Ατελείωτοι όγκοι ηλεκτρονικών αποβλήτων, τα σήμα κατατεθέν της ψηφιακής μας εποχής έχουν αρχίσει να δημιουργούνται, να μαζεύονται και διαρκώς να αυξάνονται, απειλώντας ανθρώπινες ζωές, ενώ ανάμεσα στα άλλα καταδεικνύουν ότι η διαχείριση των ηλεκτρονικών αποβλήτων αποτελεί πολύ σοβαρό και σημαντικό πρόβλημα, όπως αναφέρει σε δημοσίευμα της η Allianz και αποκαλύπτει το www.nextdeal.gr.
Στις ανεπτυγμένες χώρες ο μέσος όρος ζωής ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή μειώθηκε από τα 6 χρόνια το 1997, στα 2 χρόνια το 2005. Η τεχνολογία επίπεδης οθόνης αντικαταστάθηκαν με την τεχνολογία CRT απλά και μόνο για βλέπουμε ταινίες, μέσω αυτού του μέσου.
Η Greenpeace τώρα από την πλευρά της εκτιμά ότι κάπου 20 με 50 εκατομμύρια τόνοι ηλεκτρονικών αποβλήτων παράγονται κάθε χρόνο. Τα ηλεκτρονικά απόβλητα όπως τονίζει αποτελούν το 5% των παγκοσμίων αποβλήτων και ισοδυναμούν με το ποσοστό των πλαστικών συσκευασιών. Ωστόσο, τα ηλεκτρονικά απόβλητα είναι περισσότερο επικίνδυνα από τις πλαστικές συσκευασίες, καθώς οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, οι τηλεοράσεις περιέχουν τοξικά υλικά όπως μόλυβδο, αρσενικό, κάδμιο, και βηρύλλιο που χρησιμοποιείται σε αγωγούς, μπαταρίες, και σε μικροτσιπ.
Στις ΗΠΑ πάνω από το 70% των παλαιών υπολογιστών και 80% των τηλεοράσεων καταλήγουν σε χωματερές. Οι τοξίνες των αποβλήτων αυτών διαρρέουν στο έδαφος με αποτέλεσμα το έδαφος και τα υπόγεια ύδατα να μολύνονται.
Θεωρητικά, η ανακύκλωση αυτών των συσκευών αντί να πετάγονται θα έδινε την δυνατότητα να ανακτηθεί ένα σημαντικός όγκος χρυσού, ασημιού, ή άλλων μετάλλων τα οποία θα μπορούσαν να μεταπωληθούν.
Στην πράξη, η ανακύκλωση στις ανεπτυγμένες χώρες κοστίζει ακριβά και υπόκειται σε αυστηρές ρυθμίσεις για την υγεία και το περιβάλλον. Έτσι οι εύπορες χώρες έχουν ξεκινήσει τις αποστολές επικίνδυνων ηλεκτρονικών αποβλήτων προς τις χώρες που τελούν υπό ανάπτυξη, όπου οι νόμοι για την ασφάλεια και την υγεία είναι πιο ελαστικοί και η ανακύκλωση φθηνότερη. ‘Πόλεις όπως οι Ακρα, Γκάνα, Γκουιγιού στην Κίνα ή Bangalore στην Ινδία έχουν μετατραπεί σε χωματερές ηλεκτρονικών αποβλήτων’, αναφέρει ο Paul de Jong διευθυντής του Ολλανδικού ιδρύματος ηλεκτρονικών αποβλήτων.
Μήπως τώρα και εμείς από την πλευρά πρέπει να είμαστε πιο σχολαστικοί στα προϊόντα ψηφιακής τεχνολογίας που αγοράζουμε; Μήπως πραγματικά πρέπει πριν τα αγοράσουμε να σκεφτούμε για τι χρήση πραγματικά θα θέλουμε και αν το όφελος που θα έχουμε υπερτερεί τις ζημιάς που προκαλούμε; Το πρόβλημα με τις πλαστικές συσκευασίες το εμπεδώσαμε. Ηρθε μάλλον η σειρά να εμπεδώσουμε και τα προβλήματα που δημιουργεί η ψηφιακή τεχνολογία, κάνοντας πιο λογική χρήση.
