Γράφει ο Γιώργος Λογοθέτης

Κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής οι Γερμανοί συνέλαβαν για δεύτερη φορά ξανά τον Μίκη Θεοδωράκη με ένα σύντροφό του και τους οδήγησαν στην Γκεστάπο.

Αυτό που ακολουθεί είναι η συγκλονιστική μαρτυρία του Μίκη:

«Με έβαλαν σε ένα μισοσκότεινο δωμάτιο. Στο βάθος έγδυναν τον Νίκο. Όταν άρχισαν τα βασανιστήρια, μούγκριζε.

• “Αυτόν τον ψηλό τον ξέρεις; Πού τυπώνετε τις προκηρύξεις;”

Στο ημίφως διέκρινα το κορμί του Νίκου πετσοκομμένο. Ο Νίκος δεν μιλάει, σε λίγο οι αντοχές του τέλειωσαν και οι ΕΣ ΕΣ αρχίζουν με εμένα. Το πρόσωπό μου γέμισε αίματα. Σε μια στιγμή άκουσα τη λέξη καπούτ. Έσκυψα να κάνω εμετό. Βλέπω τις μπότες τους, τα μαστίγια, τα μαχαίρια.

• “Ταυτότητα”, με διατάζει ο μεταφραστής. Βγάζω την κόκκινη γερμανική ταυτότητα που είχαμε όλοι. Ο αξιωματικός διαβάζει φωναχτά:
• “Κομπονίστ;” Δηλαδή, “Συνθέτης;” και κάνει πως παίζει πιάνο. Γνέφω καταφατικά.

Οι δήμιοι άλλαξαν. Ήμουν ψηλός και είχα τα χαρακτηριστικά της Αρίας φυλής. Επιπλέον, συνθέτης! Τότε άρχισαν να φωνάζουν: “Μπαχ, Μπετόβεν, Βάγκνερ, Μπραμς;” Οι δήμιοι θυμήθηκαν ότι είναι απόγονοι των μεγάλων της μουσικής.. Στο τέλος ο διερμηνέας μού λέει: “Κωλόπαιδο, γλίτωσες”».

Αυτές οι εικόνες έρχονταν συχνά στις διηγήσεις του Μίκη Θεοδωράκη. Πάντα μιλούσε για τις χιλιάδες αγωνιστές που βασανίστηκαν από την Γκεστάπο πριν οδηγηθούν είτε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Χαϊδάρι, είτε στον εκτελεστικό απόσπασμα στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Στην Κομαντατούρ έγιναν και επιτόπου εκτελέσεις που υπολογίζονται γύρω στις 300.

Την διάρκεια που ο Μίκης ήταν υπουργός Επικρατείας 1990-9, 2 μου είχε αναθέσει θέματα Πολιτισμού. Ένα από τα πλέον σημαντικά θεωρούσε ότι ήταν η διατήρηση και η δημιουργία ενός ιστορικού Μουσείου με στόχο την διατήρηση του χώρου στην οδό Κοραή ως ένας χώρος Ιστορικής Μνήμης, όπως και έγινε. Τεύχος του ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΝΑΙ αφιέρωσε αρκετές σελίδες για την προβολή του χώρου Ιστορικής Μνήμης με φωτογραφίες και εξώφυλλο. Την πρωτοβουλία του Μίκη στήριξε ο εκδότης Ευάγγελος Σπύρου που δημιούργησε το άγαλμα του Μιλτιάδη στον Μαραθώνα. Για αυτή την πρωτοβουλία του κ. Σπύρου ο Μίκης τον ευχαρίστησε και εξέφρασε την αμέριστη στήριξή του με προσωπική του επιστολή. Ο κ. Σπύρου βοήθησε πολύ και με την μετάφραση της βιογραφίας του Μίκη στην Κινέζικη γλώσσα. Με δικές του ενέργειες το βιβλίο έφτασε στον Πρόεδρο της Κίνας, που το κρατούσε στα χέρια του όταν επισκέφθηκε την Ελλάδα και πήγε στο σπίτι του. Μετάφραση της βιογραφίας του βιβλίου του Γιώργου Λογοθέτη "Μίκης Θεοδωράκης: Θρησκεία μου η Ελλάς!" εξέδωσε κα στη ρωσική γλώσσα που παρέλαβε ο πρόεδρος Πούτιν πριν τον πόλεμο της Ουκρανίας με χορηγία της ΕΘΝΙΚΗΣ Ασφαλιστικής.

   
Το βιβλίο "Μίκης Θεοδωράκης: Θρησκεία μου είναι η Ελλάδα" στα ελληνικά, ρωσικά και κινεζικά (όπως βλέπετε από αριστερά)

Χαρακτικό της Βάσως Κατράκη που απεικονίζει τα βασανιστήριο Ελλήνων αγωνιστών από τους Ναζί.

Το μέγαρο στην οδό Κοραή.

Στις 27 Απριλίου 1941 εισήλθαν στην Αθήνα τα γερμανικά στρατεύματα τα οποία λίγες μέρες αργότερα, στις 6 Μαίου, επίταξαν με τη σειρά τους το κτίριο της οδού Κοραή .

Στους χώρους αυτούς κρατήθηκαν πολλοί Έλληνες πατριώτες αλλά και κάποιοι Γερμανοί και Ιταλοί αντιφασίστες, ενώ "πέρασαν" πολλοί Έλληνες πολίτες κάθε ηλικίας, μέχρι και παιδιά 14 ετών, για ασήμαντα παραπτώματα.

Στο Μέγαρο ήταν εγκατεστημένες πλέον διάφορες υπηρεσίες των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής και η Kommandatur. Στην κορυφή κυμάτιζε ο αγκυλωτός σταυρός και τα υπόγεια αντιαεροπορικά καταφύγια μετατράπηκαν σε φυλακές.

Τα κρατητήρια του μεγάρου στην οδό Κοραή.

Στους χώρους αυτούς κρατήθηκαν πολλοί Έλληνες πατριώτες αλλά και κάποιοι Γερμανοί και Ιταλοί αντιφασίστες, ενώ "πέρασαν" πολλοί Έλληνες πολίτες κάθε ηλικίας, μέχρι και παιδιά 14 ετών, για ασήμαντα παραπτώματα. Σε όλη την έκταση των τοίχων του δευτέρου και σε περιορισμένο τμήμα του πρώτου υπογείου οι κρατούμενοι έγραφαν ή χάραζαν με όποιο αιχμηρό αντικείμενο είχαν στη διάθεσή τους μηνύματα, ονόματα, χρονολογίες και σχέδια (ανθρώπινες φιγούρες, καράβια, τραμ, αυτοκίνητα κ.λ.π), κληροδοτώντας στις επόμενες γενιές ανεξίτηλη την ιστορική μνήμη. Οι Γερμανοί έβαφαν επανειλημμένα τους τοίχους, οι οποίοι κάθε φορά ξαναγέμιζαν με μηνύματα.

Λεπτομέρεια από τοίχο κελιού.

Φωτογραφία από τα Δεκεμβριανά. Αγγλικά άρματα βάλουν κατά γραφείων του ΕΑΜ που στεγαζόντουσαν στο μέγαρο της οδού Κοραή

Το μέγαρο Κοραή σήμερα

Ποιος είναι ο Γιώργος Λογοθέτης
Ο Γιώργος Λογοθέτης γεννήθηκε το 1944 στη Λευκάδα. Το 1964 μετανάστευσε στη Σουηδία για σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες, Κοινωνιολογία και Δημοσιογραφία. Εργάστηκε 15 χρόνια στην Κρατική Σουηδική Τηλεόραση ως δημοσιογράφος, παρουσιαστής και παραγωγός τηλεοπτικών εκπομπών. Το 1988, μετά από πρόταση της διοίκησης της ΕΡΤ επέστρεψε στην Ελλάδα για να βοηθήσει στη δημιουργία του Τρίτου Κρατικού Τηλεοπτικού Καναλιού (ΕΡΤ3), με την ιδιότητα του διευθυντή τηλεόρασης. Από το 1992 ως το 2004 δίδαξε στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Α.Π.Θ. Υπήρξε μέλος της Ένωσης Σουηδών Δημοσιογράφων. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΜ-Θ, και μέλος της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου. Το 1990 τιμήθηκε με το βραβείο IPEKTSI (Α ́ τηλεοπτικού ρεπορτάζ). Από το 2007 ως το 2011 διετέλεσε δήμαρχος ΑΠΟΛΛΩΝΙΩΝ Λευκάδας. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας ήταν μέλος της 7μελούς αντιπροσωπείας του ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ στη Σουηδία. Έχει δημιουργήσει 10 ωριαία ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του Μίκη Θεοδωράκη. Ως κορυφαίο του έργο θεωρεί την παραγωγή τριών ωριαίων ντοκιμαντέρ για την περίοδο της Αντίστασης και του Εμφυλίου Πολέμου, βασισμένων στο ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ, που εκτός από τα ελληνικά κυκλοφορούν ως DVD και σε 5 άλλες γλώσσες. Σύμφωνα με τον Μίκη Θεοδωράκη, «ο Γιώργος Λογοθέτης έσκυψε όσο κανένας άλλος στην πολιτική και καλλιτεχνική μου δράση και στο έργο μου, δημιουρ- γώντας μερικά από τα πιο σημαντικά ντοκουμέντα που με αφορούν...».