Ένα θέμα που μπορούμε να αγγίξουμε είναι η υπεραξία του χαρτοφυλακίου. Ο ασφαλιστής δεν είναι δημόσιος υπάλληλος αλλά ελεύθερος επαγγελματίας που μπορεί να αγοράσει κάποιο χαρτοφυλάκιο ή να κωδικοποιήσει κάποια συμβόλαια για να μεγαλώσει το χαρτοφυλάκιο του ή από τον καθημερινό του αγώνα να δημιουργήσει ένα χαρτοφυλάκιο που είναι αξιόλογο. Τι συμβαίνει εάν ο συγκεκριμένος επαγγελματίας αποχωρήσει από την εταιρεία χωρίς λόγο και αιτία;

Ένα θέμα το οποίο έχει λόγο επισήμανσης είναι η έννοια της επαγγελματικής ηθικής στο χώρο της προσωπικής οικονομικής ανάπτυξης ενός ελεύθερου επαγγελματία όπως είναι ένας ασφαλιστικός σύμβουλος. Είναι γνωστό ότι βασικό κίνητρο δικό του αλλά και του οργανισμού του οποίου τα συμβόλαια υπηρετεί είναι η αύξηση της παραγωγής του μέσω της δημιουργίας ενός χαρτοφυλακίου είτε από μηδενική βάση είτε με τον εμπλουτισμό αυτού με μερική ή ολική εξαγορά ενός άλλου χαρτοφυλακίου.

Παρατηρείται όλο και πιο συχνά μια σημαντική αύξηση περιστατικών όπως σε περίπτωση διακοπής της συνεργασίας του ασφαλιστικού συμβούλου με τον εν λόγω οργανισμό για λόγους που δε εμπίπτουν σε περίπτωση κατάχρησης δεν αποδίδεται στον ασφαλιστικό σύμβουλο η υπεραξία του εν λόγω χαρτοφυλακίου. Ενώ στην αρχή ή κατά την διάρκεια της συνεργασίας διατυπώνονται όλα εκείνα τα εχέγγυα στοιχεία που κινητοποιούν την αύξηση της ατομικής αλλά και της εταιρικής παραγωγής σε περίπτωση διακοπής αυτά τα εχέγγυα λειτουργούν συνήθως υπέρ του οργανισμού. Δεν αναφερόμαστε εδώ σε περιπτώσεις καταχρήσεων αλλά σε απλές περιπτώσεις διακοπής συνεργασίας χωρίς λόγο και αιτία… Χάνεται λοιπόν η έννοια του ατόμου και τονίζεται η έννοια των μεγάλων ονομάτων όπως αυτά απεικονίζονται σε οργανωμένες δομές. Και ερωτώ οι μεγάλοι οργανισμοί δεν στηρίζονται σε άτομα; Eχουμε πια φτάσει σε εποχές όπου με επίπλαστες δικαιολογίες θεσμοθετούνται ληστρικές συμπεριφορές στα συμφέροντα τρίτων υπέρ ημών; Αυτό σίγουρα δεν ταιριάζει με την φιλοσοφία και τον πολιτισμό που θέλουμε να έχουμε σήμερα.

"Socratis agency"