Η φράση «Αλίμονο σε αυτούς που δεν ξέρουν ότι δεν ξέρουν αυτά που δεν ξέρουν» ανήκει στον Αθηναίο φιλόσοφο Σωκράτη (469-399 π.Χ.) και αποτελεί μέρος της Εθνικής πνευματικής κληρονομιάς.

Αυτές τις ημέρες των φονικών πυρκαγιών διαδραματίστηκαν και ειπώθηκαν πολλά και διάφορα γεγονότα που αφορούσαν τον κλάδο. Ορισμένοι ψευδοπροφήτες είπαν διάφορα και πρότειναν μεθόδους και τακτικές αποζημιώσεων έναντι των πυρκαγιών και των φυσικών καταστροφών που ουδεμία σχέση έχουν με το θεσμό της ιδιωτικής ασφάλισης.

Το ερώτημα που προέκυψε είναι γιατί να εφαρμοστούν νέες πρακτικές όταν υπάρχουν ήδη καθιερωμένες μέθοδοι αποζημιώσεων και εξυπηρέτησης των ασφαλισμένων που διασφαλίζουν τις εκατέρωθεν πλευρές. Μια αποζημίωση δεν είναι ένα πρόχειρο πάρε-δώσε χρημάτων αλλά μια σοβαρή διαδικασία συλλογής εγγράφων, καταγραφής, αξιολόγησης και συνολικής συνεργασίας. Αδιαμφησβήτητα προς διευκόλυνση των πληγέντων μια προκαταβολή έναντι αποζημίωσης είναι απαραίτητη και εξαιρετικά βοηθητική μέχρι να διεκπεραιωθεί η διαδικασία σύνταξης των φακέλων αποζημίωσης. Όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει βεβιασμένα και πρόχειρα!

Ορισμένοι που έχουν απομακρυνθεί από τις πωλήσεις και την καθημερινή τριβή με τους ασφαλισμένους, άλλοι που έχουν συνάψει 4,5 συμβόλαια και 3 μεταφορές από τον ανταγωνισμό καθώς και ορισμένοι παρατρεχάμενοι, πιστεύουν ότι μπορούν να ομιλούν επι παντός επιστητού. Δεν είναι όλοι κατάλληλοι για όλα και καλό είναι να γνωρίζει ο καθένας τον ρόλο του και τα όρια του. Η ασφαλιστική επιστήμη δεν περιορίζεται μόνο σε  βραβεύσεις life-style, ούτε σε ρόλους παραγόντων, προφητών και εκπαιδευτών γκουρού κατά την λαϊκή έκφραση «musa΄de»  που παρευρίσκονται στα δρώμενα για την πόζα στον φωτογράφο και λησμονούν τις προσωπικές τους υποχρεώσεις και τον ουσιαστικό αγώνα για τα προβλήματα των ασφαλιστών και του κλάδου.

Η ασφαλιστική επιστήμη χρειάζεται ανθρώπους με γνώσεις, πτυχία, μετεκπαίδευση εμπειρία επι του αντικειμένου και πνευματική καλλιέργεια. Ο ρόλος της ιδιωτικής ασφάλισης στην κοινωνία είναι εξίσου σημαντικός όσο και των άλλων επιστημών όπως ιατρική, δικηγορία, αρχιτεκτονική, παιδαγωγική, γεωλογία, οικονομική, φιλολογία κ.α. Η Ασφαλιστική Επιστήμη διέπεται από κανόνες, μαθηματικά, στατιστική, λογιστική, οικονομική, εμπορικό δίκαιο, θεωρίες κινδύνων, κοινωνικές θεωρίες και πιθανόν ορισμένοι χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουν τις γνώσεις και τα πτυχία τους ή ακόμα να γίνουν δια βίου φοιτητές σε αναγνωρισμένα εκπαιδευτικά ιδρύματα εάν θέλουν να βρίσκονται στον κλάδο και τα επόμενα χρόνια.

©Μέντωρ Διαμεσολαβητής

Συνοπτικά:

O Σωκράτης (469-399 π.Χ.) ήταν Έλληνας Αθηναίος φιλόσοφος και μία από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του παγκόσμιου πνεύματος και πολιτισμού. Είχε έναν πολυάριθμο κύκλο πιστών φίλων από όλη την Ελλάδα νέων από αριστοκρατικές οικογένειες. Οι γνωστότεροι ήταν ο Πλάτων και ο Αντισθένης στην Αθήνα, ο Ευκλείδης στα Μέγαρα, ο Φαίδων στην Ηλεία και ο Αρίστιππος στην Κυρήνη. Οι κυριότερες πηγές για τη ζωή του είναι ο μαθητής του Πλάτων, ο ιστορικός Ξενοφών, ο φιλόσοφος Αριστοτέλης και ο συγγραφέας κωμωδιών Αριστοφάνης. Χαρακτηριστικές μέθοδοι της Σωκρατικής διδασκαλίας υπήρξαν η μαιευτική, η διαλεκτική και η επαγωγική συλλογιστική. 

Ήταν γιος του Σωφρονίσκου και της Φαιναρέτης από το δήμο της Αλωπεκής, της Αντιοχίδος φυλής. Παντρεύτηκε σε μεγάλη ηλικία την Ξανθίππη για την οποία έχουν γραφεί πως ήταν η χειρότερη γυναίκα που υπήρξε και θα υπάρξει. Ο Σωκράτης απαντούσε πως ότι εάν κατάφερνε να συνυπάρξει μαζί της τότε θα μπορούσε να συνυπάρξει με όλους τους ανθρώπους. Έλαβε μέρος σε τρεις εκστρατείες στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, στην πολιορκία της Ποτίδαιας, στο Δήλιο της Βοιωτίας το 424 π.Χ. και στη μάχη της Αμφίπολης το 422 π.Χ. που έσωσε τη ζωή του Αλκιβιάδη και έδειξε απίστευτη αντοχή στις κακουχίες. Το 406 π.Χ., στη δίκη των 10 Αθηναίων στρατηγών όταν συνέπεσε η «φυλή» στην οποία ανήκε να έχει την πρυτανεία, αρνήθηκε να υποκύψει στην απαίτηση να φέρει σε ψηφοφορία στην Εκκλησία του Δήμου μία παράνομη πρόταση - να δικαστούν ομαδικά και όχι ο καθένας ξεχωριστά όπως όριζε ο νόμος οι στρατηγοί που είχαν κατηγορηθεί ότι δεν περισυνέλλεξαν τους ναυαγούς κατά τη ναυμαχία στις Αργινούσες, κάτι απαράδεκτο νομικά στην αθηναϊκή δημοκρατία. Το 404 π.Χ. με την ίδια τόλμη εναντιώθηκε στους Τριάκοντα τυράννους, όταν αρνήθηκε να συλλάβει έναν δημοκρατικό πολίτη, τον Λέοντα τον Σαλαμίνιο.

Η μήνυση του Σωκράτη έγινε από τον ποιητή Μέλητο, από το γνωστό πολιτικό και βυρσοδέψη Άνυτο και τον ρήτορα Λύκωνα. Το 399 π.Χ. ο φιλόσοφος βρέθηκε αντιμέτωπος με το Δικαστήριο της Ηλιαίας. Η δίκη χαρακτηρίστηκε από πολλούς μελετητές ως παρωδία. Διατυπώθηκαν εναντίον του κατηγορίες για ασέβεια προς τους θεούς και για διαφθορά των νέων. Ο φιλόσοφος καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο φιλελευθερισμός που τον διέκρινε θεωρήθηκε ως μια ανατρεπτική διδασκαλία προς τους νέους. Ουσιαστικό κίνητρο υπήρξε η αντιζηλία του με σημαντικούς άνδρες της εποχής και με τον μαθητή του Κριτία. Η απόφαση του Δικαστηρίου ήταν νοθευμένη.

Ο Πλάτωνας παρουσιάζει τον Σωκράτη να θεωρεί τη φιλοσοφική ενασχόληση ως θεία εντολή. Γίνεται αναφορά στο ισχυρό ένστικτο του Σωκράτη ως μία εσωτερική παρόρμηση να του υπαγορεύει ποιες πράξεις και ενασχολήσεις πρέπει να ακολουθήσει. Ο φιλόσοφος δήλωνε ότι άκουγε μέσα του μία φωνή το «δαιμόνιον» που τον εμπόδιζε να πράττει ό,τι δεν ήταν σωστό.

Ο Σωκράτης δεν άφησε κανένα σύγγραμμα. Ότι είναι γνωστό για τον Σωκράτη προήλθε από όσα έγραψαν οι μαθητές του και ορισμένοι συγγραφείς που επικεντρώθηκαν στη μελέτη της προσωπικότητάς του. Κατά τον Σωκράτη ο Θεός δεν φιλοσοφεί γιατί κατέχει τη σοφία, φιλοσοφεί όμως ο άνθρωπος που η ύπαρξή του είναι πεπερασμένη. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα ο Σωκράτης υποστήριζε πως δεν πρέπει ποτέ να ανταποδίδουμε μια αδικία, ούτε να βλάπτουμε κανέναν άνθρωπο οτιδήποτε κι αν έχουμε υποστεί από αυτόν. Ο Σωκράτης δεν δέχθηκε ποτέ την βοήθεια των φίλων και μαθητών του για να δραπετεύσει από την άδικη  φυλακή με το επιχείρημα πως εάν δραπέτευε θα διάπραττε μεγαλύτερη αδικία απέναντι στην πόλη και τους νόμους και προτίμησε να πιει το κώνειο

Ο Σωκράτης άνοιξε τον δρόμο προς την ηθική της ψυχικής ακεραιότητας του ατόμου. Η άδικη πράξη βλάπτει ανεπανόρθωτα την ψυχή του δρώντος. Ένας άνθρωπος που επιλέγει να πεθάνει για να μην ανταποδώσει μια αδικία, τη στιγμή που η κρατούσα ηθική του επιτρέπει ή του επιβάλλει να το αποφύγει, αποδεικνύει με τον πιο δραματικό τρόπο ότι είχε κάτι πολύ σημαντικό να διδάξει. Η καλλιέργεια και η ακεραιότητα της ψυχής δίνουν τη δυνατότητα στον πραγματικό φιλόσοφο να ξεπεράσει ακόμη και τον φόβο του θανάτου.

Ορισμένα γνωμικά του Σωκράτη είναι:

•    «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα», 
•    «Τους μεν κενούς ασκούς η πνοή διίστησι, τους δ’ ανοήτους το οίημα.»,
•    «Η παιδεία καθάπερ ευδαίμων χώρα πάντα τ’ αγαθά φέρει», 
•    «Αι μεν βρονταί τους παίδας, αι δε απειλαί τους άφρονας καταπλήττουσι» 
•    «Της αυτής αμαρτίας είναι το διδόναι οίς μη δει και το μη διδόναι οίς δεί»,
•    «Σωκράτης ερωτηθείς τι κτήμα συμφορώτατον είπε: «φίλος βέβαιος».»

Πηγή: el.wikipedia.org, Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών, Αρχαιογνωσία και Αρχαιογλωσσία στη Μέση Εκπαίδευση, «Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι», (Β. Κάλφας & Γ. Ζωγραφίδης)