Πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που «έπιαναν τα χέρια» τους στα εργοστάσια, στις οικοδομές, στα μηχανουργεία, στα υδραυλικά κ.λπ. Αυτό μου θύμισε μια έκδοση εφημερίδας «Νέος Κήρυκας Χανίων».

Αν και δούλεψα από οκτώ χρόνων σε πολλές δουλειές, τις περισσότερες χειρωνακτικές, δεν κέρδισα ποτέ τον τίτλο να «πιάνουν τα χέρια» μου. Δούλεψα σε κουρεία, υποδήματα, μανάβικο, εστιατόριο, οικοδομές, εργάτης σε τσιμέντα, καλουπατζής, σε εργοστάσιο FIX, Fulgor κ.α., αλλά δεν πήρα μεγάλους επαίνους για την αξιοσύνη ως τεχνίτης, απλά πολλά μπράβο για υπακοή, σεβασμό, ιεραρχία, «βοηθός» και άνθρωπος με κατανόηση, «φιλαράκι», καλός συνάδελφος, «κύριος», «καλό παιδί»... Κέρδισα όμως το δώρο του Θεού να καταλαβαίνω τη ζωή των εργατών, τα μουντζουρωμένα χέρια που κρύβουν καθαρή καρδιά, το ψωμί της φτωχολογιάς.

Όταν ο Θεός με αξίωσε να πάρω λεφτά στα χέρια μου, όπου μπορούσα έλεγα έναν καλό λόγο και κάτι έτσι σαν δώρο για τα παιδιά, για έναν καφέ, για μια μπίρα, «δήθεν» για μια κουδουνίστρα. Και σαν ασφαλιστής ασφάλιζα τον ιδρώτα τους, τα χέρια τους, τα παιδιά τους. Μια από τις καλύτερες αποζημιώσεις που θυμάμαι ήταν αποζημίωση ατυχήματος ενός εργάτη οικοδομής που μου είπε φιλώντας μου το χέρι: «Σε ευχαριστώ, δεν άφησες να πεινάσουμε και την Κυριακή το μεσημέρι τα παιδιά έφαγαν κρέας, όπως πάντα!». Αυτοί οι άνθρωποι θα έπρεπε να είναι ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ στην εξερεύνηση πελατών των ασφαλιστών. Και είναι τόσο όμορφο να ασφαλίζεις ανθρώπους του μόχθου!

Φίλοι ασφαλιστές, εξασφαλίστε τους. Το «ευχαριστώ» τους είναι αλάτι νοστιμιάς στην άνοστη αγορά της σπατάλης που κυριαρχεί από ανθρώπους που δεν ίδρωσαν στη ζωή τους!

Φωτογραφία: Χανιά 1952, εφημερίδα «Νέος Κήρυξ», εκδόσεις Μπακούνη.

Από το Ασφαλιστικό ΝΑΙ που κυκλοφορεί (τεύχος 178)