Από την περασμένη Παρασκευή, η συζήτηση στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας περιστρέφεται γύρω από την περιβόητη τροπολογία για τη νομιμοποίηση μεταναστών, προκειμένου να καλύψουν πάγιες ανάγκες στην αγροτική παραγωγή. Διανύουμε μια περίοδο, όπου το μεταναστευτικό σε ολόκληρη την Ε.Ε συνιστά το νούμερο ένα θέμα, ενώ πλείστες χώρες, κυρίως στην κεντρική Ευρώπη, προχωρούν σε αυστηροποίηση των μέτρων για την παροχή ασύλου και την υποδοχή μεταναστών. Το νέο Σύμφωνο Μετανάστευσης βρίσκεται σε εκκρεμότητα και τα κράτη-μέλη αναζητούν τον κοινό τόπο για ένα ζήτημα που επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό το πολιτικό κλίμα και έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τις ακραίες πολιτικές δυνάμεις που καραδοκούν και στοχεύουν στην αύξηση της εκλογικής τους επιρροής στις τοπικές κοινωνίες. Την ίδια ώρα, οι εξελίξεις γύρω από το επίμαχο θέμα έχουν αρνητικές συνέπειες και σε βασικές πτυχές της ευρωπαϊκής πολιτικής, όπως είναι η επέκταση της Συνθήκης Σένγκεν στη Βουλγαρία και στη Ρουμανία. Συνεπώς, όποιες αποφάσεις λαμβάνονται σε εθνικό επίπεδο, κυρίως από χώρες υποδοχής, όπως η Ελλάδα, πρέπει να εντάσσονται σε ένα ολιστικό σχέδιο που θα διαθέτει ένα risk analysis και σε πολιτικό επίπεδο. Η χώρα έχει κάνει τα τελευταία χρόνια μια σοβαρή δουλειά πάνω στο μεταναστευτικό. Σφράγισε τα σύνορα, βελτίωσε τους όρους διαβίωσης στα κέντρα υποδοχής, διαχειρίστηκε επαρκώς τα ασυνόδευτα ανήλικα. Στην παρούσα φάση το μεταναστευτικό τέθηκε υπό ένα άλλο πρίσμα και συνδέθηκε με την υπαρκτή ανάγκη για την εξεύρεση εργατών γης που θα συνδράμουν στην αγροτική παραγωγή. Είναι ένα σημαντικό θέμα που πρέπει να διευθετηθεί. Πριν ένα περίπου χρόνο ο τότε αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης υπέγραψε μια σημαντική διακρατική συμφωνία με την Αίγυπτο για την αξιοποίηση εργατών γης εποχιακά, που θα προέρχονταν από μια φιλική προς την Ελλάδα χώρα και με χριστιανικό πληθυσμό που αγγίζει περίπου το 18%. Έχει κι αυτή η παράμετρος τη δική της σημασία. Τι έγινε άραγε με την εφαρμογή της συγκεκριμένης συμφωνίας; Κάποιοι έσπευσαν να πουν πως δεν λειτουργούν αυτές οι συμφωνίες, καθώς το Υπουργείο Εξωτερικών δεν διαθέτει το απαραίτητο προσωπικό για να αντιμετωπίσει την γραφειοκρατική δουλειά. Άραγε επί της διαδικασίας ελέγχου των μεταναστών που θα ενταχθούν στην παραγωγική διαδικασία με νόμιμο τρόπο, διαθέτει το Υπουργείο Μετανάστευσης την υλικοτεχνική υποδομή και το εξειδικευμένο προσωπικό για να διαχειριστεί έναν τέτοιο όγκο δουλειάς; Είναι μια ερώτηση που χρήζει απάντησης. Επί της ουσίας τώρα. Η τροπολογία Καιρίδη προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Ο Αντώνης Σαμαράς βγήκε δημόσια και εξέφρασε τη διαφωνία του με τις προβλεπόμενες διατάξεις, ζητώντας ταυτόχρονα την απόσυρση της. Άλλοι βουλευτές, όπως ο Κώστας Καραγκούνης διατύπωσε τις ενστάσεις του, απαιτώντας αλλαγές στο άρθρο 4 της τροπολογίας και τη θέσπιση ασφαλιστικών δικλείδων για όσους λαμβάνουν άδεια παραμονής και εργασίας στη χώρα. Ωστόσο, έσπευσε να διευκρινίσει πως αν μπει θέμα κομματικής πειθαρχίας θα την ψηφίσει. Αλλά η αντιμετώπιση ενός τόσο σοβαρού ζητήματος δεν χρειάζεται να τίθεται στη λογική της κομματικής πειθαρχίας. Όταν αποφασίζεις για μία τόσο σοβαρή πρωτοβουλία, επιβάλλεται αφενός η άμεση ενημέρωση των βουλευτών από τον αρμόδιο υπουργό, ειδικά όταν αυτή χτυπά απευθείας στο DNA της κεντροδεξιάς και ενδέχεται, όπως συνέβη, να προκαλέσει αναταράξεις. Κι εφόσον υπάρχουν αρρυθμίες, αυτές θα μπορούσαν να διορθωθούν πριν η τροπολογία δει καν το φως της δημοσιότητας. Σε κάθε περίπτωση, η συζήτηση αυτή δεν βλάπτει τη Νέα Δημοκρατία. Πρόκειται για έναν ζωντανό πολιτικό οργανισμό, όπου σε πολλές περιπτώσεις, καταγράφονται διαφορετικές απόψεις. Γι’ αυτό και στο τέλος της ημέρας η εκτενής συζήτηση πάντα έχει ευεργετικά αποτελέσματα, ενώ έτσι αποφεύγονται και λάθη που στο μέλλον θα μπορούσαν να στοιχίσουν.

--