Όλοι γνωρίζουμε ότι η πόλη μας κρύβει ένα σωρό κινδύνους και παρά το γεγονός ότι ζούμε και κυκλοφορούμε ακόμη ακέραιοι - από τύχη κυρίως- δείχνουμε να μην μας ενδιαφέρει καν η πλευρά της ασφάλειάς μας και να σκεφτόμαστε πως αυτή θα εδραιωθεί στη ζωή μας. Σε αυτή την αδυναμία στηρίζονται και όσοι με τον τρόπο τους κάνουν την ζωή μας πιο δύσκολη και το περπάτημά μας σαν σε βόλτα σε αφύλακτο ναρκοπέδιο…

Ομολογώ πως είμαι ένας απ’ αυτούς που μου αρέσει να κινούμαι καθημερινά στην πόλη και από ένστικτο έχω μάθει να αποφεύγω τους κινδύνους που παραμονεύουν σε κάθε γωνία. Το γεγονός ότι δεν οδηγώ έχει μετριάσει τις περιπτώσεις ατυχήματος αλλά από την άλλη με αφήνει περισσότερο εκτιθέμενο στην ασυδοσία των οδηγών πάσης φύσεως οχημάτων που κινούνται με τον προσωπικό τους Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και γράφουν στους παλιούς τους τροχούς την ασφάλεια τόσο την δική τους, όσο και των άλλων.

Το χειρότερο όμως που μπορεί να συναντήσει κάποιος στην πόλη είναι τα πεζοδρόμια τα οποία εκτός ελαχίστων περιπτώσεων είναι γεμάτα εμπορεύματα, απίθανες κατασκευές και χώροι συνεργείων που πραγματοποιούν εργασίες σε παρακείμενα κτίρια. Ορισμένα μάλιστα έχουν φραχτεί με λαμαρίνες που εμποδίζουν τους πεζούς να περπατάνε πάνω σε αυτά και τους υποχρεώνουν να κινούνται με μύριες προφυλάξεις και δική τους ευθύνη στο δρόμο με τα αυτοκίνητα και τα ασύδοτα μηχανάκια. Το ίδιο συμβαίνει και όπου έχουν βάλει σκαλωσιές, είτε πρόκειται για ξεχασμένα διατηρητέα, είτε για καινούργιες κατασκευές και οι περαστικοί τα αποφεύγουν γιατί δεν ξέρουν τι μπορεί να τους έρθει στο κεφάλι καθώς περνάνε κάτω απ’ αυτά. Ορισμένες σκαλωσιές μάλιστα στο κέντρο της Αθήνας μετράνε  τρεις και τέσσερις δεκαετίες όρθιες και φοβίζουν τον κόσμο.

Την ευκαιρία να αναφερθώ στους κινδύνους που παραμονεύουν στην πόλη μου έδωσε το ατύχημα που είχε ένας φίλος προχθές την νύχτα στην γωνία Ερμού με έναν παράδρομό της, προς του Ψυρρή. Ο Βασίλης Χ. σκόνταψε σε ένα σίδερο που προεξείχε της σκαλωσιάς που είχε στηθεί γύρω από ένα κτίριο και έπεσε με το πρόσωπο στο πεζοδρόμιο. Αποτέλεσμα ήταν να σπάσει την μύτη του και να γεμίσει αίματα το πρόσωπό του, να χτυπήσει άσχημα το χέρι του και τα πλευρά του και να χαλάσει και ένα ωραίο κουστούμι. Οι περαστικοί μόλις τον είδαν να πέφτει, έτρεξαν να τον σηκώσουν, τον βοήθησαν να σκουπίσει τα αίματα και προθυμοποιήθηκαν να του παράσχουν ότι βοήθεια μπορούσαν. Κάποιος που είδε το γεγονός ειδοποίησε την Αστυνομία και ήρθε, πολύ γρήγορα μάλιστα ένα περιπολικό που κατέγραψε την κατάσταση. Οι αστυνομικοί είδαν τις αυθαιρεσίες του εργολάβου και του είπαν να πάει στο Τμήμα να καταγγείλει το συμβάν, πράγμα το οποίο έγινε και βεβαίως άσκησε αγωγή κατά παντός υπευθύνου, αγωγή που απευθύνεται τόσο στο ποινικό μέρος όσο και εκείνο της αποζημίωσης για τον κίνδυνο που εκτέθηκε και τις συνέπειες στην υγεία και την σωματική του ακεραιότητα.

Η περίπτωση του Βασίλη Χ. είναι μια από αυτές που συμβαίνουν κάθε μέρα σε όλη την πόλη και πιθανόν καταγράφονται και αυτές από την Αστυνομία ή τα Νοσοκομεία όπου καταλήγουν οι τραυματίες. Σίγουρα θα υπάρχουν και στατιστικές με τέτοια συμβάντα και οι Αρχές κάνουν ότι μπορούν να τα αποτρέψουν αλλά αντί να βλέπουμε μια βελτίωση στις συνθήκες καθημερινότητας στην πόλη, κάθε μέρα που περνάει τα πράγματα χειροτερεύουν. Με τον καθένα εργολάβο ή οποιονδήποτε άλλο που δραστηριοποιείται στην πόλη να κάνει ότι θέλει στους δημόσιους χώρους η ανασφάλεια θα μας ακολουθεί παντού όλη την ημέρα και οι συνέπειες της τόσο σε ατομικό, όσο και κοινωνικό επίπεδο ανυπολόγιστες.  

Οι φωτογραφίες χθεσινές από κάποια σημεία της πόλης, ελάχιστο δείγμα μιας ανυπόφορης κατάστασης που επικρατεί και κανείς δεν τολμά να την αλλάξει…