Οι αλλαγές που αναμένονται στην ελληνική και όχι μόνο οικονομία τα οποία χρόνια θα είναι συνταρακτικές. Το «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα» και το «μνημόνιο 2» στη βάση τους δεν είναι συμβολίζουν τίποτα περισσότερο ή τίποτα λιγότερο από μία τεράστια μεταφορά πόρων από την δημόσια σφαίρα της οικονομίας στην ιδιωτική. Η λύση που έχει επιλεγεί για το πρόβλημα του δημοσίου χρέους των χωρών του Νότου, είναι μείωση σημαντική των κοινωνικών δαπανών και των δαπανών του δημοσίου τομέα και μεταφορά των πόρων αυτών στον ιδιωτικό τομέα, με στόχο νέες επενδύσεις και μέσω αυτών ενός νέου τύπου ανάπτυξη που θα στηρίζεται κυρίως στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας.

Η μεταφορά βέβαια των πόρων με τον τρόπο που επιχειρείται στη χώρα μας συνιστά ένα «σοκ» καθώς μέσα σε τρία-τέσσερα χρόνια θα πρέπει να γίνουν τόσα όσα δεν έγιναν στα προηγούμενα τριάντα.
Η επιλογή αυτή έχει ως αποτέλεσμα την σημαντική πτώση του ΑΕΠ, αφού δεν κινείται σχεδόν τίποτα και η αβεβαιότητα κυριαρχεί σε όλη τη σφαίρα της οικονομίας.

Η κάθετη πτώση του ΑΕΠ, μειώνει τα έσοδα, οι νέοι φόροι μοιάζουν να είναι η μόνη πρόσκαιρη λύση και ο φαύλος κύκλος επιτείνεται. Μία προσαρμογή της πολιτικής αυτής δεν αποκλείεται να εμφανισθεί από το τέλος του 2011 και τις αρχές του 2012 αφού πριν μπορεί να υποστηριχθεί βάσιμα η θέση ότι σταθεροποιήθηκε η κατάσταση σε σχέση με τα ελλείμματα του δημοσίου.
Το «σοκ», λοιπόν, που βιώνει σε αυτήν την περίοδο η χώρα, ακινητοποιεί τα πάντα μαζί και την παραγωγή ασφαλίστρων της ελληνικής ασφαλιστικής αγοράς. Οι κλάδοι που έχουν άμεση σχέση με την πραγματική οικονομία πλήττονται πρώτοι Π.χ. κλάδος εμπορευματικών μεταφορών.

Ακολουθούν οι υπόλοιποι (π.χ. ασφάλιση κατοικιών από στεγαστικά δάνεια) ενώ οι υποχρεωτικοί όπως ο κλάδος αυτοκινήτου πλήττονται λιγότερο (αλήθεια θα βρεθεί που πήγε το 5% τουλάχιστον των οχημάτων που δεν εμφανίζεται ασφαλισμένο το 2011).
Επανερχόμενοι όμως στον αρχικό στόχο αυτό της μεταφοράς πόρων από τη δημόσια σφαίρα στην ιδιωτική, και στο βαθμό που το σενάριο αυτό βγει (καθώς τίποτα δεν αποκλείεται εάν τελικά η ανάπτυξη παγκοσμίως δεν «τρέξει» έτσι όπως προβλέπουν τα σενάρια) ειδικά στην ιδιωτική ασφάλιση, αναμένεται μία νέα άνοιξη του κλάδου, καθώς η πολυπόθητη ανάπτυξη θα πρέπει να είναι επαρκώς καλυμμένη ασφαλιστικά.

Επίσης, στις ατομικές ασφαλίσεις οι συντάξεις των 360 ευρώ δεν θα φθάνουν ούτε «για φιστίκια».
Η ιδιωτική ασφάλιση έχει λοιπόν μέλλον. Τόσο στις γενικές ασφαλίσεις όσο και στη ζωή. Η πίτα θα μεγαλώσει το θέμα είναι ποιος θα την καρπωθεί.

Είναι προφανές ότι το επόμενο διάστημα θα γίνει ένα μεγάλο «καθάρισμα» της αγοράς. Είτε λόγω της κρίσης (έλλειψη ρευστότητας) είτε λόγω των θεσμικών παρεμβάσεων από πλευράς εποπτικής αρχής. Σε κάθε περίπτωση η εφαρμογή της οδηγίας Solvency II θα λειτουργήσει ως το «κερασάκι στην τούρτα» του ξεκαθαρίσματος της αγοράς.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οι μεγάλοι παίκτες της αγοράς, ακόμη και οι μεγάλοι καταναλωτές κατά πρώτο λόγο αλλά και τα εκατομμύρια των ιδιωτών θέλουν μία αξιόπιστη και φερέγγυα αγορά, η οποία όμως θα πρέπει να λειτουργεί και στοιχειωδώς ανταγωνιστικά.
Όσοι θέλουν να παραμείνουν σε αυτήν την αγορά έχουν μόλις ένα χρόνο να «καθαρίσουν» την εταιρεία τους από «βρομιές» του παρελθόντος, να «πλύνουν» προϊόντα, συστήματα, να βάλουν τάξη στα του οίκου τους. Ο καιρός γαρ εγγύς...Όλα δείχνουν ότι θα επιβιώσουν όσοι επιλέξουν καθαρές λύσεις στα προβλήματά τους.

Αναδημοσίευση από το περιοδικό "Ασφαλιστικό ΝΑΙ", τεύχος 131, Μάιος-Ιούνιος 2011