Μια ασυνήθιστη υπόθεση αποκαλύφθηκε χθες σε πολυκατοικία επί της Κηφισίας, όταν οι αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου, κατόπιν εισαγγελικής εντολής, προχώρησαν στην απομάκρυνση ζώων από ταράτσα στον 16ο όροφο.

Στον χώρο είχαν διαμορφωθεί συνθήκες μικρού παραγωγικού κήπου και εγκαταστάσεων (κοτέτσι), όπου διατηρούνταν συνολικά 31 κοτόπουλα, 10 πτηνά διαφόρων ειδών, 10 κατσίκες και 3 ερίφια, τα οποία φέρεται να ζούσαν υπό ανθυγιεινές, κατά την αντίληψη της υπηρεσίας, συνθήκες. Τα πουλερικά μεταφέρθηκαν στον Εθνικό Κήπο, ενώ τα υπόλοιπα ζώα οδηγήθηκαν σε χώρο της Διεύθυνσης Πρασίνου για έλεγχο και φροντίδα.

Αν κάτι τέτοιο συνέβαινε σε ένα οικόπεδο στα προάστια, ίσως να περνούσε σχεδόν απαρατήρητο. Στον 16ο όροφο όμως ενός «ουρανοξύστη» της Αθήνας, μοιάζει με παράδοξο που αγγίζει τα όρια του απίθανου.

Ο άνθρωπος και η μνήμη της γης

Ποιος ξέρει τι μνήμες από την ύπαιθρο κουβαλούσε μέσα του ο άνθρωπος που έκανε αυλή χωριού την ταράτσα του, ψηλά πάνω από την πόλη. Και πώς ζούσε εκεί; Φροντίζοντας ζώα, μεταφέροντας τροφές, ανεβάζοντας — ποιος ξέρει πώς — τον σανό για τις κατσίκες. Με το ασανσέρ; Με γερανό τη νύχτα; Και τι έμενε πίσω από αυτή τη αγροτική καθημερινότητα; Μυρωδιές, ίχνη, μικρά σημάδια μιας ζωής που δεν ταίριαζε με το περιβάλλον του ουρανοξύστη;

Κάποιος τον είδε και ενημέρωσε τον Δήμο. Η επιχείρηση έγινε διακριτικά, σχεδόν αθόρυβα. Κι όμως, εκεί πάνω είχε ήδη στηθεί ένας μικρός κόσμος.

Ομολογώ πως τον θαυμάζω.

Όχι για την πράξη αυτή καθαυτή, ούτε για την αδιαφορία απέναντι στους κανόνες της πόλης, αλλά για την επιμονή να αναστήσει έναν αγροτικό μικρόκοσμο εκεί όπου κάποτε ίσως υπήρχε χωράφι — πριν η πόλη σκεπάσει τα πάντα.

Ίσως φοβόταν την πείνα — μια μνήμη που η πόλη έχει σχεδόν σβήσει. Ίσως πάλι ήθελε απλώς να μην ξεχάσει τον κόσμο όπως ήταν. Να κρατήσει ζωντανή μια γνώση που δεν γράφεται σε βιβλία: πώς φροντίζεις ζώα, πώς ζεις από αυτά, πώς εξαρτάσαι από τον κύκλο τους.

Και ίσως εδώ βρίσκεται και η πιο άβολη σκέψη.

Αν αυτά τα ζώα δεν ήταν «παραγωγικά» αλλά κατοικίδια — σκυλιά, γάτες — θα ήταν άραγε η ίδια η αντίδραση; Ή θα μιλούσαμε για «διάσωση», για «φροντίδα», για «ευαισθησία»;

Η πόλη έχει μάθει να αγαπά τα ζώα που δεν της θυμίζουν τι είναι η τροφή.

Ίσως, χωρίς να το ξέρει, έστηνε τη δική του μικρή κιβωτό. Και όμως — σε μια κοινωνία με περισσότερη φαντασία και λιγότερο φόβο απέναντι στη φύση, αυτός ο άνθρωπος δεν θα ήταν απλώς μια «περίεργη είδηση».

Θα ήταν ένα ερώτημα. Ίσως και ένα μάθημα. Ίσως ακόμη και ένας άνθρωπος που θα άξιζε να του δοθεί ρόλος.

Να μπει σε ένα σχολείο και να δείξει στα παιδιά τι σημαίνει να φροντίζεις ζώα, να εξαρτάσαι από αυτά, να καταλαβαίνεις τον κύκλο της τροφής.
Να σταθεί σε μια γειτονιά και να δείξει πώς ένα άδειο οικόπεδο μπορεί να γίνει τόπος ζωής και όχι σκουπιδότοπος.
Να θυμίσει στην πόλη ότι η αυτάρκεια δεν είναι ιδέα — είναι γνώση που χάθηκε.

Γιατί αυτό που σήμερα μας φαίνεται παράδοξο, ίσως αύριο να είναι απαραίτητο.

Και αυτό που σήμερα διώχνουμε, ίσως κάποτε να το αναζητήσουμε ξανά.