Θαυμάζω και εκτιμώ βαθύτατα τους συναδέλφους φωτογράφους που καλύπτουν την επικαιρότητα σε δύσκολες στιγμές, ιδιαίτερα δε όταν έχουν να κάνουν με φυσικές καταστροφές όπου είναι εντελώς εκτεθειμένοι σε κάθε μανία της φύσης κι αυτό για να έχουμε κάποιες πραγματικές φωτογραφίες από τα γεγονότα. Δεν είναι λίγοι και χάρη σε αυτούς έχουμε μια πλήρη ενημέρωση και στη διάθεσή μας πολλές καλές φωτογραφίες που πέραν των άλλων, αποτελούν και εσαεί ντοκουμέντα για την κάθε στιγμή της ιστορίας μας…

Κάπως έτσι βλέπω και την φωτογραφία του διακεκριμένου φωτογράφου Νίκου Χριστοφάκη με τον ταλαιπωρημένο, τραυματισμένο και περίλυπο σκύλο στη Μαγούλα Αττικής που δοκιμάστηκε σκληρά από τις φωτιές τούτες τις ημέρες. Μέσα στη σειρά άλλων εξαιρετικών φωτογραφιών του αυτή ξεχωρίζει καθώς ο φωτογράφος αφήνει το βλέμμα του σκύλου να γεμίσει το κάδρο και με τον τρόπο αυτό μεταφέρει το μήνυμα της απόγνωσης του ζώου. Θα μπορούσε στη θέση του σκύλου (ο οποίος έγινε μάλιστα διάσημος χάρη στα social media όπου αναπαράχθηκε αμέτρητες φορές) να ήταν ένας άνθρωπος αλλά όποιος και να ήταν αυτός θα μείωνε κατά πολύ το μήνυμα της τραγικής ημέρας για την Αττική καθώς θα υπεισέρχονταν σε αυτό πλείστοι άλλοι παράγοντες που συνήθως σκιάζουν τέτοιες εικόνες.

Στο βλέμμα αυτού του σκύλου, που δεν ξέρουμε αν ήταν αδέσποτος ή τον άφησαν πίσω τα «αφεντικά» του που έφυγαν για να γλιτώσουν εκφράζεται όλη η πικρία που μπορεί να έχει ένα πλάσμα για τον κόσμο που ζει, έναν κόσμο στον οποίο αυτός ήταν μια ασήμαντη μονάδα και η επίδρασή του, αμελητέα. Όπως και ένα πλήθος άλλων ζώων στη γειτονιά του και σε άλλες περιοχές της Αττικής που ξέσπασαν οι φωτιές τα οποία, άμοιρα για υπήρξαν τα περισσότερα θύματα. Σκυλιά, γάτες, άλογα, κότες, κουνέλια, πουλιά αλλά και ένα σωρό άλλα είδη της άγριας και της περιαστικής πανίδας, όπως χελώνες, σαύρες, φίδια, τρωκτικά, έντομα που σαρώθηκαν από τις φλόγες και την ύπαρξή τους θυμίζει μόνο η μυρωδιά της καμένης σάρκας που πλανιέται στον καπνισμένο αέρα και στα τοπία της στάχτης.

Ο σκύλος και κάθε άλλο πλάσμα που βρέθηκε μέσα στις φλόγες δεν είχε καμιά ευθύνη για το πως προκλήθηκαν αυτές, γιατί αφέθηκαν να επεκταθούν, γιατί τέλος έκαψαν τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούσαν. Την ευθύνη είχαν οι άνθρωποι που ο καθένας με τον τρόπο του φρόντισε να έρθει η στιγμή πού όλα θα τα κατάπινε η φωτιά. Σπίτια, οικόπεδα, μαγαζιά, εργαστήρια, περιφράξεις, αυτοκίνητα, άλλα αγαθά που έγιναν στάχτη πριν προλάβουν να αντιδράσουν. Η ευθύνη για ότι έγινε είναι αποκλειστική των ανθρώπων οι οποίοι στην παραζάλη που έχει δημιουργήσει η απομάκρυνση από την αληθινή φύση και η αδυναμία επικοινωνίας λόγω του ατομικισμού του καθενός, έπεσαν πάλι θύματα των επισφαλών στόχων τους και των αμφίβολων προτεραιοτήτων τους. Την επομένη ημέρα θα μετρήσουν ζημιές, θα φωνάξουν, θα ζητήσουν σίγουρα και τα ρέστα από τους άρχοντες και το κράτος αλλά εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι μετά και απ’ αυτή την καταστροφή δεν πρόκειται να συνετιστούν. Έτσι έγινε και άλλες φορές και δυστυχώς δεν προέκυψε κανένα αποτέλεσμα.

Η καταστροφή είναι σίγουρο πως σύντομα θα προσπεραστεί αλλά σε πολλούς το βλέμμα του σκύλου θα μείνει να θυμίζει πόσο εύκολο είναι να ξανάρθει αν δεν φροντίσουμε τα του οίκου μας και για όλα αυτά που είναι δεμένα με τη ζωή μας.

Λεζάντα

«Εγώ καλά τα κατάφερα, γλίτωσα. Εσείς τώρα να δούμε τι θα κάνετε με τον κόσμο που φτιάξατε…»