Ποινική δίωξη για Καθυστέρηση Καταβολής βεβαιωμένων οφειλών προς το Δημόσιο

Αναιρετέα Καταδικαστική Απόφαση Τριμελούς Εφετείου της ευθυνόμενης εις ολόκληρο συζύγου του υποχρέου

Η καθυστέρηση καταβολής των βεβαιωμένων στις δημόσιες οικονομικές υπηρεσίες (Δ.Ο.Υ.) και τα τελωνεία χρεών προς το Δημόσιο, τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα, για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών, διώκεται ύστερα από αίτηση του προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. ή του Τελωνείου προς τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών της έδρας τους και τιμωρείται με ποινή φυλάκισης:

α) τεσσάρων τουλάχιστον μηνών, εφόσον το συνολικό χρέος από κάθε αιτία, συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων ή προσαυξήσεων μέχρι την ημερομηνία σύνταξης του πίνακα χρεών, ο οποίος συνοδεύει υποχρεωτικά την ως άνω αίτηση, υπερβαίνει το ποσό των δέκα χιλιάδων (10.000) ευρώ,

β) έξι τουλάχιστον μηνών, εφόσον το συνολικό χρέος, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην ανωτέρω περίπτωση α’ , υπερβαίνει το ποσό των πενήντα χιλιάδων (50.000) ευρώ,

γ) ενός τουλάχιστον έτους, εφόσον το συνολικό χρέος, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην ανωτέρω περίπτωση α’ , υπερβαίνει το ποσό των εκατόν είκοσι χιλιάδων (120.000) ευρώ (άρθρ. 34 παρ. 1 του Ν.3220/2004).

Ήδη με το άρθρο 20 του Ν.4321/2015 αντικατεστάθησαν οι άνω διατάξεις, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση ο νόμος αυτός δεν έχει εφαρμογή, ως δυσμενέστερος των ανωτέρω διατάξεων, που προίσχυαν (άρθρο 2 παρ.1 Π.Κ.), αφού για χρέη συνολικού ύψους άνω των 100.000 ευρώ που δεν υπερβαίνουν τα 120.000 ευρώ, όπως τα επίδικα, προβλέπει βαρύτερη ποινή ενός (1) τουλάχιστον έτους.

Από τη διάταξη του άρθρου 5 του Ν. 2238/1994, ο οποίος ίσχυε μέχρι την κατάργησή του από το Ν. 4172/2013 και εφαρμόζεται στην προκείμενη περίπτωση, ορίζεται ότι ο σύζυγος του υποχρέου είναι συνυπόχρεος, εφόσον το εισόδημα του ενός συζύγου, το οποίο προέρχεται από επιχείρηση που εξαρτάται οικονομικά από τον άλλο σύζυγο, προστίθεται στα εισοδήματα του άλλου συζύγου και φορολογείται στο όνομά του, τότε, για την καταβολή της οφειλής, η οποία αναλογεί επιμεριστικά στο εισόδημα που προστίθεται και φορολογείται στο όνομα του ενός συζύγου, ευθύνεται εις ολόκληρον και ο άλλος σύζυγος.

Εν προκειμένω μολονότι η προσβαλλόμενη απόφαση, στο σκεπτικό της, στο οποίο αναφέρεται επί λέξει ότι τα χρέη που καθυστέρησε την καταβολή τους η αναιρεσείουσα "αφορούν σε δική της οικονομική δραστηριότητα και δικά της εισοδήματα και όχι του συζύγου της", δέχεται ότι η ποινική της ευθύνη αφορά σε δικά της χρέη και σε δικά της εισοδήματα, εν τούτοις, στη συνέχεια του σκεπτικού της και ειδικότερα στον ενσωματωμένο στο σκεπτικό της πίνακα χρεών, δέχεται ότι η ποινική ευθύνη της αναιρεσείουσας αφορά σε χρέη του συζύγου της, κυρίως από φόρους εισοδήματος, για τα οποία ευθύνεται με την ιδιότητά της ως συζύγου, χωρίς μάλιστα να διευκρινίζει γιατί αυτή ευθύνεται για τα χρέη του συζύγου της, δηλαδή αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις των διατάξεων των άρθρων 5 παρ. 2 και 74 παρ. 4 του Ν. 2238/1994 του ίδιου νόμου, όπως η τελευταία ίσχυε πριν την αντικατάστασή της με την παρ. 16 του άρθρου 8 του Ν.3842/2010 (βλ. άρθ. 10 παρ. 7 του Ν. 4110/2013).

Από τις ως άνω αντιφατικές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως, δημιουργείται ασάφεια ως προς την ιδιότητα στην οποία θεμελιώνεται η ποινική ευθύνη της αναιρεσείουσας κατηγορουμένης για την καθυστέρηση της καταβολής των επίδικων χρεών προς το Δημόσιο, και ως εκ τούτου, η αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως, δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη.

Επομένως, βάσιμος κρίνεται ο σχετικός, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ του Κ.Ποιν.Δ., λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως της υπ΄ αριθ. 49/2017 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου.

Διαβάστε εδώ την απόφαση, όπως δημοσιεύθηκε στην Επιθεώρηση Συγκοινωνιακού Δικαίου.