Η Αθήνα είναι μια πόλη που ιδρύθηκε και αναπτύχθηκε στη σκιά κάποιων λόφων με πλέον εμβληματικούς αυτόν της Ακρόπολης, τον Λυκαβηττό, τα Τουρκοβούνια (Αγχεσμός στα παλιά χρόνια) καθώς και μια σειρά άλλων χαμηλότερων σπαρμένων σε διάφορα σημεία του λεκανοπεδίου. Οι περισσότεροι έχουν κακοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό από νταμάρια και οικοδομές και μόνο σε λίγους οι κορυφές διακρίνονται χάρη στα δέντρα που είναι εκεί και αποτελούν τοπόσημα που δίνουν και το όνομά τους στις γειτονιές που τους τριγυρίζουν.

Στους λιγότερο εμβληματικούς αλλά με ιδιαίτερη ιστορία μιας και βρίσκονται στις δυτικές κλιτύες της Ακρόπολης γι’ αυτό και ονομάζονται Δυτικοί Λόφοι είναι η Πνύκα, οι λόφοι των Νυμφών και των Μουσών – Φιλοπάππου που συνθέτουν μια μεγάλη ελεύθερη από κτίσματα έκταση στο κέντρο της πόλης και ορατοί από κάθε σημείο της κοιλάδας και τον Σαρωνικό. Χωρίς να συγκροτούν αυτό που λέμε πάρκο ή κήπο, οι λόφοι αυτοί, μιας και τα ποικίλα ιστορικά στοιχεία που φιλοξενούν, τα σπαράγματα των αρχαίων οικισμών και κτιρίων και τις σύγχρονες παρεμβάσεις παίζουν με δυσκολίες αυτόν τον ρόλο και αποτελούν τους κοντινούς χώρους αναψυχής των Αθηναίων και των επισκεπτών της πόλης.

Σε αυτούς τους λόφους ανέκαθεν άρεσε στους Αθηναίους να γιορτάζουν τα κούλουμα, συνήθεια που προέρχεται μάλλον από την διάθεση να βλέπουν από ψηλά και στη σκιά της Ακρόπολης το λεκανοπέδιο πριν χτιστεί από άκρη σε άκρη, τότε που έτρεχαν νερό ο Κηφισός και ο Ιλισός, υπήρχε ο ελαιώνας και οι κήποι δίπλα τους και έπιανες τη θάλασσα με το χέρι χωρίς να εμποδίζουν τα μεγάλα κτίρια. Στις παλιές απεικονίσεις του λεκανοπεδίου βλέπουμε έναν όμορφο τόπο ο οποίος ανά τους αιώνες έχει εμπνεύσει ποιητές, ζωγράφους αλλά και απλούς ανθρώπους που χαίρονταν να ζουν σε αυτόν.΄

Η διάθεση να βλέπεις την πόλη από ψηλά φαίνεται δεν άλλαξε και γι’ αυτό και προχθές, Καθαρή Δευτέρα οι λόφοι γέμισαν από κόσμο. Δεν ήταν όπως τα περασμένα χρόνια, με μουσικές και δρώμενα που σημαίνουν την ημέρα, αλλά η προσέλευση ήταν ικανοποιητική και πολλοί ήταν εκείνοι, παιδιά κυρίως που προσπάθησαν να πετάξουν αετό. Τούτο είναι από τις πιο όμορφες συνήθειες των Αθηναίων και χαρακτηρίζουν τα Κούλουμα στους λόφους  και δίνουν ένα ιδιαίτερο χρώμα στην ανοιξιάτικη εικόνα της πόλης.

Παρά τη διάθεση να γιορτάσουν οι Αθηναίοι τα Κούλουμα, την μοναδική γιορτή που τους συγκεντρώνει γύρω από ιστορικά τοπόσημα και απηχεί παρ’ όλες τις προσθήκες αρχαίες τελετές, ο κόσμος μετά από δυο χρόνια επιδημίας και υπό το κλίμα ενός πολέμου που αναπτύσσεται στη γειτονιά μας ήταν μουδιασμένος. Μόνο τα παιδιά που έτρεχαν να σηκώσουν τους αετούς τους και λίγες παρέες που άπλωσαν τα σαρακοστιανά τους κάτω από τα πεύκα, έδιναν το στίγμα της ημέρας. Οι περισσότεροι που περπάτησαν τους λόφους ήταν σκεπτικοί και ελάχιστοι εκείνοι που έπιασαν ένα τραγούδι κι έσυραν έναν χορό.

Η φωτογραφία από την εθελοντική ομάδα «Πεζοπορίες με πανσέληνο» που τακτικά διοργανώνει περιπάτους στην Αθήνα, μέρα και νύχτα και κάτω από διάφορες συνθήκες για να γνωρίσουμε την πόλη και η οποία ξεχώρισε προχθές στους λόφους τηρώντας τα έθιμα. Και του χρόνου με ειρήνη και υγεία στο αποκριάτικο αυτό αντάμωμα της πόλης…