Αυτή τη φράση την ακούμε καθημερινά από πολλούς γονείς. Είναι γνωστό ότι ορισμένα παιδιά είναι σχεδόν αδύνατο να συγκεντρώσουν την προσοχή τους, έστω και για ελάχιστο χρονικό διάστημα, πάνω σε κάποιο δραστηριότητα ή στην εργασία που έχουν αναλάβει να διεκπεραιώσουν π.χ ζωγραφική, παιχνίδι…  Είναι παιδιά που βρίσκονται σε διαρκή κίνηση, παιδιά «γυριστρούλες»  με περίσσια παρορμητικότητα και υπερβολική ανησυχία.  Στο σχολείο πιθανότατα δεν κάθονται στη θέση τους, γυρίζουν γύρω –γύρω,  κάνουν φασαρία, ποτέ δεν περιμένουν τη σειρά τους , μιλάνε χωρίς να έχουν πάρει τον λόγο, πετάγονται συνεχώς, διακόπτουν συζητήσεις και δραστηριότητες των συμμαθητών τους και των φίλων του.

Τα περισσότερα όμως από τα καμώματα των παιδιών, κρύβουν την προσπάθειά τους να μας κάνουν  να τα προσέξουμε. Λέμε συχνά στο παιδί να υπερασπίζεται τα δικαιώματά του, αλλά δεν του εξηγούμε πάντοτε με σαφήνεια ότι υπάρχει  λεπτή  ισορροπία ανάμεσα στα δικαιώματα τα δικά του και στα δικαιώματα  των άλλων. Είναι δύσκολο  για εμάς, φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι για το παιδί να κάνει ένα σαφή διαχωρισμό ανάμεσα στην  κινητικότητα και στην υπέρ-κινητικότητα.

Γι’ αυτό πολλές φορές  δεν δίνουμε την απαραίτητη σημασία στην «ζωηράδα» του και λέμε ότι απλά « το παιδί έχει ταπεραμέντο» Όσο καλύτερα καταφέρουμε οι γονείς να αποκωδικοποιήσουμε τέτοιες συμπεριφορές των παιδιών μας, έμμεσες ή άμεσες κατανοώντας την κατάστασή τους, τόσο τα πράγματα θα κυλούν ομαλότερα. Οι γονείς που θέλουν να βοηθήσουν το παιδί να αναπτύξει μια υγιή προσωπικότητα και να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη του να «στριφογυρίζει» αλλά και στην ικανότητά του να αναγνωρίζει τις απαιτήσεις των άλλων από το ίδιο, θα ήταν χρήσιμο να έχουν στο νου τους  τα παρακάτω:

• Ενισχύουμε  το πνεύμα της αυτοπειθαρχίας στο παιδί, αμείβουμε την αυτονομία του  και την πειθαρχημένη συμμόρφωσή του.
• Δείχνουμε εκτίμηση στην αυτοέκφραση του παιδιού, αλλά συγχρόνως  απαιτούμε σεβασμό προς τους  κοινωνικούς κανόνες που θέτουμε και συνέπεια.
• Ορίζουμε σαφείς κανόνες στην καθημερινή ζωή και είμαστε σταθεροί στην τήρησή τους. Καθορίζουμε τα περιθώρια της υπερ-κινητικότητας του παιδιού. 
• Επειδή το παιδί «γυριστρούλα» χαρακτηρίζεται από παρορμητικότητα, αγνοούμε τις περισσότερες φορές την κινητικότητά του,  επαινούμε και ενισχύουμε  τις  επιθυμητές συμπεριφορές με ένα χαμόγελο, με ένα χάδι, μια αμοιβή. Να λέμε «όχι» λιγότερο συχνά, αλλά να το εννοούμε όταν το λέμε.
• Κατανοούμε  την ανάγκη του να «στριφογυρίζει», του δίνουμε την  ευκαιρία να κινείται,  να εκτονώσει την υπερβολική του ενέργεια. Ο καλύτερος τρόπος είναι η διοχέτευσή της σε διάφορες ωφέλιμες για το παιδί δραστηριότητες π.χ αθλητικές δραστηριότητες, χορός.
• Εκδηλώνουμε στοργή προς το παιδί, δείχνουμε άνευ όρων αποδοχή στην ατομικότητά του,  και συνεργαζόμαστε μαζί του.
• Στηρίζουμε το παιδί μας συναισθηματικά τόσο εμείς, όσο και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Σεβόμαστε τα προσωπικά του ενδιαφέροντα και τις ιδιαιτερότητές του.
• Του δείχνουμε του πόσο περήφανοι είμαστε για τα επιτεύγματά του με ανταμοιβές και αγάπη.
• “Εντοπίζουμε” τις στιγμές που είναι καλός/ καλή.
• Προσφέρουμε  ασφάλεια. Το αίσθημα της ασφάλειας αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες συναισθηματικές καταστάσεις και θεωρείται ότι είναι αποτέλεσμα της ικανοποίησης όλων των αναγκών του ανθρώπου κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του. 
• Δεν πρέπει να τιμωρούμε αυτό το παιδί, αλλά να συζητάμε μαζί του για τα αποτελέσματα των πράξεών του.
• Να μην εκβιάζουμε μια ηθική συμπεριφορά με τιμωρίες ή επαίνους, αλλά να μεταδίδουμε την κατανόηση αξιών στο παιδί, γιατί το παιδί μπορεί να σεβαστεί ένα κανόνα αρκεί να πειστεί για τη χρησιμότητά του.

*Μαίρη Δασκάλου, Νηπιαγωγός, MSc ειδικής αγωγής και ψυχολογίας, υπ. διδάκτωρ Παν/μιου Αθηνών