Η σορός του Ούγκο Τσάβες που πέθανε χθες Τρίτη στο Καράκας, μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο, θα τοποθετηθεί στο λόμπι της Στρατιωτικής Ακαδημίας στο Καράκας προκειμένου πιθανότατα να εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα.
Η δημόσια κηδεία, παρουσία προφανώς πολλών αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων, έχει προγραμματιστεί να γίνει την Παρασκευή, όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Εξωτερικών την Βενεζουέλας Ελίας Χούα, και όπως έγινε γνωστό η τελετή της κηδείας και το επικήδειο αφιέρωμα θα γίνει στο παρεκκλήσι της Στρατιωτικής Ακαδημίας, την Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή.
Ο Τσάβες κυβερνούσε τη χώρα, παραγωγό πετρελαίου από το 1999, ενώ μόλις πριν από λίγους μήνες στις 7 Οκτωβρίου του 2012 κέρδισε την τρίτη εκλογική του νίκη και την επανεκλογή του στην ηγεσία της Βενεζουέλας.
Από τον Ιούνιο του 2011, υποβλήθηκε σε τέσσερις χειρουργικές επεμβάσεις στην Κούβα για να αντιμετωπισθεί ο καρκίνος.
Ο Τσάβες ήταν ένας χαρισματικός, υπερκινητικός και καθολικός θαυμαστής του απελευθερωτή Σιμόν Μπολιβάρ, και απολάμβανε σταθερά υψηλά επίπεδα δημοτικότητας, παρά την έντονη εχθρότητα που αντιμετώπιζε από τους πολιτικούς του αντιπάλους.
Το 2002 είχε καταφέρει να «επιβιώσει» από ένα πολιτικό πραξικόπημα εναντίον του.
Ο πρώην αντισυνταγματάρχης και αλεξιπτωτιστής γεννήθηκε το 1954, ήταν γιος δασκάλων και μεγάλωσε με τη γιαγιά του.
Μια απόπειρα πραξικοπήματος το Φεβρουάριο του 1992 τον οδήγησε στη φυλακή για δύο χρόνια. Το 1998, ως υποψήφιος του συνασπισμού των αριστερών κομμάτων, κέρδισε τις προεδρικές εκλογές. Δύο χρόνια αργότερα, επικυρώθηκε από το λαό η πρόταση του για το νέο «Σύνταγμα της Μπολιβαριανής Επανάστασης » και ο ίδιος επανεξελέγη στην προεδρία.
Ήταν σφοδρός πολέμιος του όπως τον αποκαλούσε αμερικανικού ιμπεριαλισμού, αν και ποτέ δεν διέκοψε την παροχή πετρελαίου προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ούγκο Τσάβες «παρουσιάστηκε» στην ευρύτερη περιοχή της Λατινικής Αμερικής ως ο «κληρονόμος» του Φιντέλ Κάστρο και καλλιέργησε μια επαναστατική αλλά αμφιλεγόμενη εικόνα έχοντας πολιτική φιλία με προσωπικότητες, όπως ο Μουαμάρ Καντάφι της Λιβύης, Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ του Ιράν και ο πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ αλ-Άσαντ.
