Το στόριτελιγνκ για την ανάγκη ενίσχυσης της στρατηγικής αυτονομίας της Ε.Ε σε κρίσιμους τομείς είναι αναμφισβήτητα χιλιοειπωμένο. Είναι, ωστόσο,  θέμα ουσίας, αλλά και επιβίωσης ενός πολύ σημαντικού πολιτικού εγχειρήματος στην ήπειρο μας, του πιο ανθεκτικού από το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και έπειτα. Ειδικά στις μέρες μας, που η Ευρώπη αντιμετωπίζει τεράστιες προκλήσεις, οικονομικές, κοινωνικές, γεωπολιτικές, ενώ η Δύση εμφανίζεται στο παγκόσμιο στερέωμα διασπασμένη. Οι ΗΠΑ, υπό την ηγεσία Τραμπ, αντιμετωπίζονται επί το πλείστον ως ιδεολογικός αντίπαλος από πολλούς κύκλους στην ευρωπαϊκή γραφειοκρατία. Πρόκειται για μια παγκόσμια υπερδύναμη που ακολουθεί ένα νέο δόγμα στην εξωτερική της πολιτική, που στηρίζεται στην ισχύ της για να επιβάλλει στη γεωπολιτική σκακιέρα τους δικούς της όρους. Μπορεί η ενωμένη Ευρώπη να στηριχθεί στην αμερικανική διοίκηση για να προστατεύσει τα πραγματικά της συμφέροντα, όπως συνέβαινε στο παρελθόν; Η απάντηση είναι ξεκάθαρα «όχι». Με πολύ εύγλωττο τρόπο, ο τακτικός αρθρογράφος και σχολιαστής του Politico Τζον Κάμπφνερ εξηγεί σε σημερινή του παρέμβαση γιατί «η Ευρώπη έχει μόνο τον εαυτό της για να βασιστεί». Αφού αναλύει τεκμηριωμένα τη στάση των ΗΠΑ ως μεσάζοντας μεταξύ της Ευρώπης και της Ρωσίας και όχι ως σύμμαχος εντός της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, προχωρά σε ένα βασικό συμπέρασμα, το οποίο απηχεί τις απόψεις σημαντικών αναλυτών στο Βερολίνο και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις,  ότι, δηλαδή, αν η Ε.Ε είναι να επιβιώσει από μία μελλοντική επίθεση της Ρωσίας θα πρέπει οι σημαντικοί παίκτες της να συμπεριφερθούν, όπως δεν το έκαναν μέχρι σήμερα δηλαδή, να βρίσκονται πολύ κοντά ο ένας με τον άλλο και να λειτουργούν ουσιαστικά ως μία οντότητα (They must be joined at the hip). Αυτό ισχύει και για τη Μεγάλη Βρετανία, η οποία μετά την περιπέτεια ή καλύτερα το μέγιστο λάθος του Brexit, έχει πλέον επενδύσει στην εμβάθυνση των σχέσεων και της συνεργασίας με τις κινητήριες δυνάμεις της Ε.Ε, Γαλλία και Γερμανία. Η συγκεκριμένη εξέλιξη και η δημιουργία ενός αρραγούς μετώπου και με τη συμμετοχή του Λονδίνου αποτελεί ένα βήμα προς τη θετική κατεύθυνση, καθώς τα δύσκολα είναι ακόμη μπροστά. Η Ευρώπη άργησε να καταλάβει πως πρέπει να επενδύσει στις δικές της δυνάμεις, σε τομείς, όπως η άμυνα, η ασφάλεια, η ενέργεια. Κανείς δεν μπορεί να λησμονεί και άλλες παραμέτρους που σε περιόδους κρίσεων μπορούν να επηρεάσουν την έκβαση των πραγμάτων. Για παράδειγμα η στήριξη της διατροφικής αλυσίδας και η ενδυνάμωση του πρωτογενούς τομέα. Συνεπώς, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών χρειάζεται να αντιμετωπίσουν το μέλλον της κοινής αγροτικής πολιτικής μέσα από ένα νέο πρίσμα, χωρίς τις αγκυλώσεις μιας αδιέξοδης στρατηγικής, όπως η ακραία πράσινη μετάβαση, που δεν παράγει θετικά αποτελέσματα και θέτει σε κίνδυνο την ισορροπία και την ανθεκτικότητα των τοπικών κοινωνιών.

Στο πέρασμα των χρόνων, υπήρξε όχι μόνο εφησυχασμός και νωχελικότητα από την πλευρά των Ευρωπαίων, αλλά και λανθασμένες προσεγγίσεις στις σχέσεις με άλλες δυνάμεις. όπως η Ρωσία. Σήμερα τα δεδομένα αυτά δεν μπορούν να αλλάξουν. Οι ευρω-ρωσικές σχέσεις αποτελούν ένα θέμα που δεν δύναται να ανοίξει, ενώ πέντε περιφέρειες της Ουκρανίας τελούν υπό κατοχή.

Εν κατακλείδι, η στρατηγική αυτονομία της Ε.Ε συνιστά μονόδρομο. Τη διαπίστωση αυτή κάνουν όχι μόνο ακραίοι φιλοευρωπαϊστές, αλλά μετριοπαθείς πολιτικοί κύκλοι που αντιμετωπίζουν τις τρέχουσες προκλήσεις χωρίς φόβο, αλλά με πολύ πάθος.