Τη νύχτα της 2ας προς την 3η Νοεμβρίου 1977, περισσότεροι από τριάντα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην Αθήνα και στον Πειραιά. Από εκείνη την πλημμύρα σώζεται ένα καρέ με έναν άνθρωπο που προσπαθεί να περάσει τον δρόμο.
Τότε οι κακοκαιρίες έρχονταν χωρίς όνομα κι άφηναν πίσω τους νεκρούς. Τη σημερινή τη λέμε «Αγνέτα». Έχουμε και τις προειδοποιήσεις της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας, που μας δίνουν χρόνο να ειδοποιήσουμε έναν δικό μας άνθρωπο ή να αναβάλουμε μια διαδρομή. Για όποιον όμως βρεθεί μπροστά στο ορμητικό νερό, ο κίνδυνος παραμένει ο ίδιος.
Σαν σήμερα, πριν από 49 χρόνια, η Αθήνα έβγαινε από έναν σχετικά στεγνό Οκτώβριο. Τη νύχτα της 2ας προς την 3η Νοεμβρίου, το βροχόμετρο στην πλατεία Κοτζιά κατέγραψε πάνω από 160 χιλιοστά βροχής. Στο Θησείο έπεσαν 130 χιλιοστά. Στο Ίλιον, στο Περιστέρι, στο Αιγάλεω και πιο κάτω, προς τον Άγιο Ιωάννη Ρέντη, οι κάτοικοι είχαν άλλο μέτρο για τη νεροποντή. Το νερό είχε μπει στα σπίτια και στα μαγαζιά τους. Εκατοντάδες υπόγεια πλημμύρισαν και περίπου εκατό αυτοκίνητα παρασύρθηκαν από τα νερά.
Από εκείνη τη νεροποντή θα κρατούσα μια εικόνα που σώζεται στο Αρχείο της ΕΡΤ. Στο βάθος φαίνεται ένα λεωφορείο. Μπροστά, ένας άνδρας πατά σε ό,τι βρέθηκε πρόχειρο για στήριγμα. Το ένα του πόδι είναι ακόμη στον αέρα. Εκεί στέκεται το μάτι, στο βήμα που δεν έχει ολοκληρωθεί. Μια κίνηση που την κάνουμε κάθε μέρα δίχως να τη σκεφτούμε, να περάσουμε από τη μια μεριά του δρόμου στην άλλη, εδώ θέλει ολόκληρη προσπάθεια.
Για τους παλιότερους στο Περιστέρι και στο Αιγάλεω, εκείνη η νύχτα είχε προηγούμενο. Μόλις δεκαέξι χρόνια νωρίτερα, πάλι Νοέμβριο, είχαν πλημμυρίσει οι ίδιες γειτονιές. Σήμερα μια προειδοποίηση μπορεί να κρατήσει τον περαστικό μακριά από έναν τέτοιο δρόμο. Για τον άνθρωπο όμως που κατοικεί στο υπόγειο, το ερώτημα παραμένει. Τι έχει γίνει στη γειτονιά του, από τη μια πλημμύρα ως την άλλη, για να μη φτάσει πάλι το νερό στην πόρτα του;
Αττική, Νοέμβριος 1977. Ένας άνδρας περνά τον πλημμυρισμένο δρόμο πατώντας σε πρόχειρα στηρίγματα.. Καρέ από το Αρχείο της ΕΡΤ.
