση των UPS (undertaking specific parameters) για την αποτύπωση των μέτρων προσαρμογής

Η επιλογή 2 θα έδινε περισσότερα κίνητρα στις ασφαλιστικές εταιρίες να ενσωματώνουν μέτρα προσαρμογής στο χαρτοφυλάκιό τους. Παρ’ όλα αυτά ενδέχεται να είναι δύσκολο για αυτές να διαθέτουν τα αναγκαία δεδομένα, ενώ δεν αποκλείεται ο κίνδυνος οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις να επιλέγουν μόνο τις περισσότερο προστατευμένες κατοικίες, αποκλείοντας από την ασφάλιση τις λιγότερο προστατευμένες και περισσότερο εκτεθειμένες, γεγονός που θα μπορούσε να διευρύνει το κενό προστασίας (protection gap).

Επιλογή 3: Χρήση των adaptation measures ως τεχνικής μείωσης των κινδύνων

Τα μέτρα προσαρμογής και οι τεχνικές μετριασμού του κινδύνου στο πλαίσιο του Solvency II έχουν, όπως σημειώνει η ΕΙΟΡΑ, το κοινό στοιχείο ότι και τα δύο αποσκοπούν στη μείωση του κινδύνου από την οπτική του χαρτοφυλακίου της ασφαλιστικής επιχείρησης. Ωστόσο, στην τυποποιημένη φόρμουλα, ο μετριασμός του κινδύνου συνδέεται κυρίως με τη χρήση αντασφάλισης.

Η αντασφάλιση, επί του προκειμένου, δεν μεταβάλλει τη φύση ή το επίπεδο του ίδιου του κινδύνου, αλλά απλώς μεταφέρει την ανάληψή του σε τρίτο μέρος. Ο φυσικός, δηλαδή, κίνδυνος παραμένει αμετάβλητος, ενώ αλλάζει μόνο ο φορέας που τον φέρει. Αντίθετα, τα μέτρα προσαρμογής επηρεάζουν ουσιαστικά τον ίδιο τον κίνδυνο, καθώς μειώνουν την πιθανότητα ή/και τη σοβαρότητα της ζημίας.

Επιλογή 4: Προσθήκη νέων παραμέτρων στην τυποποιημένη φόρμουλα

Κατά την ΕΙΟΡΑ, η ως άνω επιλογή εξετάζει το ενδεχόμενο επικαιροποίησης του συντελεστή χώρας στην τυποποιημένη φόρμουλα, ώστε να αντικατοπτρίζει ένα μεταβαλλόμενο προφίλ κινδύνου. Για παράδειγμα, ο συντελεστής για τον κίνδυνο του σεισμού θα μπορούσε να προσαρμόζεται στην περίπτωση που ένα χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνει υψηλότερο ποσοστό κτιρίων κατασκευασμένων σύμφωνα με αυστηρότερους κανονισμούς σε σύγκριση με το ποσοστό που είχε ληφθεί υπόψη κατά τη βαθμονόμηση των παραμέτρων της τυποποιημένης φόρμουλας.

Έτσι, για παράδειγμα θα μπορούσε να προστεθεί στην τυποποιημένη φόρμουλα ένας πρόσθετος παράγοντας «Adaptation_factor» κατά τρόπο αντίστοιχο με αυτόν που εφαρμόζεται σήμερα για τις λοιπές παραμέτρους του Solvency II.

Πρόκειται για την τεχνικά πιο περίπλοκη επιλογή, η οποία εμφανίζει αρκετές δυσκολίες (π.χ. η χρήση του adaptation factor θα προϋπέθετε την επιβεβαίωση από πλευράς ασφαλιστικής εταιρίας ότι οι ασφαλισμένοι εφαρμόζουν μέτρα πρόληψης).

Επιλογή 5: Εξέταση του τρόπου με τον οποίο τα adaptation measures θα αντανακλώνται και στα εσωτερικά μοντέλα των εταιριών

Σε αντίθεση με τις προηγούμενες επιλογές, οι οποίες αφορούν μεταβολές στο επίπεδο της τυποποιημένης φόρμουλας, στο πλαίσιο της συγκεκριμένης επιλογής, η ΕΙΟΡΑ επισημαίνει την ανάγκη να αποτυπωθούν τα μέτρα προσαρμογής και στο πλαίσιο των εγκεκριμένων εσωτερικών μοντέλων των εταιριών.

H Insurance Europe στο παρόν στάδιο επεξεργάζεται το υπό διαβούλευση κείμενο. Θα σας κρατάμε ενήμερους για κάθε περαιτέρω εξέλιξη.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε με την Κέλλυ Χατζηδημητρίου, Aναπλ. Διευθύντρια Νομικής Υπηρεσίας & Διεθνών Σχέσεων ([email protected]).