Οι φυσικές καταστροφές δεν αυξάνονται μόνο σε ένταση και συχνότητα, επιπλέον γίνονται και λιγότερο προβλέψιμες, αναγκάζοντας ασφαλιστές και αντασφαλιστές να επανεξετάσουν τον τρόπο με τον οποίο αξιολογούν και τιμολογούν τον κίνδυνο.
Για δεκαετίες, η ασφαλιστική επιστήμη βασίστηκε σε μια θεμελιώδη παραδοχή: το παρελθόν αποτελεί τον καλύτερο οδηγό για το μέλλον. Τα ιστορικά στοιχεία ζημιών, οι πιθανότητες εμφάνισης ενός κινδύνου και τα στατιστικά μοντέλα επέτρεπαν στις ασφαλιστικές εταιρείες να υπολογίζουν με σχετική ακρίβεια πόσο πιθανό ήταν να συμβεί ένα ζημιογόνο γεγονός. Ωστόσο σήμερα, αυτή η παραδοχή αμφισβητείται όσο ποτέ άλλοτε.
Η αύξηση της συχνότητας και της έντασης ακραίων καιρικών φαινομένων μεταβάλλει τα δεδομένα πάνω στα οποία χτίστηκε το σύγχρονο underwriting. Ο κλιματικός κίνδυνος δεν επηρεάζει μόνο τις αποζημιώσεις, αλλά και τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο υπολογίζεται ο ασφαλιστικός κίνδυνος.
Το ιστορικό δεν αρκεί πλέον & η γεωγραφία του κινδύνου αλλάζει
Οι πλημμύρες, οι δασικές πυρκαγιές, οι έντονες χαλαζοπτώσεις και τα ακραία καιρικά φαινόμενα εμφανίζονται πλέον με μεγαλύτερη συχνότητα ακόμα και σε περιοχές που μέχρι πριν από λίγα χρόνια θεωρούνταν σχετικά ασφαλείς.
Αυτό δυσκολεύει σημαντικά τη χρήση ιστορικών δεδομένων ως μοναδικού εργαλείου πρόβλεψης. Ένα ασφαλιστήριο που βασίστηκε σε στοιχεία της προηγούμενης δεκαετίας μπορεί να μην αποτυπώνει πλέον επαρκώς τον πραγματικό κίνδυνο μιας περιοχής, καθώς οι κλιματικές συνθήκες εξελίσσονται ταχύτερα από όσο μπορούν να προσαρμοστούν τα παραδοσιακά στατιστικά μοντέλα.
Επιπλέον μέχρι και πρόσφατα, οι ασφαλιστικές εταιρείες μπορούσαν να χαρακτηρίσουν συγκεκριμένες περιοχές ως υψηλού ή χαμηλού κινδύνου με σχετικά μεγάλη βεβαιότητα. Όμως τα όρια αυτά πλέον είναι εξαιρετικά πιο ρευστά.
Περιοχές που σπάνια αντιμετώπιζαν πλημμυρικά φαινόμενα καταγράφουν πλέον επαναλαμβανόμενες ζημιές, ενώ η ένταση των καυσώνων αυξάνει τον κίνδυνο δασικών πυρκαγιών.
Αυτό σημαίνει ότι η γεωγραφική αξιολόγηση κινδύνου απαιτεί συνεχείς επικαιροποιήσεις και πολύ περισσότερα δεδομένα από ό,τι στο παρελθόν.
Τα δεδομένα γίνονται σημαντικότερα από ποτέ
Για να αντιμετωπίσουν αυτή τη νέα πραγματικότητα, οι ασφαλιστικές εταιρείες επενδύουν όλο και περισσότερο σε γεωχωρικά δεδομένα, δορυφορικές εικόνες, μετεωρολογικά μοντέλα υψηλής ανάλυσης και τεχνητή νοημοσύνη.
Η χρήση αυτών των εργαλείων δεν αντικαθιστά τον αναλογιστή ή τον underwriter. Τους επιτρέπει, όμως, να αξιολογούν τον κίνδυνο με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια και να προσαρμόζουν δυναμικά τις παραδοχές τους καθώς αλλάζουν οι περιβαλλοντικές συνθήκες.
Το underwriting μετατρέπεται σταδιακά από μια διαδικασία που βασιζόταν κυρίως στο ιστορικό ζημιών σε μια διαδικασία που αξιοποιεί συνεχώς επικαιροποιημένα δεδομένα.
Η αντασφάλιση βρίσκεται επίσης υπό πίεση
Οι επιπτώσεις δεν περιορίζονται στις ασφαλιστικές εταιρείες.
Οι αντασφαλιστές, αντιμετωπίζουν ολοένα μεγαλύτερη αβεβαιότητα κατά την αποτίμηση φυσικών καταστροφών μεγάλης κλίμακας.
Τα τελευταία χρόνια, η αύξηση των ασφαλισμένων ζημιών από ακραία καιρικά φαινόμενα έχει οδηγήσει σε σημαντικές αναπροσαρμογές των αντασφαλιστικών τιμολογίων και σε αυστηρότερα κριτήρια ανάληψης κινδύνου σε αρκετές αγορές.
Η εξέλιξη αυτή επηρεάζει τελικά ολόκληρη την ασφαλιστική αλυσίδα.
Ο ρόλος του ασφαλιστή γίνεται περισσότερο συμβουλευτικός
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο ασφαλιστής δεν καλείται μόνο να εξηγήσει τις καλύψεις ενός συμβολαίου, αλλά να βοηθήσει τον πελάτη του να κατανοήσει πώς οι νέοι κλιματικοί κίνδυνοι επηρεάζουν την περιουσία του και ποιες παρεμβάσεις μπορούν να μειώσουν την πιθανότητα ή την έκταση μιας ζημιάς.
Η πρόληψη αποκτά μεγαλύτερη σημασία από ποτέ, είτε αφορά την αντιπλημμυρική προστασία ενός ακινήτου είτε τη σωστή διαχείριση κινδύνων σε μια επιχείρηση.
Το underwriting δεν αλλάζει. Εξελίσσεται
Είναι γεγονός πως η ασφαλιστική αγορά προσαρμόζει τις βασικές αρχές της αξιολόγησης κινδύνου σε ένα περιβάλλον που μεταβάλλεται ταχύτερα από ποτέ.
Η κλιματική αλλαγή δεν σημαίνει ότι οι ασφαλιστικές εταιρείες αδυνατούν να τιμολογήσουν τον κίνδυνο. Σημαίνει ότι χρειάζονται περισσότερα δεδομένα, συχνότερη αναθεώρηση των μοντέλων και μεγαλύτερη ευελιξία στην αξιολόγηση.
Για τους επαγγελματίες της ασφαλιστικής αγοράς, αυτή ίσως είναι η σημαντικότερη αλλαγή της επόμενης δεκαετίας: ο κίνδυνος δεν θα ορίζεται πλέον μόνο από όσα συνέβησαν στο παρελθόν, αλλά και από το πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξει το μέλλον.
