Σε μια πόλη που ένας μεγάλος αριθμός συμπολιτών μας περπατάει δήθεν αδιάφορα δίπλα μας στο δρόμο, υπολογίζοντας όμως με προσοχή πότε θα απλώσουν χέρι στην τσάντα σου να αρπάξουν κάτι ή άλλοι που με υπομονή περιμένουν πότε θα χαλαρώσεις σε ένα καφέ ή σε κάποιο παγκάκι να κάνουν το ίδιο ή κάποιοι άλλοι πάλι, πιο επιδέξιοι και εκπαιδευμένοι στριμώχνονται, τρίβονται, κολλάνε πάνω σου στα μέσα Μεταφοράς και με κινήσεις ταχυδακτυλουργού ψειρίζουν τις τσέπες σου, ότι και να κάνεις, δεν γλιτώνεις την απώλεια.
Σε αυτή την πόλη επίσης είναι βέβαιο ότι αν σου πέσει κάτι από την τσέπη ή το ξεχάσεις σε κάποιο μέρος, το θεωρείς χαμένο, ανεξάρτητα αν αυτό έχει αξία ή όχι, γιατί οι περισσότεροι χάσαμε την ικανότητα να ξεχωρίζουμε τα πράγματα που βλέπουμε και σε αυτό, μεγάλη ευθύνη έχει βοηθήσει η διαρκής και μόνιμη κατανάλωση εικόνων και η πληθώρα των αντικειμένων που σωρεύονται δίπλα μας και μπροστά μας δημιουργούν μια διάθεση απαξίωσης από την οποία, λίγοι καταφέρνουν να κάνουν την διαφορά.
Με αυτές τις σκέψεις λοιπόν θεώρησα χαμένο ένα φλασάκι (ελληνική λέξη πλέον κι αυτή) που είχα βάλει στην τσέπη μου προχθές για να παρουσιάσω κάποιες φωτογραφίες από το Μυρόφυλλο Τρικάλων στη διαδρομή μου με το μετρό από την ΕΣΗΕΑ ως τα Σεπόλια. Περνάω που περνάω μια καταθλιψούλα, ομολογώ αυτό τον καιρό, και η διαπίστωση της απώλειας την έκανε καταθλιψάρα καθώς αυτό το πραγματάκι που ήταν και μεγάλης χωρητικότητας είχε μέσα και ένα σωρό χρήσιμα πράγματα τα οποία δυστυχώς είχα αμελήσει να αποθηκεύσω για λόγους ασφαλείας και κάπου αλλού και θα τα έχανα.
Έτσι, έπεσα κυριολεκτικά να πεθάνω για την απώλεια μέχρι που το Σάββατο το πρωί, νωρίς – νωρίς χτύπησε το τηλέφωνο και ένας άνθρωπος με καθαρή φωνή με πληροφόρησε ότι βρήκε το χαμένο φλασάκι πεσμένο στο πάτωμα ενός βαγονιού του Μετρό στο Μεταξουργείο και το μάζεψε. Ήταν ο ηθοποιός – σκηνοθέτης Χρήστος Ντόβας και τα πρώτα λόγια του περιείχαν τη συγνώμη γιατί το άνοιξε. Σκέφθηκε μου είπε πως αυτός που το έχασε, θα φανερώνονταν μέσα από το περιεχόμενό του και έτσι βρήκε το όνομά μου. Καθώς μάλιστα είπε πως μένει κοντά προθυμοποιήθηκε να μου το φέρει στα Σεπόλια.
Τον άκουγα και δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Βρήκε το φλασάκι και ήθελε να μου το φέρει κιόλας. Όχι του απάντησα, θα συναντηθούμε στα Θυμαράκια μαζί κι έτσι έγινε. Έτσι συναντήσαμε μαζί με την φίλη Ευαγγελία Καφέ επιστρέφοντας μετά την προβολή της εκπληκτικής ταινίας «Αντρέι Ρουμπλιόφ» στο «Στούντιο» έναν υπέροχο συμπολίτη μας, έναν φωτεινό άνθρωπο και μου έδωσε το φλασάκι σε ένα φάκελο. Δεν είχα λόγια για να τον ευχαριστήσω, ήταν αργά το βράδυ, είπαμε λίγα να γνωριστούμε περισσότερο, βγήκαμε και οι δυο ρουμελιώτες και δώσαμε ραντεβού στον θέατρο ΑΡΓΩ στις 2 Δεκεμβρίου όπου σε σκηνοθεσία του ανεβάζει την «Πάπισσα Ιωάννα» του Εμμανουήλ Δ. Ροΐδη.
Η εικόνα που συνοδεύει το κείμενο, λεπτομέρεια από το μεγάλο έργο του Νίκου Κεσσανλή «Ουρά» (1999 -2000) φαντασμαγορία της ταυτότητας που κατά την γνώμη μου πρέπει να μεταφερθεί από το σκοτεινό, υπόγειο χώρο του σταθμού του Μετρό στην Ομόνοια, κάπου αλλού να φαίνεται καλύτερα γιατί είναι καθρέφτης της ζωής μας.
Θα πάμε, όχι για το ευχαριστώ αλλά να κοινωνήσουμε από το έργο του και όπως λέει και ο Βασίλης Χατζηϊακώβου για ένα ανάλογο θέμα που έζησε, η περίπτωση με το φλάσακι που δεν χάθηκε, επιβεβαιώνει πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που μπορούν να είναι… το άλας της πόλης
Το άλας της πόλης δεν έχει μωρανθεί και υπάρχουν άνθρωποι που το επιβεβαιώνουν
Σε αυτή την πόλη έχουμε μάθει να κρατάμε την τσάντα λίγο πιο σφιχτά, να ελέγχουμε τις τσέπες μας όταν βγαίνουμε από το μετρό και να θεωρούμε χαμένο ό,τι ξεχάσαμε σε ένα παγκάκι ή σε κάποιο βαγόνι. Οι δικές μας απώλειες και οι ιστορίες των άλλων μάς έχουν εκπαιδεύσει στην καχυποψία. Κάποτε, όμως, χτυπάει ένα τηλέφωνο και μας αναγκάζει να ξανακοιτάξουμε την πόλη.
Με αυτή τη βεβαιότητα της απώλειας θεώρησα κι εγώ χαμένο ένα φλασάκι —ελληνική λέξη πλέον κι αυτή— που είχα βάλει στην τσέπη μου για να παρουσιάσω κάποιες φωτογραφίες από το Μυρόφυλλο Τρικάλων. Κάπου στη διαδρομή με το μετρό, από την ΕΣΗΕΑ ως τα Σεπόλια, το μικρό αυτό αντικείμενο εξαφανίστηκε.
Περνάω που περνάω μια καταθλιψούλα αυτόν τον καιρό, ομολογώ, η διαπίστωση της απώλειας την έκανε καταθλιψάρα. Το φλασάκι ήταν μεγάλης χωρητικότητας και είχε μέσα ένα σωρό χρήσιμα πράγματα, που δυστυχώς είχα αμελήσει να αποθηκεύσω και κάπου αλλού. Φωτογραφίες, δουλειά, χρόνος· όλα κλεισμένα σε ένα πραγματάκι που μπορούσε να χαθεί μέσα σε μια χαραμάδα ή να καταλήξει στα σκουπίδια.
Ώσπου το Σάββατο, νωρίς νωρίς το πρωί, χτύπησε το τηλέφωνο. Ένας άνθρωπος με καθαρή φωνή με πληροφόρησε ότι είχε βρει το φλασάκι πεσμένο στο πάτωμα ενός βαγονιού του μετρό, στο Μεταξουργείο, και το είχε μαζέψει.
Ήταν ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Χρήστος Ντόβας. Και από τα πρώτα πράγματα που μου είπε ήταν μια συγγνώμη επειδή το άνοιξε.
Σκέφτηκε, μου εξήγησε, πως εκείνος που το έχασε θα φανερωνόταν μέσα από το περιεχόμενό του. Έτσι βρήκε το όνομά μου και με αναζήτησε. Μου είπε μάλιστα πως μένει κοντά και προθυμοποιήθηκε να μου το φέρει στα Σεπόλια.
Τον άκουγα και δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Το βρήκε, μπήκε στον κόπο να ψάξει ποιος το έχασε, με πήρε τηλέφωνο και ήθελε να μου το φέρει κιόλας. Κι εγώ είχα ήδη αποφασίσει πως σε αυτή την πόλη τέτοια πράγματα δεν επιστρέφουν.
Όχι, του απάντησα, θα συναντηθούμε στα Θυμαράκια.
Έτσι κι έγινε. Επιστρέφοντας με τη φίλη Ευαγγελία Καφέ από την προβολή της εκπληκτικής ταινίας «Αντρέι Ρουμπλιόφ» στο «Στούντιο», συναντήσαμε έναν υπέροχο συμπολίτη μας, έναν φωτεινό άνθρωπο. Μου έδωσε το φλασάκι μέσα σε έναν φάκελο. Ήταν αργά το βράδυ και δεν είχα λόγια να τον ευχαριστήσω. Είπαμε λίγα για να γνωριστούμε περισσότερο, βγήκαμε και οι δυο Ρουμελιώτες και δώσαμε ραντεβού στο θέατρο Αργώ, στις 2 Δεκεμβρίου, για την «Πάπισσα Ιωάννα» του Εμμανουήλ Ροΐδη, σε σκηνοθεσία του.
Από όλη αυτή την ιστορία επιστρέφω στη συγγνώμη του. Είχε φροντίσει να βρει τον άνθρωπο πίσω από το χαμένο αντικείμενο και αισθανόταν την ανάγκη να εξηγήσει γιατί άνοιξε τα αρχεία του. Μια λεπτομέρεια που λέει πολλά για τον τρόπο με τον οποίο στεκόμαστε απέναντι στους αγνώστους.
Εκείνο το βράδυ, στα Θυμαράκια, πήρα πίσω ένα φλασάκι με τη δουλειά μου. Πήρα μαζί και έναν λόγο να κοιτάζω με λιγότερη καχυποψία τους ανθρώπους στο διπλανό κάθισμα του μετρό.
Λεπτομέρεια από την «Ουρά» του Νίκου Κεσσανλή στον σταθμό του μετρό της Ομόνοιας. Ανθρώπινες μορφές δίπλα στις καθημερινές διαδρομές μας, ένας καθρέφτης της ζωής στην πόλη. Ένα έργο που θα ήθελα να βλέπω καλύτερα φωτισμένο και περισσότερο αναδειγμένο στον χώρο του.
