Την πάπια εξακολουθεί να κάνει ο ΣΕΜΑ στο ζήτημα της συλλογικής σύμβασης εργασίας των εργαζομένων στις μεσιτικές εταιρείες. Ενώ κατά τα άλλα σκίζει τα ιμάτιά του για την προστασία των ασφαλισμένων και εμφανίζεται ως θεματοφύλακας της δεοντολογίας και της ποιότητας στην αγορά, όταν πρόκειται για τους ίδιους τους εργαζόμενους στα μεσιτικά γραφεία, η ευαισθησία εξαφανίζεται.

Η υποκρισία είναι εμφανής. Δεν μπορείς να μιλάς για υγιή αγορά και επαγγελματισμό, όταν αρνείσαι πεισματικά να συζητήσεις στοιχειώδεις όρους εργασιακής ασφάλειας και συλλογικής εκπροσώπησης. Δεν μπορείς να ζητάς κύρος και ρόλο, όταν αποφεύγεις τη θεσμική ευθύνη.

Την ίδια στιγμή, η Ένωση Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδος, σε συνεργασία με την ΟΑΣΕ, έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια να διαμορφώσει ένα πλαίσιο διαρκούς εργασιακής ειρήνης. Μια εικόνα σοβαρότητας και ωριμότητας που θα έπρεπε να αποτελεί πρότυπο και για άλλους κλάδους. Όμως αυτή η εικόνα δεν φαίνεται να συγκινεί τον ΣΕΜΑ.

Κι έτσι, τα διοικητικά συμβούλια των εργοδοτικών φορέων παραμένουν εγκλωβισμένα σε μια κοντόφθαλμη λογική, χωρίς το αναγκαίο κύρος για να σταθούν με αξιοσύνη απέναντι στα μεγάλα ζητούμενα της εποχής: θεσμικό ρόλο, κοινωνική νομιμοποίηση, πραγματική εκπροσώπηση.

Κρίμα. Γιατί οι μεσίτες ασφαλίσεων θα μπορούσαν, σε συλλογικό επίπεδο, να αποτελούν έναν φορέα με πολύ υψηλότερο κύρος, βαρύτητα και λόγο. Αντ’ αυτού, επιλέγουν τη σιωπή, την αδράνεια και τελικά την απαξίωση.