Γράφει η Μαργαρίτα Αντωνάκη Γενική Διευθύντρια Ε.Α.Ε.Ε.

Με αγωνία αναμένεται το νέο φορολογικό νομοσχέδιο το οποίο σύντομα κατατίθεται στη Βουλή κάτω από τη δαμόκλεια σπάθη της δημοσιονομικής πειθαρχίας και δυσπραγίας.

Μεταξύ των ρυθμίσεων που φημολογείται ότι προωθεί το επικείμενο νομοσχέδιο φαίνεται να περιλαμβάνεται η κατάργηση των ήδη ισχνών φορολογικών κινήτρων που υπάρχουν σήμερα στο χώρο της ιδιωτικής ασφάλισης, ενώ αμφίβολη παραμένει η τύχη της φορολόγησης των ομαδικών προγραμμάτων σύνταξης/ αποταμίευσης.

Αντιλαμβάνεται κανείς πλήρως τις τεράστιες δυσκολίες τις οποίες αντιμετωπίζει στο έργο της η Κυβέρνηση. Είναι όμως ανάγκη να γίνει κατανοητό ότι η ιδιωτική ασφάλιση που στη χώρα μας είναι πολύ λιγότερο ανεπτυγμένη απ’ ότι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ε.Ε. και η οποία σήμερα πλήττεται περαιτέρω από την κρίση, δεν μπορεί να υποχωρήσει άλλο, χωρίς αυτό να αφήσει «σημάδια» σε όλη την ελληνική οικονομία και κοινωνία.

Είναι νομίζω καιρός να δει η Πολιτεία με πιο συγκροτημένο και συστηματικό τρόπο τα πολλαπλά οφέλη που μπορεί να αποκομίσει από την ανάπτυξη του κλάδου της ιδιωτικής ασφάλισης. Ακόμη όμως και εάν περιορισθεί στη φοροδοτική και μόνον ικανότητα του κλάδου, έχει και πάλι κάθε λόγο να ενθαρρύνει και να προωθήσει ουσιαστικά και πραγματικά την επέκταση των ασφαλιστικών εργασιών.

Από τα πολλά παραδείγματα διαλέγω αυτό που θεωρώ τη δεδομένη χρονική συγκυρία εξαιρετικά σημαντικό και επίκαιρο, λόγω της ραγδαίας υποχώρησης των συντάξεων του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και το οποίο αφορά στην πρόδηλη ανάγκη για ανάπτυξη των ατομικών και ομαδικών συνταξιοδοτικών προγραμμάτων, ως μέτρο συμπλήρωσης των εισοδημάτων και αποφόρτισης κοινωνικών εντάσεων.

Ακούγεται ότι όχι μόνο θα καταργηθούν τα ήδη περιορισμένα φορολογικά κίνητρα που προβλέπει το υφιστάμενο φορολογικό πλαίσιο για την αγορά των προγραμμάτων αυτών αλλά ακόμη και ότι είναι πιθανόν η εισφορά που καταβάλλει ο εργοδότης για τους εργαζόμενους να θεωρηθεί ετήσιο εισόδημα για τους τελευταίους. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι φορολογική παρέμβαση αυτού του είδους δεν απαντάται στην ευρωπαϊκή φορολογική πραγματικότητα, καθώς πρωταρχικός στόχος των κρατών είναι να διευκολυνθεί η πρόσβαση του πολίτη στα ιδιωτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα, ατομικά ή ομαδικά.

Απευχόμαστε μια τέτοια φορολογική εξέλιξη η οποία με τα σημερινά δεδομένα θα οδηγήσει σε πλήρη συρρίκνωση τον κλάδο ομαδικών συνταξιοδοτικών ασφαλίσεων, που έχει τόσο ανάγκη να αναπτυχθεί.

Αντίθετα, εάν η Ελλάδα ακολουθήσει ανάλογη πολιτική με αυτήν που έχουν εφαρμόσει από δεκαετίες άλλες ευρωπαϊκές χώρες, διευκολύνοντας τις πωλήσεις τέτοιων προϊόντων κατά το στάδιο της αγοράς τους , τότε τα φορολογικά έσοδα από την αυτοτελή φορολόγηση του ασφαλίσματος στη φάση της καταβολής του, με πρόβλεψη για φορολογικό penalty στις πρόωρες εξαγορές, θα είναι πολύ υψηλότερα, χωρίς να συνυπολογισθούν οι ασφαλιστικές επενδύσεις και οι θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν χάρις στην αύξηση εργασιών που θα σημειωθεί.

Πρέπει η Πολιτεία να «ποντάρει» στην ανάπτυξη του κλάδου της ιδιωτικής ασφάλισης και όχι σε άμεσα ταμειακά μέτρα, τα οποία μεσοπρόθεσμα θα αποδειχθούν δημοσιονομικά αναποτελεσματικά.

Είναι πια καιρός για συστηματικότερες προσεγγίσεις όσον αφορά στο χώρο της ιδιωτικής ασφάλισης, χρησιμοποιώντας την υφιστάμενη ευρωπαϊκή εμπειρία.