Η Πανσέληνος του Μαρτίου θα συμπέσει φέτος με μια ολική έκλειψη Σελήνης. Σε άλλους ουρανούς — στη Βόρεια Αμερική και στον Ειρηνικό — η Σελήνη θα βυθιστεί ολόκληρη στη σκιά της Γης και θα αποκτήσει εκείνη τη βαθιά χαλκοκόκκινη απόχρωση που συνηθίσαμε να ονομάζουμε «Ματωμένο Φεγγάρι».

Στον ελληνικό ουρανό, όμως, η έκλειψη δεν θα είναι ορατή. Όταν η Σελήνη θα περνά στο βαθύ στάδιο της σκιάς, για εμάς θα έχει ήδη δύσει. Η μεταμόρφωση θα συμβαίνει — αλλά κάτω από τον ορίζοντα. Κι αυτό έχει μια δική του, παράξενη ομορφιά: το φαινόμενο υπάρχει, ακόμη κι αν δεν το βλέπουμε.

Η πανσέληνος του Μαρτίου είναι γνωστή και ως «Φεγγάρι των Σκουληκιών». Η ονομασία γεννήθηκε από παλαιές αγροτικές παρατηρήσεις· είναι ο μήνας που το έδαφος αρχίζει να ξεπαγώνει και οι πρώτοι γαιοσκώληκες ανεβαίνουν στην επιφάνεια. Η ζωή ξεκινά υπόγεια, πριν ακόμη πρασινίσουν τα κλαδιά. Η άνοιξη δεν αρχίζει από τα άνθη· αρχίζει από κάτω, στο χώμα που μαλακώνει και ανασαίνει.

Σε μια ολική έκλειψη, η Γη παρεμβάλλεται ανάμεσα στον Ήλιο και τη Σελήνη. Η σκιά της την καλύπτει σταδιακά και το φως του Ήλιου, φιλτραρισμένο μέσα από την ατμόσφαιρά μας, αφήνει να περάσουν κυρίως τα κόκκινα μήκη κύματος. Έτσι η Σελήνη κοκκινίζει — όχι επειδή καίγεται, αλλά επειδή φωτίζεται μέσα από τη γήινη αναπνοή.

Εμείς θα δούμε μια απλή πανσέληνο του Μαρτίου. Χωρίς το δραματικό κόκκινο. Χωρίς τη βαθιά σκιά. Κι όμως, γνωρίζοντας τι συμβαίνει πέρα από τον ορίζοντα, μπορούμε να τη δούμε αλλιώς.

Γιατί απόψε, ακόμη κι αν ο ουρανός μας δεν βαφτεί κόκκινος, η Γη θα έχει αγγίξει τη Σελήνη με τη σκιά της — και το φως που τη χρωματίζει θα έχει περάσει μέσα από εμάς.

Η Πανσέληνος του Μαρτίου πάνω από τις σκιές των δέντρων. Ένα φως ήσυχο, πριν από τη σκιά.

Η Σελήνη κοκκινίζει μέσα στη σκιά της Γης και το «Φεγγάρι των Σκουληκιών» ανεβάζει την υπόγεια ζωή ως τον ουρανό. Το χώμα και το φως συναντιούνται στο ίδιο κόκκινο.