Καθώς σβήνει σιγά – σιγά ο παλιός χρόνος και ετοιμαζόμαστε να αρχίσουμε έναν καινούργιο φουντώνει και η διάθεση να φορτώσουμε στον απερχόμενο ότι άσχημο και ανάποδο μας βρήκε και να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας για βελτίωση των πραγμάτων που θεωρούμε ότι δεν πήγαν καλά στον καινούργιο, με ένα σωρό τρόπους και τεχνάσματα και προ πάντων με την πρόκληση και τον εξευμενισμό της τύχης.

Είναι μια πανάρχαια συνήθεια αυτό και καλλιεργήθηκε με ένα σωρό μαντέματα, εξορκισμούς, τελετές και δρώμενα, τέτοια που να φέρουν άτομα και ομάδες σε ευνοϊκή θέση απέναντι στο μέλλον. Βασικός στόχος πάντα ήταν η απόκτηση περισσότερων αγαθών και πλούτου ώστε να εξασφαλιστεί η συνέχεια στη ζωή. Η περίοδος δε που άρχιζε να μεγαλώνει η ημέρα ήταν και η πιο κατάλληλη για την πρόκληση της τύχης και η αλλαγή του χρόνου, ανέκαθεν ήταν η ευκαιρία για κληρώσεις ποικίλων δώρων και διάφορα τυχερά παιχνίδια, πράγμα που οι σύγχρονες κοινωνίες οργάνωσαν με ιδιαίτερο τρόπο.

Η συνήθεια δε που είχε κερδίσει πολύ κόσμο, όλο το χρόνο αλλά περισσότερο την περίοδο πριν την Πρωτοχρονιά ήταν τα λαχεία με κορυφαίο το πρωτοχρονιάτικο λαχείο με πολλά υποσχόμενα κέρδη. Την έκδοση φυσικά αυτού του λαχείου που προυπήρξε ως «Λαχείο Συντακτών» με κέρδη σε χρήμα και ακίνητα από κάποια εποχή και μετά είχε αναλάβει το κράτος και έτσι υποτίθεται πως υπήρχε διαφάνεια σε όλη το φάσμα της κυκλοφορίας τους. Χαρακτηριστικό δε ήταν τα αφιερώματα που έκαναν οι εφημερίδες που δημοσίευαν και τους αριθμούς που κέρδιζαν τότε την επόμενη ημέρα στους τυχερούς και συντηρούσαν έτσι την συνήθεια να καταφεύγει ο κόσμος στα λαχεία για να δει μια καλύτερη ζωή.

Τη μεγαλύτερη όμως προβολή των λαχείων έκαναν οι δεκάδες λαχειοπώλεις που κυκλοφορούσαν στο κέντρο της Αθήνας αλλά και σε κάθε σημείο της χώρας. Η Ομόνοια, όταν ακόμα λειτουργούσαν στον υπόγειο χώρο της καταστήματα ήταν το κέντρο των λαχειοπωλών και οι φωνές τους έφταναν έξω ως τους δρόμους. Από εκεί ξεκινούσαν άλλοι πεζή και περπατούσαν όλο το εμπορικό κέντρο διαλαλώντας ή εξαργυρώνοντας λαχεία στον… λήγοντα. Αρκετοί απ’ αυτούς είχαν άδειες, αναπηρικές κυρίως και άλλες αλλά ήταν και πολλοί που έβγαζαν ένα ευκαιριακό μεροκάματο από τα λαχεία.

Ο λαχειοπώλεις έδιναν μέχρι τα χρόνια που άρχισε η οικονομική κρίση ήταν μια ιδιαίτερη εικόνα της πόλης η οποία σιγά – σιγά σβήνει. Όχι γιατί ο κόσμος έπαψε να πιστεύει και να περιμένει να σωθεί από τα λαχεία αλλά γιατί η επικράτηση νέων προϊόντων στην αγορά της τύχης και ο ηλεκτρονικός τζόγος οδήγησε τους νεότερους σε άλλες επιλογές. Πάρα ταύτα όμως βλέπουμε ακόμη ορισμένους λαχειοπώλεις να περιμένουν στο στέκι τους ή να κυκλοφορούν στην πόλη περιμένοντας αυτόν που θέλει να δοκιμάσει την τύχη του και η εικόνα περισσότερο συγκινεί τους παλιότερους που θυμούνται και αλλιώς την πόλη.  

Η παρουσία του λαχειοπώλη όσο ο κόσμος πιστεύει στην τύχη και περιμένει να σωθεί από τα λαχεία δεν θα σβήσει και είναι πιθανόν να εξελιχθεί σε μια εικόνα που ενσωματωθεί σε αυτό που λέμε τουριστική προβολή της πόλης σαν κάτι εξωτικό και θα αφορά μόνο τους τουρίστες που εκτός από τα αρχαία θα θέλουν να γνωρίσουν και άλλες σελίδες της νεότερης ιστορίας μας.