Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα Καλοσύνης, θυμόμαστε κάτι απλό και δύσκολο μαζί: ότι η καλοσύνη δεν είναι μια υπέροχη χειρονομία που περιμένει τις «σωστές» περιστάσεις· είναι ένας τρόπος να γέρνεις προς τον άλλον. Όχι από ανωτερότητα, αλλά από αναγνώριση. Από μια ήσυχη συναίσθηση πως ο καθένας κουβαλά το δικό του φορτίο — συχνά αόρατο.

Οι μικρές πράξεις έχουν μια παράξενη βαρύτητα. Το χαμόγελο που δίνεις σε κάποιον άγνωστο που μοιάζει χαμένος. Η κουβέντα που κρατάς χαμηλότονη, ενώ θα μπορούσε να γίνει σκληρή. Η υπομονή στη σειρά του σούπερ μάρκετ, η παραμερισμένη βιασύνη, το «τί χρειάζεσαι;» που προσφέρεται χωρίς να περιμένει ανταπόδοση. Τόσο μικρές πράξεις — και τόσο ακριβές.

Η καλοσύνη δεν έχει στόμφο. Δεν εξαγγέλλεται. Δεν φωτογραφίζεται εύκολα. Συχνά δεν ανταμείβεται. Κι όμως, είναι από εκείνα τα πράγματα που, όταν συμβούν, αλλάζουν ανεπαίσθητα τον ρυθμό της ημέρας. Μοιάζουν με μια λεπτή δέσμη φωτός που πέφτει μέσα στο δωμάτιο: δεν διαρκεί πολύ, αλλά κάνει τις σκιές λιγότερο απειλητικές.

Σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι σπρώχνονται από ρυθμούς, οθόνες, προθεσμίες, η καλοσύνη γίνεται μια μικρή πράξη αντίστασης. Όχι αντίστασης θορυβώδους· αντίστασης τρυφερής. Να επιλέξεις να δεις, να ακούσεις, να νιώσεις. Να αναγνωρίσεις πως «ο άλλος» δεν είναι μόνιμα άλλος — είναι κάποιος που, με μια διαφορετική διαδρομή, θα μπορούσε να είσαι εσύ.

Δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι μεγάλο σήμερα. Η ημέρα αυτή υπάρχει περισσότερο για να μας επιβραδύνει, να μας θυμίσει πως κάθε κοινότητα, κάθε γειτονιά, κάθε μικρός κόσμος στέκεται πάνω στις μικρές, καθημερινές πράξεις που κανείς δεν περιμένει να γίνουν και κανείς δεν θυμάται να καταγράψει.

Κι αν υπάρχει μια ευχή για σήμερα, ίσως να είναι αυτή: να μη φοβηθούμε να δείξουμε λίγη καλοσύνη ακόμη κι όταν αισθανόμαστε εξαντλημένοι. Γιατί τότε αξίζει περισσότερο. Η καλοσύνη δεν φτιάχνει έναν άλλο κόσμο. Φτιάχνει όμως μια χαραμάδα από την οποία ο κόσμος γίνεται λίγο πιο κατοικήσιμος — και αυτό, μερικές φορές, είναι αρκετό.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η «Παγκόσμια Ημέρα Καλοσύνης» (World Kindness Day) γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 13 Νοεμβρίου, σε πολλές χώρες στον κόσμο, εκτός από τη Γαλλία (όπου από πέρυσι τιμάται στις 3 Νοεμβρίου, λόγω των τρομοκρατικών επιθέσεων που συγκλόνισαν τη χώρα στις 13/11/2015), με κύριο σκοπό την προαγωγή της καλής θέλησης και της ευγένειας σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Η γιορτή καθιερώθηκε το 2000 με πρωτοβουλία του Ιάπωνα γιατρού Dr. Wataru Mori, ο οποίος ίδρυσε στο Τόκιο το Παγκόσμιο Κίνημα Καλοσύνης (World Kindness Movement), συσπειρώνοντας εθνικές μη κυβερνητικές οργανώσεις-μέλη του, που προέρχονται από όλο τον πλανήτη (Αυστραλία, Βραζιλία, Γαλλία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ΗΠΑ, Ιαπωνία, Ινδία, Ιταλία, Καναδά, Κίνα, Νέα Ζηλανδία, Νιγηρία, Νεπάλ, Νότια Κορέα, Ολλανδία, Ομάν, Ρουμανία και Σκωτία) με σκοπό να ασχοληθούν με τη μελέτη και την προώθηση της ατομικής και συλλογικής ανθρώπινης συμπεριφοράς και με στόχο τη βελτίωση της.

Η καλοσύνη ως ιδιότητα, του ανθρώπου που επιθυμεί το καλό και την ευτυχία του συνανθρώπου του, έχει θετική επίδραση στην προσωπικότητα, καθώς και σε όλους τους τομείς της ζωής του.

Λεον Τολστόι – «Η πραγματική καλοσύνη είναι να κάνεις στους άλλους αυτό που θα ήθελες να κάνουν για σένα». Η φράση του Τολστόι μοιάζει αυτονόητη, αλλά δεν είναι. Το δύσκολο δεν είναι να συμπεριφερθείς σωστά όταν όλα είναι ομαλά· είναι να θυμηθείς τον εαυτό σου μέσα στον άλλον. Να σταθείς για λίγο στη θέση του, να μετακινήσεις το κέντρο βάρους από το «εγώ» στο «εμείς». Η καλοσύνη, έτσι, γίνεται εργαλείο αμοιβαιότητας. Μια μικρή μετατόπιση της οπτικής που φτιάχνει έναν κόσμο λίγο πιο ανθεκτικό, επειδή οι άνθρωποι αναγνωρίζουν ο ένας την ευαλωτότητα του άλλου.