Τα έχει αυτά ο καιρός όταν δείχνει την δύναμή του. Άλλοι χαίρονται για ότι συμβαίνει κι άλλοι μετράνε λάσπη στα σπίτια και στα χωράφια τους ενώ κάποιοι άλλοι πάλι κρίνονται για τα έργα τους που υποτίθεται έγιναν για το καλό του κόσμου. Στον κύκλο αυτό όμως υπάρχουν και πράγματα που η παρουσία τους και η αντοχή τους δηλώνουν μια άλλη διάσταση στη σχέση των ανθρώπινων έργων και των στοιχείων της φύσης. Τέτοια είναι κάποια γεφύρια που ύψωσε ο άνθρωπος πάνω από μικρά και μεγάλα ποτάμια για να διευκολύνει την ζωή του και να συντομεύσει τις διαδρομές του.

Τα περισσότερα απ’ αυτά βρίσκονται στις ορεινές και ημιορεινές περιοχές όπου το γεωλογικό ανάγλυφο ήταν ιδιαίτερα απαιτητικό και εξαντλούσε την εμπειρία και αποθέωνε την τέχνη του κάθε μάστορα που αναλάμβανε τέτοια έργα. Γι’ αυτό και σώζονται πολλά απ’ αυτά μέχρι τις ημέρες μας και προκαλούν τον θαυμασμό για την τεχνική τους και τον τρόπο που έχουν ενταχθεί μέσα στο φυσικό περιβάλλον.

Αυτά τα γεφύρια τα τελευταία χρόνια που κορυφώθηκε μια μακρά περίοδος ξηρασίας είχαν, όπως μας έλεγαν οι άνθρωποι που τα αγαπούν και τα σκέφτονται, έναν ακόμη καημό που ακύρωνε τον ρόλο τους. Είχαν που είχαν ξεχάσει πια τα βήματα των ανθρώπων στην πλάτη τους γιατί άλλαξαν οι δρόμοι αλλά δεν περνούσε νερό και κάτω από τα τόξα τους. Το νερό είχε λιγοστέψει πολύ και αυτό το ένιωθαν στα θεμέλιά τους και στους αρμούς τους.

Έτσι και τα γεφύρια ζούσαν πια με τις αναμνήσεις από παλιούς καιρούς μέχρι που ήρθε η ώρα φέτος ο καιρός να τα κάνει πάλι δυνατά.

Την εικόνα μας έστειλε ο Παναγιώτης Παλιούρας, ένας άνθρωπος με ιδιαίτερη αγάπη και ενδιαφέρον για την Ευρυτανία και ο οποίος χθες  βρέθηκε στην Βίνιανη και κατέβηκε ως την Μέγδοβα να χαιρετήσει το γεφύρι. Και είδε το θαύμα, το ακρωτηριασμένο εν μέρει ποτάμι από το φράγμα που έχει δημιουργήσει τη λίμνη Πλαστήρα, να φυσάει απ’ άκρη σε άκρη της κοίτης του και το γεφύρι να λάμπει από χαρά.

Δεν μπορούσε να δείξει διαφορετικά το μεγάλο γεφύρι την χαρά του που επιτέλους νερά αντάξια της φήμης της Μέγδοβας απλώθηκαν από άκρη σε άκρη της κοίτης και έπεφταν με ορμή πάνω στα θεμέλια του και δοκίμαζαν την δύναμή του. Όχι με ύπουλο τρόπο, αλλά με σεβασμό γιατί και τα νερά που κατεβαίνουν από τα Άγραφα δεν το έστησαν εκεί να τους κόψει τη φόρα αλλά για να περπατούν οι άνθρωποι στην πλάτη και να στέκονται στην κορυφή του και να τα θαυμάζουν.

Ήθελε να φτάσει κοντά και στο γεφύρι του Μανώλη στον Αγραφιώτη, αυτό φαίνεται όταν πέφτουν τα νερά στη λίμνη Κρεμαστών αλλά ήταν αδύνατο. Φέτος βρέθηκε για μια ακόμη φορά κάτω από τα νερά και θα σαν φάντασμα θα εμφανιστεί σε νέα περίοδο ξηρασίας, ένα δείγμα κι αυτό της αντοχής των έργων των ανθρώπων σε άλλες εποχές…

Η γέφυρα της Βίνιανης πάνω από τα φουσκωμένα νερά της Μέγδοβας

Το γεφύρι το Μανώλη δεν φαίνεται καθώς το σκέπασαν τα νερά από τη λίμνη Κρεμαστών

Το γεφύρι του Μανώλη στον Αγραφιώτη σε περίοδο ξηρασίας