Αρχή της ασφαλιστικής φιλοσοφίας* είναι ότι ο κάθε οργανισμός που ενεργοποιείται στον χώρο καλύπτει τον συνάνθρωπο μας στην «δύσκολη του ώρα» του και του προσφέρει προστασία και στήριξη για να ανταπεξέλθει στην αναποδιά που του έτυχε.

Αυτό σαν σκέψη και οραματισμός είναι πολύ θετικό και ισχυρό επιχείρημα για την λειτουργικότητα της ασφάλειας. Αυτά βέβαια ισχύουν σε καταστάσεις όπου ο καταναλωτής άσχετα από τη δυσκολία του μπορεί να ανταπεξέλθει στις οικονομικές υποχρεώσεις που απαιτεί ένα ασφαλιστικό συμβόλαιο. Είναι θεμιτό και κατανοητό ότι η δοσοληψία αυτή εμπεριέχει το μοντέλο του “δούναι και λαβείν”... Δηλαδή, με άλλα λόγια, πληρώνω κανονικά τα ασφάλιστρα μου και έχω την σιγουριά ότι εάν αρρωστήσω το «άλλο μέρος» - ο ασφαλιστικός οργανισμός- θα είναι εκεί και θα ανταποκριθεί και αυτός στις υποχρεώσεις του. Στην σημερινή όμως εποχή οπού υπάρχει η μάστιγα της οικονομικής κρίσης και όπου οι περισσότεροι από εμάς κωλύονται να ανταπεξέλθουν σε βασικές ανάγκες, πολλές φορές η διατήρηση ενός ασφαλιστηρίου συμβολαίου ίσως να φαίνεται για πολλούς αναγκαία αλλά ταυτόχρονα ακούγεται σαν μια πολυτελής παροχή προς τον εαυτό μας όταν κωλυόμεθα να ανταποκριθούμε σε πιο βασικές και άμεσα απαιτητές ανάγκες. Σε αυτό το κοινωνικο-οικονομικό πρίσμα αναρωτιέμαι πως γίνεται από ορισμένες εταιρείες του κλάδου να αυξάνουν ετησίως το κόστος των ασφαλιστικών τους προγραμμάτων καθώς και το εκπιπτόμενο ποσό του κάθε συμβολαίου. Σε ποιο καταναλωτικό κοινό απευθύνονται; Έχουν εκ των προτέρων εξασφαλίσει ότι πελάτες τους θα μπορεί να ανταποκριθούν σε τέτοιου είδους αυξήσεις; Εδώ φαίνεται να αγνοούν μια βασική αξία στην τεχνική πωλήσεων «την δημιουργία αλλά και ικανοποίηση ρεαλιστικών αναγκών». Η έννοια του ρεαλισμού φαίνεται να χάνει τον ρόλο της και να ξεθωριάζει… Να σκεφτώ ότι απευθύνονται σε ιδιαίτερο κοινό... Πολύ ελιτιστική η σκέψη αυτή μου φαίνεται... Αλλά τελικά ποιους θα ήθελαν να έχουν σαν πελάτες τους; Ενώ θα ήθελαν να έχουν τον ρόλο του «φροντιστή του αδυνάτου στην δύσκολη του ώρα» φαίνεται να αγνοούν τις συνθήκες του περιβάλλοντος... Τις αγνοούν άραγε ή εθελοτυφλούν; Μάλλον αυτό εμπεριέχει και ένα βαθμό σκοπιμότητας; Τι θα κάνει άραγε το άτομο που πρόσφατα έχασε την δουλειά του, έχει οικονομικά ανοίγματα και ταυτόχρονα νοσεί και χρειάζεται οικονομική υποστήριξη; Μπορεί να καλύψει το ετησίως αυξανόμενο κόστος του συμβολαίου του ή την αύξηση του εκπιπτόμενου ποσού; Θα κάνει χρήση του συμβολαίου του όταν θα αναγκαστεί να νοσηλευτεί; Θα μπορέσει να καλύψει το επιπλέον κόστος; Μάλλον θα αποκλειστεί από κάποιου τέτοιου είδους παροχές...

Βέβαια όλα αυτά δεν τα αναφέρω γιατί υποστηρίζω ότι οι εταιρείες θα πρέπει να αναλάβουν όλο το κόστος αλλά σίγουρα θα πρέπει να ξαναδούν τους στόχους και τα μέσα που χρησιμοποιούν. Η έννοια της κερδοφορίας είναι θεμιτή και υποχρεωτική για να εξακολουθεί να ενεργοποιείται ένας ασφαλιστικός οργανισμός. Μήπως όμως θα έπρεπε να υπάρξουν και εναλλακτικά σενάρια δράσεων και συμπεριφορών; Μήπως θα έπρεπε να γίνεται και κατά περίπτωση έλεγχος της κατάστασης και μια πιο ιδιαίτερη φροντίδα στους ανθρώπους αυτούς; Θα μπορούσε να ισχύει σαν μια λύση ένα «πάγωμα» του ποσού κάλυψης, του ασφαλίστρου και του εκπιπτόμενου ποσού προσωρινά έστω για ένα χρονικό διάστημα... Δεν ξέρω πραγματικά αν αυτή η απλοϊκή σκέψη είναι εφικτή αλλά αναρωτιέμαι αν μπορεί να γίνει αφορμή για ευρύτερο ανάλογο προβληματισμό. Μου είναι απόλυτα κατανοητό ότι ίσως και οι ασφαλιστικοί οργανισμοί θα έχουν κάποιες δυσκολίες στην διαχείριση τέτοιου είδους θεμάτων. Είναι σίγουρο ότι η υιοθέτηση αυτών των εναλλακτικών μπορεί να είναι πολυδιάστατη και σύνθετη και να απαιτεί λεπτούς χειρισμούς και ισορροπίες για να είναι δίκαιη και να μην γίνει θέμα προς εκμετάλλευση. Θα χαρώ να διαβάσω προτάσεις και αντίστοιχους προβληματισμούς στο θέμα. Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι εταιρίες που είναι σε θέση να σχεδιάσουν μια μεγάλη γκάμα προϊόντων δεν μπορούν να βρουν τρόπους υποστήριξης έτσι ώστε να ανταποκριθούν στο βασικό σκοπό ύπαρξης τους «να είναι κοντά στον πελάτη τους στην δύσκολη του ώρα».

diogenisagency

*Το παρόν άρθρο αποτελεί σχόλιο για το άρθρο που δημοσιεύτηκε στο nextdeal στις 22-1-2018 σχετικά με την έναρξη λειτουργίας του μητρώου ενεργών ασφαλιστικών διαμεσολαβητών και του σχετικού σχολίου του «παλαιά καραβάνα» (δείτε εδώ).