Παρατηρήσεις στο νόμο 4599/2019, άρθ. 4 παρ. 10, για την ασφάλιση υποψηφίου οδηγού

Γράφει ο Νίκος Μπούτσικος, Δικηγόρος - Rokas Law Firm

Σύμφωνα με την νέα ως άνω διάταξη, «οι υποψήφιοι οδηγοί για την απόκτηση άδειας οδήγησης, κατά τη διάρκεια διεξαγωγής της πρακτικής τους εξέτασης, υποχρεούνται σε ειδική ασφαλιστική κάλυψη έναντι του κυρίου και κατόχου του οχήματος. Η ασφαλιστική δαπάνη του προηγούμενου εδαφίου περιλαμβάνει υποχρεωτικά την ασφαλιστική ευθύνη έναντι τρίτων λόγω σωματικής βλάβης, ή ζημιών σε πράγματα, περιλαμβανομένης και της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης. Σε περίπτωση τροχαίου ατυχήματος κατά τη διεξαγωγή πρακτικής εξέτασης, η ειδική ασφαλιστική κάλυψη του πρώτου εδαφίου καλύπτει τουλάχιστον έναν μήνα για την επισκευή του εκπαιδευτικού οχήματος. Η ασφάλιση καλύπτει υποχρεωτικά όλους τους χώρους διενέργειας εξέτασης υποψήφιων οδηγών δημόσιους ή ιδιωτικούς, κλειστούς ή ανοιχτούς». 

Σύμφωνα με το πρώτο εδάφιο, υποχρεούνται οι υποψήφιοι οδηγοί σε ειδική ασφαλιστική κάλυψη, έναντι του κυρίου και κατόχου του οχήματος. Έναντι του κυρίου και κατόχου αυτού όμως (που οπωσδήποτε μια από τις δύο αυτές ιδιότητες θα έχει ο δάσκαλος οδήγησης, εφόσον οδηγεί με συνοδηγό τον δάσκαλο) μπορεί να ευθύνεται ο μαθητευόμενος οδηγός μόνο αν προκάλεσε κατά τη διάρκεια διεξαγωγής της πρακτικής του εξέτασης, από υπαιτιότητά του, βλάβες στο όχημα ή/και σωματικές βλάβες. Δηλαδή η «ειδική» αυτή ασφάλιση, που «υποχρεούται» να έχει συνάψει ο μαθητευόμενος και που δεν κατονομάζει το είδος της ο νόμος, είναι, σύμφωνα με το πρώτο αυτό εδάφιο, ασφάλιση αστικής ευθύνης του μαθητευόμενου οδηγού.

Σύμφωνα με το δεύτερο εδάφιο, στο οποίο ο νόμος συγχέει την ασφαλιστική δαπάνη με την ασφαλιστική κάλυψη (!) και την έννοια της αστικής με την ασφαλιστική ευθύνη (!), η ασφαλιστική κάλυψη περιλαμβάνει «υποχρεωτικά» την αστική ευθύνη έναντι τρίτων λόγω σωματικής βλάβης ή ζημιών σε πράγματα κ.λπ. Δηλαδή, παρόλο που αρχικά αναφέρει ο νόμος ότι η ασφαλιστική κάλυψη περιλαμβάνει την ευθύνη έναντι του κυρίου/κατόχου, αναφέρει ακολούθως ότι περιλαμβάνει την αστική ευθύνη έναντι τρίτων (!) σε τροχαίο ατύχημα κατά την διεξαγωγή πρακτικής εξέτασης σε χώρους διενέργειας εξέτασης υποψηφίων οδηγών σε κλειστούς ή ανοιχτούς χώρους. Όμως, έναντι τρίτων κατά την κυκλοφορία του οχήματος, σε κάθε χώρο που έχει πρόσβαση το όχημα, η αστική ευθύνη του οδηγού/κυρίου κατόχου είναι υποχρεωτικά ασφαλισμένη και, το γεγονός ότι η ζημιά προκλήθηκε από μαθητευόμενο οδηγό, δηλ. οδηγό που δεν είχε ακόμη άδεια οδήγησης, δεν εμπίπτει στην εξαίρεση της κάλυψης (οδήγησης χωρίς την κατοχή της άδειας οδήγησης), ώστε να μπορεί να στραφεί ο ασφαλιστής που κατέβαλε στον τρίτο κατά του οδηγού και ενδεχομένως κυρίου/κατόχου, λόγω του ότι είτε είχε συνοδηγό τον επαγγελματία εκπαιδευτή του, είτε δεν είχε, αλλά οδηγούσε σύμφωνα με τις προβλέψεις του νόμου για την οδήγηση του μαθητευομένου χωρίς συνοδηγό τον δάσκαλο. Περιλαμβάνει μάλιστα και την χρηματική ικανοποίηση ηθικής βλάβης, αλλά όχι την κάλυψη για την πρόκληση θανάτου σε τρίτο που προβλέπει ο κ.ν. 489/1976. Έτσι μέσα από τις αοριστίες και αντιφάσεις του νόμου διαφαίνεται με δυσκολία η εισαγωγή υποχρεωτικής ασφάλισης εκεί που υπήρχε ήδη, η δημιουργία δηλαδή διπλής ασφάλισης, και ο περιορισμός του «νέου στην υποχρεωτική κάλυψη» μόνο στην κάλυψη του κινδύνου αστικής ευθύνης από αδικοπραξία του μαθητευόμενου οδηγού σε βάρος του κυρίου κατόχου του οχήματος ή/και τρίτου προσώπου (π.χ. σωματικές βλάβες μετά από λογομαχία και παρόμοιες αδικοπραξίες).

Και το τρίτο εδάφιο ωστόσο είναι εκτός των εννοιών της ασφαλιστικής τεχνικής και της αναγκαιότητας καλύψεων, καθότι αναμειγνύει τον χρόνο επισκευής, χωρίς να προβλέπει κάλυψη κινδύνου διακοπής της επιχείρησης της σχολής οδηγών, με τον χρόνο που θα χρειαστεί να επισκευαστεί το όχημα. Έτσι αν ο χρόνος είναι δύο μήνες, η κάλυψη θα αφορά τα έξοδα που δημιουργήθηκαν τον πρώτο μήνα, πράγμα που είναι αντίθετο προς τη λογική.