Χαράς ευαγγέλια! Η Ευρωπαϊκή Ένωση και μαζί της η Ελλάδα, μετά από επταετείς «ζυμώσεις», απέκτησαν από 1-1-2016 νέα ασφαλιστική νομοθεσία, γνωστή ως «Φερεγγυότητα II»!

Για την Ελλάδα ο νόμος που ψηφίσθηκε, τελικά την 29/1/2016, φέρει αριθμό 4364 και αποτελείται μόνον από 278 άρθρα και ακολουθούν περί τις 22 Αποφάσεις της Εποπτεύουσας Αρχής, που είναι η Τράπεζα της Ελλάδας!

Η αρχική Ευρωπαϊκή Κωδικοποιημένη νομοθεσία έχει μόνον 312 άρθρα και αν τα έγραφαν σε μαρμάρινες πλάκες, όπως στην αρχαιότητα, θα ισοπέδωναν την Πεντέλη, ίσως και τον…Όλυμπο!

Όλη αυτή η ογκώδης νομοθεσία αφορά μόνον την Ιδιωτική Ασφάλιση και την αυξημένη σε δεύτερο και αυστηρότερο επίπεδο Φερεγγυότητα των Ασφαλιστικών Επιχειρήσεων που την υλοποιούν με ίδιο και ενιαίο τρόπο σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση των χωριστών και άγρια ανταγωνιζομένων μεταξύ τους Κρατών-μελών της.

Δεν αφορά την Κρατικο-Κοινωνική Ασφάλιση και γνωστή πλέον στους Έλληνες ως «Ασφαλιστικό» (Άλυτο πρόβλημα δηλαδή) αφού το κάθε Κράτος-μέλος ασκεί την χωριστή δική του Οικονομικο-Κοινωνική πολιτική χωρίς να εφαρμόζει για τα κοινά και αδιαίρετα τις διδαχές τού Αριστοτέλη, που περιγράφει στο βιβλίο του «Ηθικά Νικομάχεια», με την Μέθοδο, όπως την ονομάζει, του πρέπει στις συναλλαγές και στις διαστάσεις του «όταν πρέπει, όσο πρέπει, όταν πρέπει και όπου πρέπει».

Αυτό το πολυπεριεκτικό «πρέπει» τού Αριστοτέλη, η ανυπαρξία του οποίου δημιουργεί όλα τα άλυτα προβλήματα, το απέδιδε πρακτικότερα μία από τις πλέον σοφές αρχαιοελληνικές παροιμίες που συμβούλευε να μη δώσεις ποτέ μαχαίρι σε παιδί, ούτε εξουσία σε απαίδευτο, (κατ’ ήθος) άνθρωπο, επειδή και τα δύο είναι εξίσου επικίνδυνα για όσους τα κρατούν αλλά και για το κοινωνικό σύνολο.

Γιατί όμως ολόκληρη Ευρωπαϊκή Ένωση ασχολήθηκε και παιδεύτηκε επτά χρόνια γα να νομοθετήσει σε ενιαίο και μεγάλο κείμενο νόμου την αυστηρή Φερεγγυότητα των φορέων της Ιδιωτικής Ασφάλισης στην εσωτερική ενιαία αγορά της και δεν φρόντισε να κάνει το ίδιο και να νομοθετήσει την ίδια Φερεγγυότητα στους φορείς τής Κρατικο-Κοινωνικής Ασφάλισης, όπου μάλιστα η Ασφάλιση είναι υποχρεωτική και γίνεται για «κοινωνικούς λόγους»;

Στην παραπάνω «ρομαντική» ερώτηση, που αυτονόητα περιέχει και την οριστική εξαφάνιση της βασικότερης αιτίας δημιουργίας και συνεχούς διογκώσεως τού τεράστιου ελληνικού χρέους προς «Συμμάχους και Εταίρους», μπορούν να δοθούν πολλές και διάφορες απαντήσεις, εξίσου «ρομαντικές», αλλά δεν θα δοθεί και κυρίως δεν θα εφαρμοσθεί ποτέ η μία και αληθής απάντηση, που είναι πικρή και εντελώς ασύμφορη για τους κατ’επάγγελμα προστάτες και σωτήρες.

Η Ιδιωτική Ασφάλιση, ως από την φύση της οικονομική συναλλαγή ιδιωτών, είναι ελεύθερη και προαιρετική πράξη πρόνοιας και προστασίας του ασφαλιζόμενου, χωρίς δυνατότητα παρεμβάσεως της πολιτικής εξουσίας στην νομή και διανομή της, ενώ η Κρατικο-Κοινωνική Ασφάλιση είναι ακριβώς το αντίθετο, με κατάληξή της στο λεγόμενο «Ασφαλιστικό» Άλυτο Πρόβλημα, όπως ακριβώς και το Δημόσιο χρέος, που είναι και τα δύο συγκοινωνούντα και χωρίς πάτο δοχεία!

Αυτές οι αλήθειες σημαίνουν ότι στην Ιδιωτική Ασφάλιση το δούναι και το λαβείν το ορίζει ο ίδιος ασφαλιζόμενος ελεύθερα, ενώ αντίθετα στην Κρατικο-Κοινωνική υποχρεωτική ασφάλιση το δούναι και το λαβείν (αν και όπου υπάρχει για τον ασφαλιζόμενο λαβείν) το ορίζει η πολιτική εξουσία και η οποία πολιτεύεται κατά τις επιμέρους επιδιώξεις της αλλά τους λογαριασμούς και τα «σπασμένα» εκ των πράξεών της τούς στέλνει στο κοινωνικό σύνολο και ποτέ στους επιμέρους και ιδιαίτερα ωφελούμενους.

Πρέπει να τονισθεί στο σημείο αυτό μία ακόμη πικρή αλήθεια που αποκρύβεται εύσχημα από την κάθε πολιτική και εξουσία, με δημιουργία φρούδων ελπίδων και αυταπάτης στους πολίτες για όλα τα Κρατικο-Κοινωνικά συστήματα Ασφάλισης και τα οποία είναι όλα γενικά προβληματικά ή πτωχευμένα, πάντα και παντού, από την ίδια αιτία της πολιτικής ή εξουσιαστικής παρεμβάσεως, που ειδικά στην Ελλάδα των «ρητόρων και παντογνωστών» συγχέεται και αναμιγνύεται με εντελώς ξένες και άσχετες έννοιες όπως είναι αυτές της υποχρεωτικής Κρατικής Πρόνοιας και Μέριμνας για τους πραγματικά ενδεείς πολίτες και όχι για τους κάθε είδους πονηρούς και μακρόχειρες.

Αν τα επίσημα Κράτη και ειδικά οι πολυλογάδες Ηγέτες της Ευρώπης μπορούσαν και είχαν την οικονομική δυνατότητα να προστατεύουν τους πολίτες των χωρών τους, όπως έχουν υποχρέωση να το πράττουν για κοινωνικούς λόγους, θα ασκούσαν τα ίδια Κράτη και οι Ηγέτες τους την ασφάλιση αστικής ευθύνης π.χ οχημάτων των πολιτών τους και δηλαδή θα είχαν την ευθύνη αποζημίωσης κάθε ζημίας και δεν θα την φόρτωναν και μάλιστα υποχρεωτικά, υπό το πονηρό πρόσχημα της κοινωνικής προστασίας και φροντίδας, στις ιδιωτικές Ασφαλιστικές Εταιρίες, ούτε και στο καταχρεωμένο και ήδη άπορο, δια του νέου νόμου, Επικουρικό Κεφάλαιο των νομοταγών, ασφαλισμένων, που καλείται να αποζημιώσει και τις ευθύνες των παράνομων, ακόμη και τις υποχρεώσεις της Κοινωνικής Ασφάλισης προς τους υποχρεωτικά ασφαλισμένους της.

Επομένως και μόνον από τα παραδείγματα αυτά αποδεικνύεται ότι οι κάθε είδους «συγκλητικοί» εμπαίζουν άγρια το ανύποπτο και εύπιστο «πόπολο», ενώ οι πραγματικά κερδισμένοι από τις πολιτικές αυτές δεν είναι ούτε τα Κράτη, ούτε η Πολιτική, ούτε ακόμη και οι Ασφαλιστικές Εταιρίες, όπως παραπλανημένοι πιστεύουν πολλοί, αλλά οι παράνομα ωφελούμενοι που ασκούν τα «νόμιμα δικαιώματά τους» χωρίς όμως να πληρώνουν ασφάλιστρα και φόρους, όπως η υποχρεωτική από τον νόμο Ασφάλιση ορίζει.

«Θα πιάσουμε τους ανασφάλιστους» δηλώνουν επί σειρά ετών, αλλά ήδη έχασαν την αξιοπιστία τους και κανένας ανασφάλιστος δεν πιστεύει ότι τελικά θα τον…πιάσουν!!

Και βέβαια αν και όταν τελικά συμβεί αυτό τότε και κατά τα γνωστά θα ισχύει το άλλο που λέγει ότι «ούκ αν λάβεις παρά του μή έχοντος και μη κατέχοντος».

Αυτή εν ολίγοις είναι η ασκούμενη «Κοινωνική Πολιτική» στα λόγια και μέσα από Γραφεία.

Και αυτό το «κατόρθωμα», αν όχι εφεύρημα, είναι ένα άλλο σοβαρό μέρος του Άλυτου «Ασφαλιστικού» Προβλήματος και το οποίο, μαζί με το παρεπόμενο Άλυτο «Οικονομικό», έβγαλε στους δρόμους τους αγανακτισμένους Έλληνες, με ή χωρίς…γραβάτα! Σε άλλες χώρες όμως οι πολίτες είναι στις δουλειές και στα σπίτια τους, με όσα και ό,τι μπορούν να σημαίνουν αυτά για όλους. Διάταξη νόμου περί ευημερίας και εργασίας όλων των Ευρωπαίων τουλάχιστον πολιτών γιατί δεν υπάρχει;

«Τις πταίει λοιπόν» και «από που βρωμάει το ψάρι»;

Ζάλευκος ή Ζάλογγος;

Τι είναι όμως οι νόμοι, οι κανόνες, οι αρχές και οι συμφωνίες;

Ποιοι τα κάνουν όλα αυτά, ποιοι τα επιβάλλουν και ποιους εξυπηρετούν;

Αν τυχόν, υποθετικά και όλως φανταστικά, ερωτηθείτε περί αυτών τι σοφότερο και χρησιμότερο θα απαντήσετε δεδομένου ότι ο Έλληνας ποιητής έδωσε την απάντησή του με το γνωστό και συμβολικό άσμα «όλο νόμοι και αστυνόμοι και σπανίως υπονόμοι»;

Μήπως λοιπόν και για να δοθούν σύγχρονες και διαχρονικές απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά πρέπει να γυρίσουμε πίσω και στα βάθη της ανθρώπινης Ιστορίας, με τις τότε Κοινωνικές Οργανώσεις και τα αρχικά συστήματα λειτουργίας πόλεων και χωρών, αφού η αρπακτική φύση τού ανθρώπου δεν αλλάζει και αλλάζει μόνον η γνώση και το ήθος, όπως και τα συστήματα «θήρευσης της λείας του»;

Είναι «βαρετή και ανεπιθύμητη» η Ιστορία, θα σκεφθείτε, αλλά αυτό είναι αποτέλεσμα της διαχρονικής και διαβρωτικής προπαγάνδας κατά της Ελλάδας και των Ελλήνων της που πρέπει να ξεχάσουν ότι είναι κληρονόμοι μίας τρισένδοξης Ιστορίας και Δημιουργίας την οποία κατάκλεψαν και καταλεηλάτησαν κοινοί βάρβαροι και βλαπτικά δίποδα ζώα. Αυτά θέλουν να κρύψουν για να συνεχίσουν, ως υπεράνω κάθε υποψίας ή ενοχής, οι «λίαν ευυπόληπτοι» στις Κοινωνίες των λαών, αχόρταγοι ρυθμιστές της ροής του Χρήματος και της Εξουσίας.

Δείτε τα όλα αυτά στην πράξη:

Ο άγνωστος και αδίδακτος Φιλόσοφος των Φιλοσόφων και Ιστορικός των Ιστορικών Μακεδόνας Στοβαίος, είχε την πνευματική ικανότητα και σκοπό της ζωής του να μελετήσει και να διαχωρίσει όλες τις προ αυτού (5ος μ.Χ αιώνας) αξιόλογες και χρήσιμες για τους ανθρώπους, 500 περίπου, γραφές Συγγραφέων, σε βάθος χιλίων διακοσίων ετών (700 π.Χ) και τις οποίες, κατ’ επιλογή και κρίση του, παρέθεσε σε δικό του βιβλίο, χωρισμένο σε κεφάλαια και κατηγορίες που πλάθουν, διδάσκουν και προάγουν το ανθρώπινο ήθος και το πνεύμα. Πρόκειται για το ελάχιστα γνωστό ως «Ανθολόγιο» Στοβαίου, με το οποίο όμως διέσωσε το επίλεκτο και μοναδικό στον κόσμο αρχαιοελληνικό πνεύμα και χάρισε στην ανθρωπότητα το μεγαλύτερο μέχρι τώρα ευεργέτημα ως Οδηγό της Αρετής κάθε ανθρώπου και πρώτα του γιου του, όπως πρέπει να φροντίζει κάθε γονέας και οικογένεια.
Στο Κεφάλαιο ή βιβλίο Ζ΄ περί «Νόμων και Εθών» επικαλείται και αναφέρει το «Προοίμιον Νόμων» του νομοθέτη Λοκρού Ζάλευκου (Πάλευκου δηλαδή, όπως λέγεται ως Ζάμπλουτος ο Πάμπλουτος) και ο οποίος περί το έτος 663 π.Χ δημιούργησε και καθιέρωσε την νομοθεσία της ελληνικής πόλεως των Επιζεφύριων Λοκρών στην τότε Μεγάλη Ελλάδα και σήμερα Νότια Ιταλία.

Και ιδού η πρώτη Απόδειξη και Επιβεβαίωση της γιγαντιαίας «μπαγαποντιάς» για τους «πολύ σοβαρούς» λόγους άλλων, ώστε να μη διδάσκονται και να μη γνωρίζουν οι νεοέλληνες την «βαρετή» Ιστορία τους.

Ο πρώτος νόμος του Ζάλευκου αναφέρει: «Οι κατοικούντες την πόλιν και την χώραν, πρώτα και πριν από όλα, οφείλουν να πεισθούν ότι υπάρχουν θεοί διαπιστώνοντας αυτό από την μελέτη του ουρανού, την τάξη και αρμονία του σύμπαντος, επειδή όλα αυτά δεν είναι δημιουργήματα των ανθρώπων και ούτε της τύχης».

Προσοχή: Περί το έτος 663 π.Χ και από Έλληνα νομοθέτη διδάχθηκαν αυτά, όπως τα αποκαλύπτει και τα περιγράφει ο Μακεδόνας Στοβαίος, καταγόμενος (ο Στοβαίος) από την πόλη Στόβοι την Άνω Μακεδονίας («πνιγμένων» δόλια των πραγματικών στοιχείων τού ονοματεπωνύμου του) και περιοχής που σήμερα μας λέγουν ότι ανήκει στα σημερινά Σκόπια και η οποία Ιστορική περιοχή αυτή, μας ξαναλέγουν απατηλώς και λωποδυτικώς, ότι είναι «Κράτος» και λέγεται «Μακεδονία»! Μας αφαίρεσαν δηλαδή τον Ζάλευκο και μας δίδαξαν τον… Ζάλογγο!

Ιδού λοιπόν και η δεύτερη, ακόμη μεγαλύτερη, Απόδειξη της γιγαντιαίας Απάτης και Αιτίας ώστε οι νεοέλληνες να μη διδάσκονται και ούτε να γνωρίζουν την Μεγάλη και Τρισένδοξη Ιστορία και Κληρονομία τους!

Όμως σε ποια Παγκόσμια ή έστω «Ελληνική» Ιστορία αναφέρεται και διδάσκεται ο παραπάνω νόμος και η διδασκαλία τού αρχαιοέλληνα Ζάλευκου που διέσωσε και μας παρέδωσε ο αρχαιο-ελληνομακεδόνας Στοβαίος;

Πόσα άραγε επιβλαβή στην ανθρωπότητα και άγρια δίποδα θηρία συνεργάσθηκαν –και συνεχίζουν- για να επιτύχουν την εξαπάτηση ανύποπτων λαών με τον ενταφιασμό του Έλληνα Επιζεφύριου Λοκρού νομοθέτη της αρχαιότητας; Ποιό και που το λάθος και το…αμάρτημά του;

Στην συνέχεια ζητάει και επιβάλλει σεβασμό στον Δημιουργό Θεό με καθαρή ψυχή και ήθος απαλλαγμένο από κάθε κακία για να καταλήξει: «Ο Θεός δεν τιμάται από αισχρούς και διαφθαρμένους, ούτε λατρεύεται με χρήματα και έξοδα ή παραστάσεις αλλά μόνον με την αρετή και την αγαθή προαίρεση για τα καλά και δίκαια έργα». Μήπως αυτά, τα όλως αντιπαραδοπιστικά, ήταν και το μέγα «αμάρτημά» του;

Ο δεύτερος νόμος του αφορά τον πολίτη, απρόσωπα, για τον οποίο ορίζει ότι «καλύτερος πολίτης είναι αυτός που νοιάζεται περισσότερο για το δίκαιο παρά για την περιουσία του».

Εδώ και με τον νόμο του για τον καλύτερο πολίτη, εξασφάλισε σίγουρα την, από τους μετέπειτα νεοταξικούς «θιγόμενους», ανέκκλητη καταδίκη του!

Δείτε τώρα και όλως επιλεκτικά τον νόμο των νόμων του Ζάλευκου:

Όρισε ότι όποιος εισηγείται νέο νόμο ή αλλαγή του υπάρχοντος να προσέρχεται στην κρίση των πολιτών με ένα χοντρό σχοινί περασμένο με θηλιά στον λαιμό του, ώστε, αν γίνονταν αποδεκτή η πρότασή του να του έβγαζαν την θηλιά από τον λαιμό και να τον τιμούσαν. Διαφορετικά και αν δεν γίνονταν δεκτή η πρότασή του να τον κρεμούσαν εκεί και επί τόπου, για παραδειγματισμό!!!

Φαντασθείτε λοιπόν να ζούσε σήμερα ένας νομοθέτης Ζάλευκος ή Πάλευκος και να υποχρέωνε κάθε νομοθετούντα και διατάσσοντα ή κρατούντα, διεθνώς και εσωτερικώς, μέχρι και τον θυρωρό της πολυκατοικίας (αν ακόμη διασώζεται η «εξουσία» αυτή), να βάζει μία θηλιά στον λαιμό του -και όχι μαχαίρι στον λαιμό του εξουσιαζόμενου- για κάθε νομοσχέδιο, διαταγή, απόφαση, συμφωνία κ.λπ.

Πώς θα ήταν άραγε η όλη ανθρωπότητα, η φύση και η αρμονία του σύμπαντος κόσμου, που ούτε τα δημιούργησαν όλα αυτά οι σημερινοί καταστροφείς και βιαστές τους, ούτε έγιναν από τύχη, όπως δίδαξε ο Ζάλευκος;

Αν συνέβαιναν όλα αυτά, που αναμφίβολα είναι δίκαια και ορθά ως πανανθρώπινα, με ισχύ και εφαρμογή της προαναφερθείσας αρχαιοελληνικής νομοθεσίας, μπορείτε να φαντασθείτε ποια θα ήταν η θέση, δύναμη και ακτινοβολία της Ελλάδος και των Ελλήνων της, όπως υπήρχε και καταλεηλατήθηκε;

Στο διάβα του χρόνου και στα γυρίσματα των καιρών ποτέ μην πεις ποτέ, αν γνωρίζεις το παρελθόν.

Μάθε τι έκαναν οι ένδοξοι και ικανοί πρόγονοί σου και αγωνίσου, με θάρρος και ελπίδα, για να το κάνεις και εσύ.