Πρόκειται για μία κρίση που θα μπορούσε να αποφευχθεί είπε η αμερικάνικη εξεταστική επιτροπή που συστάθηκε, υπό την εντολή του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα. Η κρίση είναι όμως εδώ και στην σκιά της ζούμε.. Οι πρωτεργάτες της κρίσης βρίσκονται ανάμεσά μας, μάλιστα τις περισσότερες φορές εκμεταλλεύονται την κρίση που έστησαν για να προσαυξήσουν τον περίσσιο πλούτο τους, χλευάζοντας τα προβλήματα των αδύναμων οικονομικά χωρών που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Οι περίφημοι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης που κάθε άλλο από διεθνικότητα δεν παρουσιάζουν, οι οίκοι που βαθμολογούσαν αφειδώς με ΑΑΑ τα τοξικά προϊόντα, κυοφορώντας μια βόμβα στα χέρια τους, συνεχίζουν να έχουν και να επιδεικνύουν την δύναμή τους. Αμφισβητούνται μεν κατά καιρούς με σχολιασμούς, κριτικές και προτάσεις σε ό,τι αφορά την λειτουργία τους, συνεχίζουν δε οι οίκοι αυτοί να κάνουν την δουλειά τους ανενόχλητοι.

Η επιτροπή που εργάστηκε για 2 χρόνια πάνω στο ζήτημα αυτό και που εξέτασε πάνω από 700 μάρτυρες αποτελείτο από 6 Δημοκρατικούς  και 4 Ρεπουμπλικάνους, ενώ ο επικεφαλής της επιτροπής ήταν ο ελληνικής καταγωγής αμερικάνος Φιλ Αγγελίδης. Το απογοητευτικό είναι ότι η εξυγίανση μάλλον απέχει μακρά, καθώς σύμφωνα με το πόρισμα της επιτροπής το φαινόμενο αυτό μπορεί και να ξανασυμβεί.

Σκηνικό τρόμου
Στο σκηνικό υπάρχουν τα εξής πρόσωπα κλειδιά που έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο: Υπάρχει ο τότε διοικητής της Αμερικάνικης Κεντρικής Τράπεζας, Μπεν Μπερνακί ο οποίος ενώ είχε ρόλο εποπτικό δεν έκανε του απαραίτητους ελέγχους και ενέργειες που όφειλε να είχε κάνει. Υπάρχουν οι σύμβουλοι επενδύσεων των Lehman Brothers και AIG & Co. Και υπάρχει και ένας Αμερικάνος πρόεδρος, ο Τζώρτζ Μπους που παρακολουθούσε τις οικονομικές εξελίξεις όπως και όλα όσα συνέβαιναν γύρω του με έκδηλη απάθεια και άγνοια.

Στους τρεις αυτούς πρωταγωνιστές εστιάζει το πόρισμα της Αμερικανικής Επιτροπής με κύριους υπεύθυνους της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο τους συμβούλους επενδύσεων της Lehman Brothers και AIG & Co.

Ανάμεσα στα άλλα, τραγικός απολογισμός του πορίσματος που αποτελείται από πάνω από 500 σελίδες είναι ότι από τα λάθη της υπεροψίας και της απληστίας που θα μπορούσαν να αποφευχθούν χάθηκαν 8 εκατ. θέσεις εργασίας.

Πρόκειται για μια χρονική περίοδο που τα κέρδη των ΗΠΑ προέρχονταν κατά 40% από χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, όπου κάθε Αμερικάνος που γνώριζε να γράφει το όνομά του είχε πάρει στεγαστικό δάνειο. Η αλαζονεία των υψηλόβαθμων αυτών στελεχών τους οδηγούσε συνεχώς σε ακόμα πιο επικίνδυνες αποφάσεις. Όλα ακροβατούσαν σε μια πραγματικότητα που για κάθε αξιόγραφο 40 δολαρίων στην πραγματικότητα υπήρχε αντίκρισμα 1 μόνο δολαρίου. Και οι συνέπειες μας είναι γνωστές...