Ας προσπαθήσει ο καθένας μας να πείσει έστω  κι έναν συνάνθρωπό του,  από τους επιφυλακτικούς ή τους αρνητές, να προστατευτεί από την πανδημία.

Ίσως του σώσει τη ζωή.

Κι ίσως όλοι μαζί καταφέρουμε να σώσουμε πολλές ζωές.

Γιατί αυτό το καθημερινό προσκλητήριο νεκρών από την πανδημία δεν μπορεί να μη μας συγκλονίζει.

Δεν μπορεί να πεθαίνουν κάθε μέρα τόσοι άνθρωποι και να παριστάνουμε όλοι ότι δεν συμβαίνει τίποτα.

Είναι ντροπή μας.

Θα μπορούσαμε να είμαστε εμβολιασμένοι στο 85% σαν την Πορτογαλία και να ελαχιστοποιήσουμε σε μονοψήφιο αριθμό την καθημερινή θλιβερή λίστα των νεκρών.

Αλλά δεν το κάναμε.

Και φταίμε εμείς.

Μας ενημέρωσαν, μας έδωσαν χρόνο προστασίας, χρηματοδοτώντας καραντίνες μέχρι να βγει το εμβόλιο, αλλά σχεδόν 4 στους 10 από εμάς δεν καταλάβαμε τίποτα.

Και θρηνούμε δεκάδες νεκρούς κάθε μέρα.

Και συνεχίζουμε να σφυρίζουμε αδιάφορα, ο καθένας στον δικό του ρυθμό, παρακολουθώντας ανθρώπους που θα είχαν σωθεί αν εμβολιάζονταν να χάνονται μέρα με τη μέρα.

Φταίει η αδυναμία μας να κατανοήσουμε τον κόσμο γύρω μας;

Φταίνε νοοτροπίες τριτοκοσμικές, άγνοια, αμορφωσιά και κουτοπονηριές που μας οδήγησαν εδώ;

Ότι κι αν φταίει.

Είναι ένα όνειδος.

Ότι κι αν είναι ο καθένας από εμάς, έχει ευθύνη.

Δεν μπορεί να είσαι ιερέας και να αφήνεις τους πιστούς χωρίς μάσκες στο ναό. Να χαϊδεύεις την μειοψηφία των ανεμβολίαστων και να εκθέτεις σε κίνδυνο την πλειοψηφία των πιστών που είναι εμβολιασμένοι.

Με τον τρόπο σου τους διώχνεις από την εκκλησία.

Δεν μπορεί να ανήκεις στις ένοπλες δυνάμεις, ταγμένος να προστατεύεις την πατρίδα αλλά να δειλιάζεις μπροστά στο εμβόλιο. Και να μην μπορείς να ξεχωρίσεις ότι ο εχθρός είναι πραγματικός, είναι ο ιός κι όχι το εμβόλιο.

Δεν μπορεί να υπηρετείς  στα σώματα ασφαλείας με καθήκον να προστατεύεις την κοινωνία και να ελέγχεις την εφαρμογή του νόμου, να ελέγχεις τους εμβολιασμένους αλλά εσύ να είσαι ανεμβολίαστος.

Δεν μπορεί να είσαι υπουργός, βουλευτής, αρχηγός κόμματος, δήμαρχος, περιφερειάρχης,  συνδικαλιστής ή να έχεις οποιοδήποτε δημόσιο αξίωμα και να μην ασχολείσαι καθημερινά με τους εμβολιασμούς, πηγαίνοντας πόρτα- πόρτα για να πείσεις έστω και έναν παραπάνω.

Δεν μπορείς να είσαι πατέρας, μάνα, παππούς ή γιαγιά   και να μην σε νοιάζει αν τα παιδιά σου ή τα εγγόνια σου  θα κολλήσουν και θα κινδυνέψει η ζωή τους.

Γιατί όταν δεν έχεις φροντίσει να μάθεις ότι ο ιός είναι το πρόβλημα και το εμβόλιο η μόνη λύση που διαθέτουμε, τότε δεν μπορείς να λες ότι νοιάζεσαι πραγματικά για τους δικούς σου ανθρώπους. Αντίθετα,  τους αφήνεις απροστάτευτους.

Δεν μπορεί να παριστάνεις ότι νοιάζεσαι για τον διπλανό σου, τον αδύναμο  συμπολίτη σου, αυτόν με τα προβλήματα υγείας που το εμβόλιο δεν του ενισχύει την ανοσία λόγω των προβλημάτων του και να μην εμβολιάζεσαι εσύ και οι δικοί σου για να προστατέψεις τους αδύναμους και την υπόλοιπη κοινωνία.

Δεν μπορεί να είσαι κρατικός λειτουργός, το κράτος  και οι πολίτες του να απειλούνται, να υπάρχουν χιλιάδες  θύματα από τον κορωνοϊό,  ανυπολόγιστες οικονομικές συνέπειες όπως αυτές που προκαλεί μια πανδημία κι εσύ να παριστάνεις ότι δήθεν κάτι προσφέρεις στο κράτος αλλά να μην εμβολιάζεσαι για να ενισχύσεις το τείχος ανοσίας.

Θα μπορούσε να κατονομάσει κανείς κάθε κοινωνική και επαγγελματική κατηγορία.  Τους σερβιτόρους,  τους μάγειρες, τους οδηγούς, τους εμπόρους, τους πωλητές κ.ο.κ.

Και θα μπορούσε για καθέναν να εξηγήσει γιατί είναι αδιανόητο να μην συμμετέχει στην συλλογική μάχη απέναντι στην πανδημία, με όπλο τον εμβολιασμό.

Αναπόφευκτα, κάποια στιγμή  όλοι μας  θα βρεθούμε  αντιμέτωποι με τις ευθύνες μας και με τον εαυτό μας.

Με το τι κάναμε, τι μπορούσαμε να κάνουμε  και τι τελικά  δεν κάναμε.

Χωρίς την ψεύτικη και εύκολη  δικαιολογία του "δεν ήξερα".

Αλλά μέχρι τότε όσοι νιώθουμε ότι κάτι πάει πολύ λάθος, ας προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε.

Για να σωθούν όσο το δυνατόν περισσότερες ζωές συνανθρώπων μας, που σήμερα  χάνονται τόσο άδικα, κατά δεκάδες, κάθε μέρα.

*Ο Πέτρος Μποτσαράκος είναι δημοσιογράφος, Αρχισυντάκτης του πολιτικού ρεπορτάζ του Star Channel