Περισσότεροι από 40 εθελοντές αποθήκευσαν 40 τόνους καυσόξυλων στην Ιερά Μονή Σπηλιάς, στα Άγραφα, δίνοντας στην παλιά αλληλοβοήθεια των ορεινών κοινοτήτων μια σημερινή συνέχεια.
Δεν το έλεγαν γιορτή ούτε σκέφτονταν πως διατηρούν κάποια παράδοση. Ήταν κάτι απόλυτα δεμένο με τη ζωή των ανθρώπων, κυρίως στα ορεινά: πριν μπουν στον χειμώνα, έπρεπε να έχουν εξασφαλίσει αρκετά καυσόξυλα για το νοικοκυριό. Να τα έχουν συγκεντρώσει, κόψει και βάλει σε μέρος προφυλαγμένο από τις βροχές και τα χιόνια. Κι όταν δεν επαρκούσαν τα χέρια του σπιτιού ή δεν περίσσευαν οι δυνάμεις, έρχονταν οι γείτονες, οι συγγενείς, καμιά φορά και ολόκληρο το χωριό. Σχημάτιζαν μια αλυσίδα και τα ξύλα περνούσαν από χέρι σε χέρι μέχρι να φτάσουν στην αποθήκη.
Έτσι μοιραζόταν ο κόπος κι έβγαινε η δουλειά. Ο καθένας ήξερε άλλωστε πως θα ερχόταν και η δική του σειρά να χρειαστεί βοήθεια. Στον δύσκολο τόπο των βουνών, αυτή η συνεννόηση ήταν μέρος της καθημερινής ζωής.
Αυτές τις εικόνες μού έφερε στον νου η είδηση για την 1η Γιορτή Ξύλου στην Ιερά Μονή Σπηλιάς, στα Κουμπουριανά Καρδίτσας. Βρήκα εμπνευσμένη την πρωτοβουλία του καθηγουμένου της, αρχιμανδρίτη Νεκταρίου, τον οποίο γνωρίζω, γιατί έδωσε σε μια πραγματική ανάγκη του μοναστηριού τη μορφή μιας συνάντησης προσφοράς. Και οι φωτογραφίες με τους ανθρώπους στη σειρά, να παραδίδουν ο ένας στον άλλον τα ξύλα, δείχνουν καθαρά πώς λειτούργησε αυτή η πρόσκληση.
Το Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2026, σύμφωνα με την ευχαριστήρια ανακοίνωση της Μονής, περισσότεροι από 40 εθελοντές, άνδρες και γυναίκες, εργάστηκαν από τις επτά το πρωί έως τις τέσσερις το απόγευμα. Μέσα σε εννέα ώρες μετέφεραν και τακτοποίησαν στην αποθήκη 40 τόνους καυσόξυλων, για τις ανάγκες του μοναστηριού κατά τους δύσκολους χειμερινούς μήνες στα Άγραφα.
Ο όγκος των ξύλων στις φωτογραφίες δίνει ένα μέτρο της δουλειάς. Μπροστά στον μεγάλο σωρό, στις σκάλες και στα στενά πέτρινα περάσματα, οι εθελοντές πήραν θέση και η ανθρώπινη αλυσίδα άρχισε να προχωρά το φορτίο προς τα μέσα. Κάθε ζευγάρι χέρια αναλάμβανε ένα μικρό μέρος της διαδρομής. Και με αυτόν τον απλό τρόπο ολοκληρώθηκε ένα έργο που, για λίγους ανθρώπους, θα απαιτούσε πολύ περισσότερο χρόνο και μόχθο.
Η συνάντηση είχε αρχίσει από την Παρασκευή, όταν έφτασαν οι πρώτοι εθελοντές και φιλοξενήθηκαν στη Μονή. Η Αδελφότητα φρόντισε για το φαγητό, την ανάπαυση και τη διανυκτέρευσή τους. Μέσα στην ημέρα της δουλειάς υπήρχε και ο χρόνος της παρέας: λίγο φαγητό, μια κουβέντα στην αυλή, μια ανάσα πριν συνεχιστεί η προσπάθεια. Στιγμές που δίνουν στην κοινή εργασία και τη χαρά της συντροφιάς.
Ως ενθύμιο, η Μονή πρόσφερε στους συμμετέχοντες παραδοσιακό λικέρ καρύδι και μια πετσέτα χειρός. Δυο απλά δώρα για να συνοδεύσουν τις ευχαριστίες της προς όσους ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα και προς κάθε άνθρωπο που βοήθησε στη διοργάνωση.
«Κανενός ο κόπος δεν ήταν μικρός. Καμία προσφορά δεν ήταν ασήμαντη», σημειώνει ο αρχιμανδρίτης Νεκτάριος στο μήνυμά του, συνδέοντας όσα έγιναν με την προτροπή του Αποστόλου Παύλου: «Ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε». Μια φράση που εκείνη την ημέρα, με τα ξύλα να περνούν από τον έναν στον άλλον, απέκτησε και την πιο κυριολεκτική της σημασία.
Το πρώτο αυτό αντάμωμα ολοκληρώθηκε με την αναγγελία της 2ης Γιορτής Ξύλου για το 2027, με την προσδοκία να επιστρέψουν όσοι συμμετείχαν και να προστεθούν κι άλλοι. Ο ηγούμενος μας περιμένει, λοιπόν, του χρόνου.
Ως τότε, μένει η εικόνα αυτής της ανθρώπινης αλυσίδας. Μια παλιά γνώση των χωριών μας που εξακολουθεί να βρίσκει εφαρμογή: όταν τα χέρια πληθαίνουν, το βάρος μοιράζεται και η δουλειά βγαίνει. Κι ο χειμώνας που έρχεται βρίσκει την αποθήκη γεμάτη και τους ανθρώπους λίγο πιο κοντά.
Πηγή: Ευχαριστήρια ανακοίνωση του καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Σπηλιάς, αρχιμανδρίτη Νεκταρίου, 24 Οκτωβρίου 2026.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΠΗΛΙΑΣ
Ιστοσελίδα: www.monispilias.gr
Email: [email protected]
Κουμπουριανά Καρδίτσας, Τ.Κ. 43060
Τηλέφωνο: 24450 31739
Fax: 24450 31738
Ο μεγάλος σωρός των καυσόξυλων έξω από τη Μονή Σπηλιάς. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του καθηγουμένου, οι εθελοντές μετέφεραν και αποθήκευσαν συνολικά 40 τόνους για τις ανάγκες του χειμώνα.
Η ανθρώπινη αλυσίδα συνεχίζεται στα πέτρινα σκαλοπάτια και στα περάσματα του μοναστηριού. Κάθε άνθρωπος αναλαμβάνει ένα μικρό μέρος της διαδρομής, μέχρι τα ξύλα να φτάσουν στην αποθήκη.
Μια ανάπαυλα στην αυλή της Μονής, στον φθινοπωρινό ήλιο. Η κοινή δουλειά έδωσε και την ευκαιρία για συνάντηση και κουβέντα.
Φαγητό και συντροφιά στην αυλή, με τον ναό στο βάθος. Η Αδελφότητα φρόντισε για τη φιλοξενία των εθελοντών και τη διανυκτέρευση όσων είχαν φτάσει από την προηγουμένη.
Από χέρι σε χέρι, μέσα από την παλιά πύλη της Μονής. Δύο εθελόντριες μοιράζονται το βάρος ενός ξύλου και ένα χαμόγελο στη διάρκεια της δουλειάς.
Η αλυσίδα ξεκινά δίπλα στον σωρό των καυσόξυλων. Περισσότεροι από 40 εθελοντές ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα για την πρώτη Γιορτή Ξύλου, στις 24 Οκτωβρίου 2026.
