...Είναι ένα τραγούδι σε στίχους και μουσική Μάρκου Βαμβακάρη. Το πρωτάκουσα στην εκπομπή "Το αλάτι της γής" και ψάχνοντας στο youtube το βρήκα σε εκτέλεση με τον Μάρκο Βαμβακάρη και την Σούλα Καλφοπούλου το 1951. 

Οι στίχοι είναι: 

                         Αρρώστησα στα ξένα μακριά σου
                         κι ο Χάρος μ’ έχει εύρει μοναχό

                         μανούλα μου, πώς να ’μουνα κοντά σου
                         στο έρημό μας σπίτι, το φτωχό

                         ποιος να βρεθεί, να με παρηγορήσει
                         δυο λόγια με συμπόνια να μου πει

                         πώς τρέχουνε τα μάτια μου σαν βρύση
                         μανούλα, θα με φάει η μαύρη γη

                         γιατροί που με κοιτούνε, προσπαθούνε
                         λιγάκι να μου γιάνουν την πληγή

                         μανούλα μου, κι αυτοί θα κουραστούνε
                         και τότε θα με φάει η μαύρη γη

Δυστυχώς οι άνθρωποι σήμερα ΔΕΝ ΤΡΑΓΟΥΔΑΝΕ και πνίγουν τους καημούς τους χωρίς να εξωτερικεύουν αισθήματα. Αυτός ο "μουγγός" πόνος ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ σε πολλά νοσοκομεία και κλινικές, όπως και σε σπίτια πονεμένων και "ξεγραμμένων" από γιατρούς. Πόσοι καρκινοπαθείς τραβάνε την ανηφόρα της αρρώστας αμίλητοι, απελπισμένοι,πονεμένοι, ΜΟΝΟΙ, αβοήθητοι... Πόσα μάτια τρέχουν σαν βρύσες χωρίς σταματημό, χωρίς συντροφιά, χωρίς δικούς τους να τους παρηγορήσουν, χωρίς ελπίδα από την επιστήμη με μια προσμονή και καταφυγή σε μια εικόνα κάτω από το μαξιλάρι ή ένα σταυρό στον τοίχο πάνω από το κρεββάτι ! Πόσα κορμιά λυώνουν από κορωναϊό, χωρίς τους δικούς τους  να τους παρηγορήσουν, χωρίς δυο λόγια να τους πουν, χωρίς κι οι νοσοκόμοι και γιατροί να μπορούν να σταματήσουν αυτό που ξέρουν ότι έρχεται, χωρίς να αντέχουν και οι ίδιοι για ένα "ανώδυνο" τέλος και ειρηνικό. Ήρθαν έτσι οι καταστάσεις, λόγω κορωναϊού και πολλών που ΔΕΝ εμβολιάστηκαν, που και να θέλουν κάποιοι να επισκεφθούν ασθενείς ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ και μένουν μετέωρα ακόμα και τα λόγια του Ευαγγελίου στο κατά Ματθαίον (κε' 31-46) "...Δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου...επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και εποτίσατέ με...ησθένησα και επεσκεψάσθαι με..."

Τραγικές οι συνθήκες για πολλούς και απελπιστικές, που κάνουν και το τραγούδι του Βαμβακάρη τραγικό, πικρό, πολύ αληθινό με θλίψη και μελαγχολία .

Αλλά και οι επιπτώσεις στις οικογένειες ανάλογες με τις τόσες αρρώστιες πριν και τώρα που "τσαλακώθηκε" η ζωή μας...και που ο πρώτος και ο δεύτερος στίχος του τραγουδιού  "αρρώστησα στα ξένα μακριά σου κι ο Χάρος μ’ έχει εύρει μοναχό" αντηχούν σαν πένθιμες καμπάνες για κοντινούς μας ανθρώπους και φίλους που η μοίρα τους φέρθηκε σκληρά. 

Στον Άγιο Σάββα , στον Ευαγγελισμό, στο Ιπποκράτειο, στο Σωτηρία, στο Αλεξάνδρας, στο Μεταξά, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στο Ηράκλειο, σ' όλες τις πόλεις και τα νοσοκομεία αναστενάζουν πολλοί συνάνθρωποί μας σαν ρίχνουν ένα σεντόνι πάνω τους πριν κοιμηθούν παρακαλώντας τον Θεό να "βγουν" από το Νοσοκομείο να γλυτώσουν από την όποια αρρώστια τους και  να πάνε στο σπιτάκι τους, στην πόλη τους, στο χωριό τους, στους δικούς τους...Αχ! κι άν μπορούσα να μαζέψω τα Αχ! και τα βογγητά να τα πετάξω στη θάλασσα και τους γκρεμούς  και να΄δινα μια ελπίδα , έστω και ένα όνειρο που να τους πάρει ο ύπνος κι ο χάρος στον ύπνο τους και  να μην καταλάβουν πως θα τους "φάει η μαύρη γής" μαζί με κλάμματα και καημούς σε αγαπημένα πρόσωπα, που πολλές χήρες και ορφανά θα φορτωθούν σε ανήμπορα κορμιά πολλά ακόμα έξοδα γιατρών, υποχρεώσεις σε νοσοκομεία και εφορίες και τράπεζες κ.λπ. κλπ. Κάποιοι (λίγοι) έχουν και κάποια ιδιωτική ασφάλιση, ευτυχώς γι αυτούς. 

Το "Αρρώστησα στα ξένα μακρυά σου" του Μάρκου Βαμβακάρη είναι πολύ πιό επίκαιρο για πολλούς και από τους υγιείς και γερούς που νομίζουν ότι ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΦΟΡΑ. Έτσι έλεγαν και άλλοι , αλλά....

Ας προσευχηθούμε λέγοντας "...και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν" (σ.σ. Το "Πάτερ Ημών" έχει στο τέλος και το "αλλά ρύσαι ημάς " που σημαίνει να μας βγάλει ο Θεός απ΄το πρόβλημα. Σύντομο είναι το "Πάτερ Ημών" ας το μάθουμε!). 

Οι ασφαλιστές που σαν επάγγελμα έχουν (εκτός των άλλων) να προστατέυουν ατομα και οικογένειες με προβλήματα υγείας, ας αναβαθμίσουν την σχέση τους με την ελληνική κοινωνία που σήμερα πάσχει. Δύσκολα θα βρεις οικογένεια χωρίς ένα μέλος της με πρόβλημα υγείας και χρέη πολλά σε ταμεία , εφορίες, δάνεια. Οι ανθρώπινες ζωές κινδυνεύουν και με όποιο κόστος πρέπει να προστατευθούν. 

 Φίλοι ασφαλιστές, μετά την οικονομική κρίση προστέθηκε στα νοικοκυριά και ο κορωνοϊός με τις επιπτώσεις του στον άνθρωπο και τα οικονομικά του. Τα 10.000 κρούσματα την ημέρα είναι κοντά, όπως και οι 100 θάνατοι καθημερινά. 400-500 εσαγωγές "πνίγουν" τα νοσοκομεία μας. Οι τιμές όλων των βασικών ειδών αυξήθηκαν. Το φυσικό αέριο, το πετρέλαιο, το ηλεκτρικό, τα καύσιμα, όλα αυξήθηκαν. Τα χρέη προς την εφορία μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων έφθασας τα 110 δισ.! Κοντά στα 2.000.000 οφειλέτες είναι αντιμέτωποι με μέτρα αναγκαστικής είσπραξης και ενώ άλλοι 1.3000.000 οφειλέτες έχουν λάβει εντολές πληρωμής. Άλλα 100 δισ. ευρώ χρωστάνε οι Έλληνες στα ασφαλιστικά ταμεία. Παράλληλα "κόκκινα" δάνεια ύψους 50 δισ. απειλούν τα νοικοκυριά. Και που να βρείς το δίκιο σου όταν η ανεξερτησία της Δικαιοσύνης μας σύμφωνα με διεθνείς εκθέσεις βρίσκεται στην 71η θέση μακράν των ευρωπαϊκών χωρών! 

Η ασφάλιση είναι μια σανίδα σωτηρίας για πολλούς που νόμιζαν ότι δεν θα συμβεί σ΄αυτούς κάτι, που όμως καθημερινά συμβαίνει και ένα μερίδιο ευθύνης για την μη ασφάλιση έχουν και οι ασφαλιστές. Ας σταματήσουν τα λόγια οι πολλοί και ας μετρήσουν το τι αξίζουν για βραβείο με μόνο κριτήριο το πόσους ανθρώπους προστάτεψαν και πόσες ανθρώπινες ζωές έσωσαν!