Κουτσά – στραβά περπατάει και το φετινό καλοκαίρι. Αν εξαιρέσουμε ότι κοντεύουμε να γίνουμε Αφρική από τη ζέστη και την λειψυδρία που έρχεται, τα περισσότερα πράγματα στο χωριό προχωρούν κανονικά. Έτσι βλέπουμε να ωριμάζουν τα κηπευτικά στα κηπάρια του και τα κορόμηλα, τα χελιδόνια στον ουρανό να εκπαιδεύουν τα μικρά τους, τα μυρμήγκια στα χωράφια να μαζεύουν τροφή για το χειμώνα και βεβαίως ακούμε τα τζιτζίκια, τους πιο επίμονους και ακούραστους τραγουδιστάδες  της φύσης να ξελαρυγγιάζονται στα κλαριά.

Όπως θέλει η παράδοση της υπαίθρου, την κρύα περίοδο που θα ακολουθήσει το καλοκαίρι, αυτά τα ανέμελα πλάσματα θα δεινοπαθήσουν από την πείνα ενώ τα εργατικά μυρμήγκια θα την ξεπεράσουν γιατί αντί να τραγουδούν κι αυτά, όλη μέρα δούλευαν και μάζευαν τροφή στα αμπάρια τους για το χειμώνα. Η ιστορία του τζίτζικα και του μέρμηγκα, αν και την μαθαίνουμε από το νηπιαγωγείο κιόλας, εντούτοις, εκτός ελαχίστων, δεν αποτελούσε παράδειγμα για κανέναν κι έτσι οι κοινωνίες φτάνουν σε καταστάσεις όπως η τρέχουσα στην πατρίδα μας και τον λογαριασμό των παλαιότερων καλοκαιριών καλούνται τώρα να πληρώσουν όλοι, νουνεχείς νοικοκυραίοι και άφρονες καλοπερασάκηδες.