Τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου 1967 η Ελλάδα ξύπνησε σε μια νέα, σκοτεινή πραγματικότητα. Χωρίς προειδοποίηση, στρατιωτικές μονάδες κατέλαβαν στρατηγικά σημεία της Αθήνας, τανκς βγήκαν στους δρόμους και η δημοκρατική ομαλότητα ανεστάλη μέσα σε λίγες ώρες. Επικεφαλής του πραξικοπήματος ήταν ο ταξίαρχος Στυλιανός Παττακός και οι συνταγματάρχες Γεώργιος Παπαδόπουλος και Νικόλαος Μακαρέζος, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν τον αιφνιδιασμό και την αδράνεια του πολιτικού συστήματος.

Η χώρα βρισκόταν ήδη σε προεκλογική περίοδο, με εκλογές προγραμματισμένες για τα τέλη Μαΐου. Πολλοί πίστευαν ότι αυτές οι εκλογές θα έδιναν τέλος στην πολιτική αστάθεια που ακολούθησε την κρίση του 1965. Ωστόσο, το κλίμα της εποχής ήταν βαρύ: ο φόβος του κομμουνισμού, οι έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις και οι σκιές του Εμφυλίου Πολέμου εξακολουθούσαν να επηρεάζουν τη δημόσια ζωή.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, μια ομάδα μεσαίων αξιωματικών του στρατού κινήθηκε γρήγορα και αποφασιστικά. Με πρόσχημα τον «κομμουνιστικό κίνδυνο», έθεσαν σε εφαρμογή σχέδιο στρατιωτικής κινητοποίησης, καταλαμβάνοντας υπουργεία, μέσα επικοινωνίας και κρατικούς μηχανισμούς. Ταυτόχρονα, ξεκίνησαν μαζικές συλλήψεις πολιτικών, στρατιωτικών και πολιτών, κυρίως όσων θεωρούνταν αντίθετοι στο καθεστώς.

Ο αιφνιδιασμός ήταν πλήρης. Μέσα σε λίγες ώρες, κάθε οργανωμένη αντίδραση είχε εξουδετερωθεί. Το ραδιόφωνο μετέδιδε εμβατήρια και τις πρώτες ανακοινώσεις των πραξικοπηματιών, που επέβαλαν απαγορεύσεις συγκεντρώσεων και ανέστειλαν βασικά άρθρα του Συντάγματος. Η δημοκρατία είχε καταλυθεί.

Καθοριστική ήταν και η στάση του βασιλιά, ο οποίος τελικά αποδέχθηκε την κατάσταση και όρκισε την κυβέρνηση που επέβαλαν οι στρατιωτικοί. Παρότι παρουσιάστηκε ως προσπάθεια αποφυγής αιματοχυσίας, η επιλογή αυτή ουσιαστικά νομιμοποίησε το νέο καθεστώς.

Από την πρώτη κιόλας ημέρα, η δικτατορία έδειξε το πρόσωπό της. Χιλιάδες άνθρωποι συνελήφθησαν, φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν. Η ελευθερία του λόγου περιορίστηκε δραστικά, η λογοκρισία επιβλήθηκε παντού και κάθε μορφή αντίδρασης καταπνίγηκε. Η χώρα μπήκε σε μια περίοδο αυταρχισμού και φόβου, που θα διαρκούσε επτά χρόνια.

Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου δεν ήταν απλώς μια αλλαγή εξουσίας. Ήταν μια βαθιά τομή στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Ανέδειξε τις αδυναμίες των θεσμών, τις εντάσεις της εποχής και το πόσο εύθραυστη μπορεί να γίνει η δημοκρατία όταν δεν προστατεύεται.

Η δικτατορία κατέρρευσε το καλοκαίρι του 1974, ύστερα από την κρίση στην Κύπρο. Όμως τα σημάδια της παρέμειναν βαθιά χαραγμένα στην κοινωνία. Η περίοδος εκείνη αποτελεί μέχρι σήμερα μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ελληνικής ιστορίας και υπενθυμίζει τη σημασία της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της εγρήγορσης των πολιτών.

Τανκ της χούντας μπροστά από τη Βουλή τις πρώτες ώρες της 21ης Απριλίου 1967, καθώς οι στρατιωτικές δυνάμεις καταλαμβάνουν την Αθήνα και επιβάλλουν το πραξικόπημα.