Αλήθεια, πώς φτάναμε στον προορισμό μας και μάλιστα στην ώρα μας χωρίς τη φωνή μέσα από app;

«Έναρξη διαδρομής σε Ανδρέα Συγγρού 255. Κατευθυνθείτε δυτικά στην οδός Αλέξανδρου Παπαναστασίου και μετά στρίψτε αριστερά στην οδός Αλέξανδρου Ασημακόπουλου» προτείνει η γυναικεία φωνή μέσα από το app του iPhone -κομπιάζοντας αμήχανα όχι για να πάρει μια ανάσα αλλά γιατί ο προγραμματιστής της έτσι τη σχεδίασε-, αρθρώνοντας όχι και τόσο σωστά Ελληνικά, αλλά, πραγματικά, ποιος δίνει σημασία στο αλάνθαστο συντακτικό και την ευθυγραμμισμένη γραμματική την εποχή της επικοινωνίας με άπταιστα emojis και επακριβή greeklish; Πραγματικά ουδείς.
 
Όχι, πολλά χρόνια πριν, όταν η γλώσσα ήταν μάθημα στα σχολεία κι όχι μια ακόμα ψηφιακή εφαρμογή, το GPS δεν υπήρχε, ούτε, φυσικά, η γυναικεία φωνή, με την οποία μπορεί να περνάμε αρκετές ώρες μέσα στην ημέρα αλλά το πρόσωπό της δε θα το δούμε ποτέ. Οι οδηγοί τότε, λοιπόν,  αναγκάζονταν να διαβάσουν (κυριολεκτικά) για να φτάσουν στον προορισμό τους.
 
Υπήρχαν, αυτοί οι πολυσέλιδοι τόμοι υπό τη μορφή βιβλίου, οι οποίοι είχαν χωρίσει την Αθήνα σε τετράγωνα, τα οποία είχαν αριθμήσει ανάλογα με τις περιοχές και όποιος έψαχνε μία συγκεκριμένη οδό ακολουθούσε τον αριθμό του τετραγώνου τάδε, στη σελίδα τάδε, εντόπιζε μόνος του τον δρόμο που αναζητούσε και χάραζε πάλι μόνος του την πορεία του για να φτάσει εκεί που επιθυμούσε. Δεν του υπαγόρευε κανείς την επόμενη κίνησή του, η μοίρα του ήταν αφημένη καθαρά στα χέρια του ενστίκτου του, της αντίληψης του και του πολεοδόμου που είχε συμβάλλει στη διαμόρφωση αυτού του χάρτη.
 
Δε νοείτω αυτοκίνητο χωρίς αυτό το κανίσκι οδηγικής σοφίας. Θυμάμαι, τα πρώτα χρόνια των εξορμήσεων μου στην πόλη και στην τετράτροχη ζωή, στο μαύρο Cinquecento με τις κόκκινες ζώνες ασφαλείας, το οποίο είχε διττή λειτουργία, αυτοκίνητο και κινούμενη ντουλάπα, υπήρχε ειδική θήκη για αυτόν τον χάρτη-βιβλίο, η εικόνα του οποίου ήταν ασορτί με το ταλαιπωρημένο, πλην ντιζαϊνάτο πεντακοσαράκι μου.
 
Κάποιες σελίδες του χάρτη είχαν ξεκολλήσει και χαθεί για πάντα, αν ήθελες να πας στις γειτονιές αυτών των σελίδων, απλά την είχες πατήσει, κάποιες γωνίες είχαν φαγωθεί από τη χρήση εξαφανίζοντας για πάντα δρόμους και λεωφόρους μαζί τους, πάλι την είχες πατήσει, το εξώφυλλο είχε κάνει φτερά (αυτό ήταν το πιο ανώδυνο) και μερικές σελίδες είχαν κολλήσει μεταξύ τους από χυμένους καφέδες και χυμούς, οπότε την είχες ξαναμαναπατήσει.
 
Ήταν, όμως, το μοναδικό και το πιο σίγουρο εργαλείο ενός οδηγού για να βρει τον δρόμο του, η πυξίδα του και ο πολικός του αστέρας, το άστρο της Βηθλεέμ του. Και όταν το πράγμα έφτανε στο απροχώρητο, όταν ο χάρτινος χάρτης δεν αρκούσε ή ο οδηγός αδυνατούσε να διαβάσει σωστά την κάτοψη της πόλης, υπήρχε πάντα η επιλογή της ερώτησης στον τυχαίο περαστικό όπως υπάρχει στα τηλεπαιχνίδια η βοήθεια του κοινού -«έχετε ακούσει καμία οδό Σοφούλη εδώ κοντά;» ή «ξέρετε πώς να βγω στη λεωφόρο Βουλιαγμένης από ΄δω;» και πάει λέγοντας.
 
Αυτό το στάδιο έμοιαζε με καθαρό τζόγο -ή θα κέρδιζε ο οδηγός ή θα μάθαινε λίγο καλύτερα τα προάστια της Αθήνας και τα στενά αυτών. Γιατί ο τυχαίος περαστικός μπορεί να ήταν:
α) άσχετος με την περιοχή
β) άσχετος με τον προσανατολισμό
γ) άσχετος με την έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης.
 
Παρόλα αυτά, η ζωή πριν το google maps και τα συμπαρομαρτούντα του ήταν σίγουρα πιο περιπετειώδης και πιο απρόβλεπτη. Γιατί το λάθος ή το σωστό ήταν συνδεδεμένα με το λογισμικό του ανθρώπου κι όχι με αυτό του δορυφόρου.