Στις πρόσφατες ευρωεκλογές οι πολίτες έστειλαν σαφή μηνύματα στα τρία μεγαλύτερα κόμματα και κατέστησαν σαφές ότι δεν πρόκειται να επιδείξουν καμία ανοχή από εδώ και στο εξής. Από τη μία πλευρά, είπαν ξεκάθαρα στη σημερινή Νέα Δημοκρατία να το «πάρει αλλιώς» και να ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας, βάζοντας σε πρώτο πλάνο την ουσία της πολιτικής και όχι την επικοινωνία. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου πως ένα σημαντικό κομμάτι της παραδοσιακής κομματικής της βάσης επέλεξε την αποχή ή έστρεψε το βλέμμα της δεξιότερα του κόμματος, για να μπορέσει να εκφραστεί πολιτικά, μετά από συγκεκριμένες επιλογές της κυβερνητικής παράταξης στο ξεκίνημα της δεύτερης τετραετίας. Η Νέα Δημοκρατία έχει ανηφορικό δρόμο μπροστά της και χρειάζεται να προσπαθήσει ακόμα περισσότερο και να βελτιώσει τις επιδόσεις της στο πεδίο της εφαρμοσμένης πολιτικής,ώστε να μπορέσει να διατηρήσει το πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων της. Οι επόμενοι μήνες θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμοι. Στην αντίπερα όχθη, η εικόνα στην κεντροαριστερά παραπέμπει περισσότερο σε Πύργο της Βαβέλ, παρά σε έναν συντεταγμένο πολιτικό χώρο που στοχεύει σύντομα να κυβερνήσει. Στο Σύριζα η καταγραφή του 15% δεν αφήνει ικανοποιημένο κανένα, καθώς και παρά τη μείωση της διαφοράς από το πρώτο κόμμα, ο Στέφανος Κασσελάκης χρειάζεται ακόμα περισσότερο χρόνο για να καταφέρει να σχηματοποιήσει μια σοβαρή εναλλακτική σοβαρή πρόταση διακυβέρνησης. Σε κάθε περίπτωση, ο ίδιος κατέγραψε μια θετική παρουσία στην πρώτη του εκλογική αναμέτρηση ως αρχηγός του κόμματος, ενώ όσοι απεργάζονται σενάρια για την κεντροαριστερά χωρίς αυτόν, θα έχουν μάλλον ένα δύσκολο έργο μπροστά τους. Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται πλέον σε τροχιά εσωστρέφειας, αφού το πρόσφατο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών άνοιξε την όρεξη σε επίδοξους μνηστήρες, που στοχεύουν στην αλλαγή της ηγεσίας με την ελπίδα ότι το κόμμα τους θα μπορέσει κάποια στιγμή να επανέλθει δυναμικά στο πολιτικό σκηνικό και να διεκδικήσει κάτι καλύτερο από την τρίτη θέση. Ωστόσο, ο σημερινός αρχηγός της Χαριλάου Τρικούπη έχει αποδείξει στο παρελθόν, ότι γνωρίζει πολύ καλά από εκλογικές διαδικασίες και μηχανισμούς και θα αποτελέσει έναν δύσκολο αντίπαλο για όσους προσδοκούν σε μια επόμενη μέρα χωρίς αυτόν. Στην κεντροαριστερά καταγράφονται φωνές που παραθέτουν το γαλλικό παράδειγμα της συνένωσης δυνάμεων στον ευρύτερο χώρο με στόχο την κοινή αντιμετώπιση της άκρας δεξιάς. Στην Ελλάδα, τα δεδομένα είναι, ωστόσο, πολύ διαφορετικά και δεν επιτρέπουν μεγάλη αισιοδοξία σε όσους ονειρεύονται τη δημιουργία μιας ενιαίας δυνατής «προοδευτικής παράταξης». Εκτός και αν ο χρόνος και οι εξελίξεις μας διαψεύσουν πανηγυρικά….