Μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις το καλοκαιριού είναι σίγουρα το παγωτό· το παγωμένο γλύκισμα που η παρασκευή του στηρίζεται στο γάλα και μπορεί να το απολαύσει όποιος θέλει σε άπειρες γεύσεις φρούτων καθώς το βασικό μείγμα μπορεί να συμπληρωθεί με ότι μπορεί να βάλει ο νους του ευφάνταστου ζαχαροπλάστη αλλά και της προκομμένης νοικοκυράς που θέλει να κάνει μια δροσερή έκπληξη στην οικογένειά της και στις φιλενάδες της ακολουθώντας συνταγές της παράδοσης ή άλλες της τρέχουσας μόδας.   

Φυσικά το παγωτό σπάνια πλέον απασχολεί τις νοικοκυρές γιατί είναι μια μπελαλίδικη δουλειά και προϋποθέτει αρκετό ελεύθερο χρόνο για να το φτιάξει κάποια στην κουζίνα της ενώ ένας πονοκέφαλος είναι και η αναζήτηση των κατάλληλων φρούτων γιατί όπως και να’ χει, αυτά που πουλιούνται στις λαϊκές και τα μανάβικα δεν βγάζουν το χρώμα και το άρωμα που έχουν εκείνα που διαθέτουν τα ζαχαροπλαστεία και τα τυποποιημένα της αγοράς. Γι’ αυτό λοιπόν αλλά και για το κόστος που απαιτεί ένα σπιτικό παγωτό, η παρασκευή τους στο σπίτι είναι μια υπόθεση που καμιά νοικοκυρά δεν ενθουσιάζει αλλά δεν είναι και λίγες αυτές που παρακολουθούν στην τηλεόραση τους επώνυμους ζαχαροπλάστες να παλεύουν να διαδώσουν τις απόψεις τους πάνω και στα παγωτά και διασκεδάζουν γιατί ξέρουν πως δεν πρόκειται ποτέ να μπουν σε αυτή τη χρονοβόρα διαδικασία που πέρα από το αμφίβολο αποτέλεσμα αφήνει πίσω του και μια κουζίνα γεμάτη άπλυτα πιάτα και κατσαρολικά.   

Έτσι λοιπόν το παγωτό παραμένει να είναι το γλυκό που το καλοκαίρι μπορεί να το απολαύσει όποιος θέλει κυρίως έξω από το σπίτι και στο δρόμο κυριολεκτικά καθώς το βρίσκει παντού, από το ζαχαροπλαστείο, τα ψιλικατζίδικα, τα σούπερ μάρκετς και στα περίπτερα όλες τις ώρες τις ημέρας και σε μια μεγάλη γκάμα συσκευασιών και γεύσεων, από τις πιο απλές μέχρι εκείνες που έχουν γεύσεις από σπάνια εξωτικά φρούτα. 

Το σπουδαιότερο δε με αυτό είναι ότι ο καθένας μπορεί να το γευτεί αγνοώντας κανόνες συμπεριφοράς που περιορίζουν την απόλαυση και βγάζουν την γλώσσα τους όπως τον καθένα βολεύει ειδικά όταν πρόκειται για παγωτό ξυλάκι ή τα χωνάκια ανεξάρτητα πόσες μπάλες έχει το καθένα μέσα. Τούτο μάλλον προσθέτει μαζί με τη δροσιά φυσικά και μεγάλα ποσοστά στη δημοφιλία του η οποία απλώνεται σε όλες τις ηλικίες και δημιουργεί ειδικά στους ωριμότερους και μια αίσθηση που τους ταξιδεύει στα παιδικά χρόνια. Τότε που τα παγωτά, βανίλια κρέμα, μαστίχα και σοκολάτα κυκλοφορούσαν στην πόλη σε μικρά άσπρα καροτσάκια και ο παγωτατζής που τα σέρβιρε, σε κύπελλο με ξύλινο κουταλάκι ή σε χωνάκι φορούσε μια κατακάθαρη άσπρη ποδιά. Οι κανόνες της υγειονομικής υπηρεσίας ήταν τότε πολύ αυστηροί από σήμερα και κανείς δεν ήθελε να χάσει το μεροκάματο για ένα λεκέ στην ποδιά του ή ένα σμήνος από μύγες πάνω από το καροτσάκι με τα παγωτά.  

Αυτή η εικόνα των παγωτατζήδων έχει χαθεί εντελώς από την πόλη και όσα καροτσάκια έχουν απομείνει αποτελούν διακοσμητικά στοιχεία ζαχαροπλαστείων που στοχεύουν πάλι τους ωριμότερους στην ηλικία που έχουν αυτή την ανάμνηση. Μια ιδέα από εκείνη την εποχή συντηρούν επίσης και οι μηχανές παγωτού στην είσοδο πολλών ζαχαροπλαστείων όπου ο υπάλληλος βάζει παγωτό σε χωνάκι ή κύπελλο κι έτσι οι νεότεροι μαθαίνουν πώς να βγάζουν τη γλώσσα τους στο δρόμο χωρίς να ενοχλούν και να τους κοιτάζουν παράξενα.