*Γράφει ο Κώστας Δ. Λάμπρου, Ασφαλιστικός Διαμεσολαβητής, Αντιπρόεδρος του Συνεργατικού Σχήματος ΠΑΝΟΡΜΟΣ
Με αφορμή την εκπληκτική εκδήλωση του Συνεργατικού Σχήματος «ΠΑΝΟΡΜΟΣ», με τίτλο «..ΜΙΣΟΣ ΑΙΩΝΑΣ ΑΞΙΕΣ..».
Την βράβευση των Συνεταίρων, που τα γραφεία τους διέγραψαν μισό αιώνα πορείας στην Ασφαλιστική Διαμεσολάβηση και την παρουσίαση του δικού μου πονήματος.
Θέλω στον απόηχο αυτής της ιδιαίτερης βραδιάς, να καταθέσω ορισμένες σκέψεις μου.
Η Γιορτή διοργανώθηκε με αφορμή τα 8 χρόνια εντυπωσιακής πορείας του Συνεργατικού Σχήματος & πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 15/11/2023 στο εντυπωσιακό Μουσείο Κοσμημάτων Ηλία Λαλαούνη, στην σκιά της Ακροπόλεως.
Πρώτα-πρώτα θέλω να ευχαριστήσω τους τρεις εισηγητές.
-Τον πρώην συνάδελφο και Υπουργό, Θανάση Σκορδά, τον πρώην Γενικό Διευθυντή της ALICO – Met Life, Σωτήρη Ταγκόπουλο & τον Συνάδελφο, Συνεταίρο και πρώην Αντιπρόεδρο του ΕΕΑ Γιάννη Δρούλια, που μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν και να παρουσιάσουν, τα κατά καιρούς γραφόμενά μου.
Ακόμη τους δύο Συναδέλφους που μίλησαν για μένα.
-Το «..δικό μου παιδί..» Γιάννη Παπαδημητρίου, της ALICO- Met Life -ΝΝ & την Ελένη Γρυπάρη συνάδελφο – εθελόντρια, πρώην πρόεδρο του ΠΣΑΣ και μέλος του ΔΣ του BIPAR.
-Τον πρώην συνάδελφο, συγγενή και φίλο, τον Γιώργο Παπαευαγγέλου, που ήταν η αιτία να βρεθώ σε αυτό το χώρο.
-Τον Συνάδελφο στην ίδια εταιρία Κυριάκο Χατζηστεφάνου, που έκανε αυθημερόν ταξίδι, αστραπή, από την Θεσσαλονίκη!! για να βρεθεί στην παρουσίαση.
-Τον επίσης Συνάδελφο και Συνεταίρο Γιάννη Σαμολαδά, που εν αγνοία μου και σε συνεννόηση με το ΔΣ, ανέλαβε πρωτοβουλία και συνόδεψε στην εκδήλωση, ένα από τους πρώτους ασφαλισμένους μου και οικογενειακό του φίλο, τον Βαγγέλη Γκέλο.
Τιμώ και εκτιμώ όλους τους Συναδέλφους, που μου έδειξαν διαχρονικά την μπιστοσύνη και την αγάπη τους, που τόσο με συγκίνησαν, είτε με την παρουσία τους, στη συγκεκριμένη εκδήλωση, είτε με τα λεγόμενά τους.
Οι ενέργειες όμως του Κυριάκου και του Γιάννη, δείχνουν ότι υπάρχουν και Φιλάδελφοι .
Έχω υποχρέωση ακόμη να ευχαριστήσω το Διοικητικό Συμβούλιο, για την ομόφωνη απόφαση που πήρε, ν’ αναλάβει τη χορηγία της έκδοσης, η Συνεργατική μας Εταιρία.
Ιδιαίτερα τον Πρόεδρο Κλήμη Δημαρχιάδη, που ήταν ο εμπνευστής, όλων αυτών και διευθύνει την ορχήστρα που λέγεται ΠΑΝΟΡΜΟΣ, επί μια 8ετία, με μεγάλη μαεστρία και επιτυχία, οδηγώντας το σκάφος, από τον ασφαλή όρμο, στην ανοιχτή θάλασσα.
Διοργανώθηκε λοιπόν μια λαμπρή γιορτή σ’ ένα μοναδικό, αστραφτερό & «..χρυσαφένιο..» χώρο.
Μια ανοιχτή ζεστή αγκαλιά ήταν, που χώρεσε Συνεταίρους, Εισηγητές, Χορηγούς Ασφαλισμένους, Συγγενείς & Φίλους.
Το Συνεργατικό Σχήμα, δεν βράβευσε παραγωγή, δεν πρόταξε, το προσωρινό όφελος, αλλά την διαχρονική προσφορά.
Δεν επιβράβευσε αριθμούς, αλλά ζωντανούς και μη ανθρώπους, για την αδιάλειπτη διαχρονική, αξιόπιστη, έντιμή παρουσία, μισού αιώνα, σ’ έναν Κλάδο και Θεσμό που η διατηρισιμότητα-διαχρονικότητα αποτελεί μόνιμο ζητούμενο.
Έχω παρακολουθήσει αμέτρητες βραδιές απονομής βραβείων, καμία δεν συγκρίνεται με την προχθεσινή λαμπρή γιορτή, που οργάνωσε το Συνεργατικό Σχήμα.
Τέτοια συγκίνηση και τέτοια συναισθηματική φόρτιση, δεν την έχουμε ξαναζήσει.
Θα σταθώ όμως στο γεγονός που σημάδεψε την «..δική μου βραδιά.» που δεν είναι, ούτε η βράβευση, για τα 50 χρόνια, ούτε η παρουσίαση του βιβλίου.
Αλλά η παρουσία & η παρέμβαση, ενός ασφαλισμένου μου.
Καλοί οι έπαινοι, τα βραβεία, τα χειροκροτήματα, οι τιμές, οι κούπες, τα κάδρα, τα ταξίδια, που εισπράττεις από τις Συνεργαζόμενες Εταιρίες.
Όσα και αν κερδίσει κανείς, όσα επαινετικά και αν ακούσει, θετικά είναι, κάποιες βαθύτερες ψυχικές ανάγκες καλύπτουν, φθάνει να μη νομίζει ότι ξαφνικά «..ψήλωσε..» γιατί το ύψος έχει και βάθος, μπορεί να βρεθεί άξαφνα στο κενό και επί πλέον να υποπέσει και στο φοβερό αμάρτημα της φιλαυτίας.
Αν όλα αυτά, τα «..γέρατα..» τα συγκεντρώσεις και τα στοιβάξεις στη μια μεριά της ζυγαριάς και στην άλλη τοποθετήσεις το ευχαριστώ και μόνο, ενός ασφαλισμένου σου, τότε η μεριά με τα στοιβαγμένα «..μπακίρια..», αποδεικνύεται εντελώς ελλιποβαρής.
Όταν σε ευχαριστεί δημόσια ένας ασφαλισμένος, που συμπορεύεται μαζί σου 50 ολόκληρα χρόνια, τότε όλα τ΄ αλλά περιττεύουν, είναι κούφια λόγια και αναμνηστικά αντικείμενα.
Τότε μόνο αισθάνεσαι ότι αμείφτηκες, ότι πραγματικά βραβεύτηκες.
-«..Πληρώθηκες..» από όλους εκείνους που δεν ασφάλισες.
-Από εκείνους που σε απέρριψαν.
-Από όσους σου έκλεισαν το τηλέφωνο αρνούμενοι να σε ακούσουν.
-Από εκείνους που σε είπαν απατεώνα, χωρίς να σε γνωρίζουν ή να είχες συναλλαχθεί μαζί τους.
-Από τους κοντινούς σου, που δεν ασφαλίστηκαν ή ασφαλίστηκαν αλλού, μην σε κάνουν πλούσιο.
-Από όσους σε παρομοίασαν με ζήτουλα και σε χαρακτήρισαν διακονιάρη.
-Από εκείνους που τους χτυπάγαμε την πόρτα και μας άφηναν να περιμένουμε για να νοιώσουμε την ταπείνωση.
-Από όσους δεν πείσαμε ή από εκείνους που ασφαλίσαμε επειδή τους ενθουσιάσαμε, αλλά ο ενθουσιασμός τους, γρήγορα ξεφούσκωσε.
-Από εκείνους που μας είπαν ότι τζάμπα πλήρωσαν, αφού δεν μας χρειάστηκαν.
-Από εκείνους που διέκοψαν παρ’ ότι αποζημιώθηκαν, διότι θεώρησαν ότι τους γρουσουζέψαμε!!
-Ξέχασες με μιας, τις κουράσεις, τις στενοχώριες, τις απογοητεύσεις και τα χιλιάδες όχι που εισέπραξες.
Η απάντηση-αμοιβή για όλα τα παραπάνω, έρχεται, από τον Βαγγέλη Γκέλο, τον αρχιμηχανικό μεγάλης Ναυτιλιακής Εταιρίας, του Πειραιά .
Το μεγάλο - στέλεχος της Ναυτιλιακής, καταδέχτηκε, όχι μόνο ν’ ακούσει ένα νεαρό 23 χρονών, να του μιλάει για ασφάλεια και προστασία οικογενείας, αλλά και να τον εμπιστευτεί και να του αναθέσει αυτή τη βαριά ευθύνη.
Ήταν ένα βροχερό βράδυ, Δεκέμβριος του 1973, εκεί στο σπίτι του, στο Πέραμα, στην οδό Αθανασίου Διάκου 48.
Γάμος έγινε τότε και όχι αρραβώνας ..παντρεύτηκε.. την Εταιρία που εκπροσωπούσα και συμπορευόμαστε έκτοτε μαζί μας, μισό ακριβώς αιώνα!!
«..Δεν θα ζούσε σήμερα η γυναίκα μου, αν δεν ήταν ο Ασφαλιστής μου..»!!
Τόλμη και μεγαλείο ψυχής χρειάζεται, να σηκωθείς όρθιος και να διακινδυνεύσεις τέτοια δήλωση, σε μια γεμάτη αίθουσα και σε μια χώρα, που ο καλός ο λόγος αυτόματα ελέγχεται.
Η Σούλα αγαπητέ Βαγγέλη ζει, διότι νοσηλεύτηκε σε ανθρώπινες συνθήκες, διότι την φρόντισαν οι καλλίτεροι γιατροί, διότι είχε νυχθημερόν στο προσκεφάλι της, τον άντρα και τα παιδιά της, διότι είχε και η ίδια την δύναμη, την καρτερικότητα και το ψυχικό σθένος, να ξεπεράσει τα δύσκολα.
Ήθελε να ζήσει και έζησε.
-Ο Ασφαλιστής σου έκανε πολύ απλά τη δουλειά του και τίποτε παραπάνω.
-Η Met Life που πλήρωσε το μεγάλο κόστος νοσηλείας, έκανε και αυτή, πολύ πιο απλά, τη δική της δουλειά.
Τίποτε δεν χρωστάς αγαπητέ Βαγγέλη και σε κανέναν.
Ο ίδιος είχες την πρόνοια να ασφαλίσεις, από πολύ νωρίς την οικογένειά σου, πληρώνοντας ανελλιπώς και επί δεκαετίες τ΄ αναλογούντα ασφάλιστρα.
Διπλό-ασφαλίστηκες, ενώ είχες λιγότερη ανάγκη από τους χιλιάδες συμπατριώτες μας που αρνήθηκαν την ασφάλιση, που την θεώρησαν περιττό κόστος & πολυτέλεια.
Διαισθάνθηκες, μάντεψες, εγκαίρως , ότι ούτε την προβλεπόμενη σύνταξη, ούτε την αξιοπρεπή νοσηλεία θα είχες εσύ και η οικογένειά σου, παρά τα τεράστια ποσά που κατέβαλες στο ΝΑΤ.
Η απόφαση ν΄ ασφαλιστείς και να διατηρήσεις τα συμβόλαια, ήταν δική σου και μόνο δική σου.
Παρά ταύτα ένοιωσες την ανάγκη να ευχαριστήσεις δημόσια τον Ασφαλιστή σου, παρ΄ ότι εκείνος έπραξε απλά, το αυτονόητο.
-Φαίνεται ότι είχες κατά νουν το γείτονά σου, που περίμενε στην λίστα αναμονής για σοβαρή επέμβαση, αλλά δεν πρόλαβε και τον παραδίπλα που πήγε στο Εφημερεύον και ανέμενε βογκώντας στο ράντσο, για 15 ώρες, ώσπου να τον δεί γιατρός και εκεί έμεινε.
-Αναλογίστηκες την τραγωδία του γνωστό σου, που ασφαλίστηκε στην ΑΣΠΙΣ και την ώρα της ανάγκης αναγκάστηκε να πουλήσει το σπίτι του.
-θυμήθηκες την περίπτωση κάποιου άλλου, που ενώ ο «..εξειδικευμένος..» που τον ασφάλισε, τον διαβεβαίωσε ότι είναι ασφαλισμένος, για τα πάντα όλα!! όταν νοσηλεύτηκε διαπίστωσε ότι το ασφαλιστήριο δεν κάλυπτε νοσηλεία και έψαχνε για δανεικά, να πληρώσει τη δαπάνη.
-Είχες μπροστά σου την εικόνα του γυαλιστερού, του βαρύγδουπου, κουστουμαρισμένου και γραβατωμένου φαφλατά, που εντυπωσίαζε με την εμφάνιση και τα παχιά λόγια, δηλώνοντας Ασφαλιστής, κάνοντας αντιποίηση επαγγέλματος και αφού εισέπραξε τ’ ασφάλιστρα, εξαφανίστηκε μαζί τους.
-Γνωρίζεις φαίνεται πολύ καλά, ότι σε αυτή τη χώρα τα αυτονόητα, είναι τα δυσκολότερα και δεν είναι πάντα δεδομένα.
Η δήλωσή σου αγαπητέ Ασφαλισμένε μπήκε σε ειδική ζυγαριά, σε αυτή, των Αρχαίων Αιγυπτίων.
Και παρ΄ ότι ο λόγος σου, έχει ειδικό και μεγάλο βάρος, σε αυτή την «..ιερή..» παλάντζα, λογίζεται άβαρος, ελαφρότερος και από το πούπουλο!!
Βάραινε όμως περισσότερο από πολλά σεντούκια, γεμάτα κύπελα, κάδρα, τιμητικές πλακέτες, χειροκροτήματα, παινέματα, ταξίδια, & λεφτά..!!
Ανατρέπει το νόμο της βαρύτητας !!
Την «..πληρωμή..» παρ΄ ότι δεν ήσουν χρεωμένος, δεν την δικαιούται, ειδικά και μόνο ο προσωπικός σου ασφαλιστής.
Ο «..Ευαγγελικός..» σου λόγος.. πληρώνει, ξεπληρώνει & δικαιώνει, όλους εκείνους τους Συναδέλφους, & τις Εταιρίες, που την ώρα της ανάγκης ήταν εκεί.
Εμείς σε ευχαριστούμε αγαπητέ Βαγγέλη, για την απρόσμενη & απλόχερη συγκίνηση που μας πρόσφερες, επειδή κάναμε απλά, τη δουλεία μας.
Το ευχαριστώ σου βέβαια, δεν πρέπει να εκληφθεί ως έπαινος, αλλά ως προβληματισμός.
