Μιλάμε για το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας του κοινωνικού συστήματος, η αρτιότητα και πληρότητα του οποίου ανταποκρίνεται στην ποιότητα του ευρύτερου πολιτικού και κοινωνικού συστήματος. Κάτι, που όλοι γνωρίζουμε και συμφωνούμε πως στη χώρα μας χρειάζεται βελτίωση και εκσυγχρονισμό.

Το τραγικό θαλάσσιο δυστύχημα της Αίγινας, πέρα από τα θέματα ποινικής ευθύνης που δικαιολογημένα απασχολούν έντονα την κοινωνία, υπενθυμίζει πως υπάρχουν ζητήματα Αστικής Ευθύνης, σε ότι αφορά την υποχρέωση των υπαιτίων για αποζημίωση των παθόντων. Στη βάση αυτή, είναι εύλογα τα ερωτήματα:

• Τί θα γίνει με τις αποζημιώσεις των οικογενειών των θυμάτων για ψυχική οδύνη και των τραυματισθέντων για σωματικές βλάβες και συνακόλουθες οικονομικές ζημιές;
• Θα υπάρξουν αποζημιώσεις, από ποιόν και πότε θα ενεργοποιηθεί;

Ασφαλιστική κάλυψη;

Σύμφωνα με τη διεθνή πρακτική η μόνη ασφαλής διευθέτηση οικονομικών θεμάτων αστικής ευθύνης.

Ειδικά για τα ταχύπλοα σκάφη, σύμφωνα με το νόμο 4256/2014, έχουν υποχρεωτική Ασφάλιση Aστικής Ευθύνης έναντι επιβαινόντων και τρίτων, με τα παρακάτω ελάχιστα όρια κάλυψης:

i) Αστική ευθύνη για σωματικές βλάβες ή θάνατο επιβαινόντων και τρίτων από πρόσκρουση, σύγκρουση, ναυάγιο ή οποιαδήποτε άλλη αιτία. Το ασφαλιστικό ποσό καθορίζεται σε 50.000€ ανά επιβάτη και δεν μπορεί να είναι κατώτερο από 500.000€ ανά συμβάν.

ii) Αστική ευθύνη για υλικές ζημίες επιβαινόντων και τρίτων από πρόσκρουση, σύγκρουση, ναυάγιο ή οποιαδήποτε άλλη αιτία. Το ασφαλιστικό ποσό καθορίζεται σε 150.000€

Φυσικά, το πιο πιθανό σενάριο, στην περίπτωση του δυστυχήματος στην Αίγινα, είναι να υπήρχε ασφαλιστική κάλυψη αστικής ευθύνης με τα ελάχιστα όρια αποζημίωσης που ορίζει ο νόμος. Ερώτημα που συχνά εγείρεται σε σοβαρά δυστυχήματα είναι: “Πόσο επαρκή είναι τα όρια ασφάλισης αστικής ευθύνης;”

Ασφάλιση μέχρι ποιό ποσό;

Στο θέμα αυτό σίγουρα χρειάζεται εξορθολογισμός στη χώρα μας και απαιτούνται σοβαρές διαβουλεύσεις από αρμόδιους φορείς, φυσικά με πρωτοβουλία και μέριμνα από την πλευρά της Πολιτείας. Γιατί, δεν μπορεί σε χερσαία δυστυχήματα η ανθρώπινη ζωή να αποζημιώνεται, βάσει νόμου, με κατ’ ελάχιστο ποσό 1,000,000€ (προσεχώς 1,220,000€) και σε θαλάσσια δυστυχήματα να είναι μόλις 50,000€!

Εύκολα θα μπορούσε να υποθέσει κανείς πως όταν γίνοντας συζητήσεις στα πλαίσια διαβούλευσης επικράτησε η γνωστή εγχώρια λογική. Καλύψεις με χαμηλά όρια με το πρόσχημα των χαμηλών ασφαλίστρων ώστε εύκολα να “παιχθεί” το παιχνίδι του ανταγωνισμού! Και όμως τα μεγαλύτερα όρια δεν σημαίνουν απαραίτητα αναλογική αύξηση ασφαλίστρων.

Δυστυχώς στο θέμα της Ασφάλισης Αστικής Ευθύνης υπάρχει στρεβλή εικόνα στην αγορά και έλλειψη αντικειμενικής ενημέρωσης. Σύμφωνα με τη διεθνή πρακτική εμπειρία, όταν μάλιστα πρόκειται για υποχρεωτική, βάσει νόμου, ασφάλιση με τυποποιημένους όρους κάλυψης, “η ασφάλιση δεν κοστίζει ακριβά και αξίζει”. Αρκεί να θεσμοθετείται σωστά και να γίνεται με κανόνες υγιούς ανταγωνισμού στο πνεύμα της θεμελιώδους αρχής του Αστικού Κώδικα για την προστασία του Καταναλωτή που ισχύει σε όλες τις πολιτισμένες χώρες και που ρητά ορίζει πως: “Κάθε ενέργεια που ζημιώνει κάποιον, υποχρεωτικά συνεπάγεται την αποκατάσταση της βλάβης από αυτόν, από λάθος του οποίου προήλθε”.